گلستانه

صفحات چاپی ۱۸ تا ۲۰

مطالعه در کتاب‌خوان

ويژة دهة فجر

22 بهمن

1٭

بيست و دوي بهمن امّت ما برخاست

تا بت شكن زمانه از جا برخاست

در خون سحر، سپيدة صبح دميد

از خواب هزار ساله، دنيا برخاست

2٭

تا شعلة انقلاب، افروخته شد

بس خرمن خصم دين، در او سوخته شد

اين گوهر معرفت به دست آمد باز

اين گنج اميد بود و اندوخته شد

3٭

در گلشن جان، بهار ميعاد شكفت

از گلبن دل، شكوفة‌ ياد شكفت

خورشيد جهان طراز بهمن آراي

از چشمة‌ انقلاب خرداد شكفت

صفحهٔ ۱۹

عشق به سامان آمد

مژده اي دل، كه دگر بار به تن جان آمد

همره باد صبا، بوي بهاران آمد

نخوت جور و جفا در قدم عدل شكست

آيت صلح و صفا، دولت قرآن، آمد

صبح آزادي عشّاق، در آيينة فتح

رُخ نمود و شب اغيار به پايان آمد

خون رخشان سحر موج زد اندر رگ شب

شاهد فجر، به سيماي درخشان آمد

خُرّم آن روز، كه هنگامة هجران بگذشت

بوي پيراهن يوسف، سوي كنعان آمد

كشتي نوح، ز گرداب حوادث بگذشت

فارغ از موج بلا، وز دل توفان آمد

بر بلنداي جهان، بيرق توحيد افراشت

دشتي از نور كه از مشرق ايمان آمد

خاطر نازكت اي روح حق، آزرده مباد

كز صفاي قدمت، عشق به سامان آمد

زكريّا اخلاقي

پيام‌آور فجر

آنان كه پشتِ ظلمت شب را شكسته‌اند

مهرند و بر اريكة گردون نشسته‌اند

تفسير آيه آية خورشيد مي‌كنند

پيك پيام‌آور فجر خجسته‌اند

در راه طوف كعبة مقصود، لاله‌سان

از خون وضو گرفته و احرام بسته‌اند

موج‌اند و سر فرود به ساحل نياورند

دريادلند و اسوة دل‌هاي خسته‌اند

چون نوح، تازيانه به توفان كشيده‌اند

مردانه از تلاطم امواج رسته‌اند

با بال‌هاي سرخ شهادت به شوق وصل

از خاكدان، به كنگرة عرش جسته‌اند

شمس‌اند و تن به حُكم سياهي نمي‌دهند

آنان كه پشت ظلمت شب را شكسته‌اند

علي شمس عليزاده

پيروزي خون

1٭

بهمن، همه لاله‌هاي پرپر

پيروزي خون، شكست خنجر

رگبار گلوله‌هاي ياغي

خون نامة كاكل برادر

2٭

بهمن، غزل سپيدة خون

خورشيد ز نو دميدة خون

ميلاد ستاره‌هاي زخمي

پايان خوش قصيدة خون

كريم رجب زاده

خورشيد قيام

فجر سر بر زد و تشويش ظلام آخر شد

صبح خنديد و سيه‌كاري شام آخر شد

شورش اشك غم و وسوسة دلتنگي

با شكرخند مِي و گردش جام آخر شد

شب قدري كه در آن روح خدا كرد نزول

كار صد حادثه با سلم و سلام آخر شد

فصل آشفته دلي، موسم خونين‌جگري

همه در ساية تدبير امام آخر شد

آفت سستي و تشويش غم و كار نفاق

شكرلله كه به توحيد كلام آخر شد

عَلَم جلوه برافراشت چو قانون خدا

جور آن ظلمت بي‌نظم و نظام آخر شد

بود نقصاني اگر كوكبة ايمان را

با شب افروزي اين ماه تمام آخر شد

ساية وسوسة ظلمت ترفند فساد

با شكوفايي خورشيد قيام آخر شد

قادر طهماسبي (فريد)

صفحهٔ ۲۰