به انگیزة فرارسیدن «هفتة وحدت» و شکوفایی بهار لبخند پیامبر نور و رحمت، حضرت محمّد(ص)
بهار عاشقان
1.
نوروز رسيد و بوي جان مي‌آيد
در جسم زمين، دوباره جان مي‌آيد
در باغ، گل محمّدي(ص) مي‌خندد
تبريك! بهار عاشقان مي‌آيد
2.
اي عشق! تو آمدي حياتم دادي
از ظلمت و تيرگي، نجاتم دادي
من تشنة يك سرود روشن بودم
جامي ز زلال صلواتم دادي
3.
اي دوست! نداي «لاتخف» مي‌آيد
شب رفته، صداي چنگ و دف مي‌آيد
شد چشم زمين به نور احمد روشن
از عرش، فرشته، صف به صف مي‌آيد
4.
بوي تو ز بوستان من مي‌آيد
خورشيد در آسمان من مي‌آيد
لب‌هاي مرا فرشتگان مي‌بوسند
چون نام تو بر زبان من مي‌آيد
5.
اي خال لب تو نقطة «بسم الله»
در حُسن و جمال، ماه تر از هر ماه
شُكرانة ديدن تو صد تكبير است
لا حول ولا قوة الّا بالله
6.
در كشور عشق، معبدي مي‌خواهم
يك سينه تهي ز هر بدي مي‌خواهم
سهمي ز جهان اگر مرا مي‌بخشيد
باغي ز گل محمّدي(ص) مي‌خواهم
7.
اي روح حماسه، قبلة آزادي!
تو بر سر ظلم، تندر فريادي
تو آمدي و به غنچه‌هاي ايمان
فرمان خجستة شكفتن دادي
8.
تا نام تو بر زبان هستي آمد
در سينة عشق، شور مستي آمد
از سينة كعبه، نور تو بيرون زد
گلبانگ خوش خداپرستي آمد
در شادباش ميلاد خجستة حضرت امام جعفر صادق(ع)
صبح صادق
اي كوي تو، كعبة خلايق
طالع ز رُخ تو، صبح صادق
اي پاية منبرت فراتر
از كُرسيِ هفت چرخ اخضر
تا نام ز ماه و مهر بوده‌ست
خاكِ در تو، سپهر بوده‌ست
كي مكتب تو، نظير دارد؟
صدها چو «ابوبصير» دارد
چون چشمة علمت از نَبي بود
بشكافتي آنچه در نُبي بود
فاني نه، كه جاودانه‌اي تو
دريايي و بيكرانه‌اي تو
صيت تو، كجا مكان پذيرد؟
درياي تو، كي كران پذيرد؟
هر سَرو، كه سرفراز مانده‌ست
حرف الف از قد تو خوانده‌ست
روي تو، كجا به بَدر مانَد؟
شما تو، به شام قدْر مانَد؟
خورشيد كجا و پرتو بَدر؟
اي شام تو، رشگ ليلةُ القدر
٭
اي كوي تو، كعبة خلايق
طالع ز رُخ تو، صبح صادق
فاني نه، كه جاودانه‌اي تو
دريايي و بيكرانه‌اي تو ....
محمّدعلي مجاهدي (پروانه)
بهشت سرمد
باز آي و فروغ حُسن بي حد بين
آن شاهد مطلق مُجرد بين
از هرچه به غير يار، دل بُگسل
و آنگه رُخ آن بهشت سرمد بين
بگشاي به باغ «ارجعي» شهپر
يك شعشعه از جمال احمد بين
از آدم و نوح، تا به روح الله
دُردي كش بادة محمّد(ص) بين
ختم رُسُل و طليعة ايجاد
مه طلعت آن نبيّ امجد بين
آن عرش سرير ماه سيما را
آيينة حُسن پاك ايزد بين
آن طاير قُدسي الهي را
لاهوت مكان و عرش مسند بين
آن طُرفه هُماي باغ وحدت را
بر ساية سدرة مُخلد بين
هر دل كه ز هر دو عالَم آزاد است
در طرة دلبرش مُقيّد بين
هم شرع مُطهرش جهان آرا
هم رأي مُنوّرش، مُسدّد بين
قوسين صعودي و نزولي را
زان حلقة گيسوي مُجعّد بين
آن دفتر عشقِ معجز آياتش
خورشيد سپهر وحي ايزد بين
الهي قمشه‌اي
آميزة عشق و عرفان
آميزة شور و عشق و عرفان، احمد
مفهوم عميق علم و ايمان، احمد
من در عجبم چگونه با اين همه وصف
مي‌زيسته در عالم امكان، احمد(ص)؟!