زمان، نردبان زندگی ست
ابوالقاسم حسینجانی
دنيا، همين حركاتي‌ست كه تو مي‌بيني:
تا كه چشم به هم مي‌زني، «امروز» ـ آري، همين امروزي كه در آني ـ مي‌شود: «ديروز»؛
و اين، در حالي‌ست كه: «امروز»، همين «ديروز»، «فردا» بود!
جهان، مُنتظرِ هيچ كس نمي‌ماند. دنيا، صبر نمي‌كند! ... دنيا، نمي‌نشيند و، صبر نمي‌كند؛ تا كه سرِ فُرصت، هرچه را كه انتظار و توقّع داري، روي دهد و بشود.
«انتظار»، از جنسِ «زمان»ست؛ و انتظار كشيدن، زمان و زمانه‌ها را، در نورديدن.
نمي‌شود «زمان» را طي نكرد و، در ننورديد؛ امّا «امامِ زمان» را درك كرد و، به روز و روزگارِ ظهور رسيد!
٭٭٭
زندگي، حاصلِ ضربِ حركت‌هاست. به گونه‌يي كه اگر، در يك راهِ طي شده، «مسافت» را ـ كه مقدارِ رفتن‌هايِ ماست ـ بر «زمان» ـ كه مقدارِ فرصت‌هايِ ماست ـ تقسيم كنيم، از «سرعتِ حركت» كه مقدارِ همّت‌هايِ ماست ـ مي‌توانيم سر درآورد؛
كه يعني «زمين» و «زمان» را ـ با يك‌دگرـ نسبتي‌ست با نامِ سرعت!
و هر جا كه «حركت» و «سرعت» نيست، انگار كه زمان و زمين را ـ هم ـ با هم، نسبتي نيست:
«جُغرافيايِ زمين»، سر بر خرابه‌هاي خويش مي‌گُذارد و؛ «تاريخِ زمان»، راهِ خويش، در پيش مي‌گيرد و، بوده‌ها و نبوده‌ها را پُشت سر مي‌نهد.
و در اين ميان، انسان ـ اين تنها موجود فرهيختة فرزانة خردمندِ خداييِ اختيارمند ـ است، كه با بهره‌گيري از جُرئت و جسارتِ ناشي از انديشه و اراده و استعدادهايِ ناپيدا كرانه‌اش، مي‌تواند جاي ـ گاهِ انساني الاهي‌اش را، به تعريف و توجيه و توضيح بنشيند؛ و ابعادِ فراگيرِ جغرافيايِ تاريخيِ حيات را ـ در ضرباهنگِ زمين و زمان ـ بر پردة پنهان آمال و، پهنة اعمالِ آدمي، به تجسّم و تبلور بنشاند!
درست است كه واقعيّتِ خاكيِ آدمي، از همين سه بُعدِ زمين ـ طول، عرض و ارتفاع ـ نشأت مي‌گيرد؛ امّا، حقيقتِ خدايي‌اش، همان بُعدِ چهارمي را خَلق مي‌كند، كه زمان و روزگار و تاريخ، تجلّي و تبلوري از آن‌ست.
«زمان» ـ اين بُعدِ چهارم «انسان» ـ نردبانِ زندگيِ او، هم هست؛
و همان‌گونه كه مي‌توان از آن بالا رفت، از آن به قهقرا ـ هم ـ مي‌توان فرود شُد!
انسان‌هاي آگاه و كنجكاو و هوشمند و خلّاقِ زمين و زمان، يقة زندگي را مي‌گيرند؛ امّا آنهايي كه اين‌گونه نيستند، اين دنياهايِ كوچك و معمولي و پيش پا افتادة زندگي‌ست كه يقة آنان را مي‌گيرد!
عُمر، از جنسِ زمان‌ست؛ كه يعني ـ به نوعي ـ هم مي‌توان از آن فرا رفت، و هم مي‌توان از آن فرود آمد.
زندگي، به همين سادگي‌ها نيست. مهارتِ زندگي را، بايد فرا گرفت.
«انتظار»، يك نوع فعّاليت است؛ و نه فقط انفعالي بودن.
زمان، نردبانِ زندگي‌ست؛ و انتظار، از جنسِ «مديريت زمان» ... و ما، اگر نتوانيم زمان و فرصت‌مان را مديريت كنيم؛ هرگز نخواهيم توانست «انتظار» را ـ كه كارگاهِ توليدِ بركت‌هاي بالندة روزگار ظهور است ـ فهم كنيم و، در كار آريم. دنيا، منتظرِ هيچ كس نمي‌ماند. اين راه را، بايد كه طي كرد. اين انتظار را، بايد به سر برد. وگرنه، هرگز نمي‌توان از زمان و زمانة ظهور، سر درآورد! ...
يا علي!