دو ویژگی حقوق مردم

صفحات چاپی ۲۶ تا ۲۸

مطالعه در کتاب‌خوان
صفحهٔ ۲۷

1. متقابل بودن حقوق

از مجموعه روايات فراواني كه در زمينة حقوق مردم در منابع اسلامي آمده است، دو ويژگي مهم براي اين حقوق قابل شناسايي است:

يكي از نكته‏هاي مهمّي كه در آموزه‏هاي اسلامي بر آن تأكيد شده، ارتباط متقابل حقوق مردم است. به اين بيان كه اگر كسي بر برادر يا خواهر مؤمن خود حقّي دارد، آن برادر و خواهر مؤمن نيز به‌طور متقابل بر او حق دارند. به بيان ديگر، همه حقوق، دو طرفه‏اند و تنها خداوند متعال به صورت يك طرفه بر مردم حق دارد.

امام علي(ع) در اين زمينه مي‏فرمايد:

«حق در عرصة وصف، گسترده‏ترين اشيا و در مرحلة انصاف، دقيق‏ترين و تنگ‏ترين امور است. كسي را بر ديگري حقّي نيست جز آنكه ديگري را نيز بر او حقّي خواهد بود (و برعكس). كسي كه بر همگان حق دارد و هيچ‏كس را بر او حقّي نيست، خداي تعالي است، نه غير او؛ زيرا اوست كه احاطة قدرت بر بندگان دارد و عدالتش در هر چه قضايش بر آن روان گردد، جاري است.»1

بنابراين، هرگز نبايد انتظار داشت كه ديگران حقوق ما را رعايت كنند، بي‏آنكه خود در پي رعايت حقوق آنها باشيم.

2. گذشت‌ناپذیر بودن تجاوز به حقوق بندگان

امام علي(ع) در بياني بسيار زيبا با تقسيم‏بندي ستم به سه دسته، ستم و تجاوزي را كه نسبت به ديگران روا داشته مي‏شود، گذشت‏ناپذير مي‏داند. متن كامل سخنان آن حضرت به اين شرح است:

«بدانيد كه ستم سه گونه است: ستمي كه هرگز آمرزيده نشود و ستمي كه بازخواست گردد و ستمي كه بخشوده است و بازخواست نشود. آن ستمي كه هرگز آمرزيده نشود، شرك به خداست. خداي تعالي گويد: «همانا خداوند، كسي را كه به او شرك ورزد؛ نمي‏بخشايد».2 ستمي كه آمرزيده شود، ستم بنده است به خود به ارتكاب برخي كارهاي ناشايست و ستمي كه بازخواست مي‏شود، ستم كردن مردم به يكديگر است.»3

امام سجّاد(ع) نيز در اين باره مي‏فرمايد:

«خداوند، تمامي گناهان اهل ايمان را مي‏بخشد و ايشان را در دنيا و آخرت از گناهانشان پاك مي‏سازد، مگر دو گناه؛ يكي، ترك تقيّه (رازداري) و ديگري، از بين بردن حقوق برادران ايماني.»4

بنابراين، بايد بسيار مراقب بود و تلاش كرد كه حقوق برادران و خواهران ايماني‏مان را در همين دنيا ادا كنيم و اگر خداي ناكرده به حقّي از حقوق آنها تجاوز كرده‏ايم، تا فرصت داريم از آنها طلب بخشايش كنيم؛ چرا كه فردا بسيار دير است و امكاني براي جبران وجود ندارد.

پي‌نوشت‌ها:

صفحهٔ ۲۸

پانویس‌های این مقاله

  1. ۱

    1. نهج البلاغه، ص 267، خطبة 207.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  2. ۲

    2. سورة نساء (4)، آية 48.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  3. ۳

    3. نهج البلاغه، خطبة 175، ص 228.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  4. ۴

    4. محمّد بن حسن حرّ العاملي، وسائل الشّيعه إلي تحصيل مسائل الشريعه، بيروت، دارالاحياء التراث العربي، 1391ق، ج 11، ص 474، ح 6.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑