همسرم با صداي بلندي گفت: تا كي ميخواي سر تو توي اون روزنامه فروكني؟ ميشه بياي و به دختر جونت بگي غذاشو بخوره؟
روزنامه را به كناري انداختم و به‌سوي آنها رفتم.
تنها دخترم، آوا، به نظر وحشت زده مي‌آمد. اشك در چشم‌هايش پر شده بود.
ظرفي پر از شير برنج در مقابلش قرار داشت.
آوا، دختري زيبا و براي سنّ خود بسيار باهوش بود.
گلويم رو صاف كردم و ظرف را برداشتم و گفتم: چرا چند تا قاشق گنده نمي‌خوري؟
فقط به‌خاطر بابا، عزيزم. آوا كمي نرمش نشان داد و با پشت دست اشك‌هايش را پاك كرد و گفت: باشه بابا، مي‌‌خورم، نه فقط چند قاشق، همه شو مي‌‌خوردم. ولي شما بايد ... آوا مكث كرد.
بابا، اگر من تمام اين شير برنج رو بخورم، هرچي خواستم بهم ميدي؟
دست كوچك دخترم رو كه به طرف من دراز شده بود گرفتم و گفتم: قول ميدم. بعد باهاش دست دادم و تعهّد كردم.
ناگهان مضطرب شدم. گفتم: آوا، عزيزم، نبايد براي خريدن كامپيوتر يا يك چيز گران قيمت اصرار كني. بابا از اينجور پول‌ها نداره. باشه؟
ـ نه بابا. من هيچ چيز گران قيمتي نمي‌خوام.
و با حالتي دردناك تمام شيربرنج رو فرو داد.
در سكوت از دست همسرم و مادرم كه بچه رو وادار به خوردن چيزي كه دوست نداشت كرده بودن، عصباني بودم.
وقتي غذا تمام شد آوا نزد من آمد. انتظار در چشمانش موج مي‌زد.
همة ما به او توجّه كرده بوديم. آوا گفت: من مي‌‌خوام سرمو تيغ بندازم. همين يكشنبه.
تقاضاي او همين بود.
همسرم جيغ زد و گفت: وحشتناكه. يك دختر بچّه سرشو تيغ بندازه؟ غيرممكنه. نه در خانوادة ما چنين چيزي مرسوم نيست. مادرم با صداي گوش‌خراشش گفت: فرهنگ ما با اين برنامه‌هاي تلويزيوني داره كاملاً نابود ميشه.
گفتم: آوا، عزيزم! چرا يك چيز ديگه نمي‌خواي؟ ما از ديدن سر تيغ خوردة تو غمگين مي‌‌شيم. خواهش مي‌‌كنم، عزيزم، چرا سعي نمي‌كني احساس ما رو بفهمي؟
سعي كردم از او خواهش كنم. آوا گفت: بابا، ديدي كه خوردن اون شيربرنج چقدر براي من سخت بود؟
آوا اشك مي‌‌ريخت و مي‌گفت: شما به من قول دادي تا هرچي مي‌‌خوام، بهم بدي. حالا ميخواي بزني زير قولت؟
حالا نوبت من بود تا خودم رو نشون بدم. گفتم: مرده و قولش.
مادر و همسرم با هم فرياد زدن كه، مگر ديوانه شدي؟
ـ آوا، آرزوي تو برآورده ميشه.
آوا با سر تراشيده شده، صورتي گرد و چشم‌هاي درشت زيبايي پيدا كرده بود .
صبح روز دوشنبه آوا رو به مدرسه بردم. ديدن دختر من با موي تراشيده در ميون بقيّة شاگردها تماشايي بود. آوا به‌سوي من برگشت و برايم دست تكان داد. من هم دستي تكان دادم و لبخند زدم.
در همين لحظه دختري از يك اتومبيل بيرون آمد و با صداي بلند آوا را صدا كرد و گفت: آوا، صبر كن تا من بيام.
چيزي كه باعث حيرت من شد ديدن سر بدون موي آن دختر بود. با خودم فكر كردم، پس موضوع اينه.
خانمي كه از آن اتومبيل بيرون آمده بود بدون آنكه خودش رو معرفي كنه گفت: دختر شما، آوا، واقعاً فوق العاده ست و در ادامه گفت: دختري كه داره با دختر شما ميره، دختر منه.
اون سرطان خون داره. زن مكث كرد تا صداي هق‌هق خودش رو خفه كنه. در تمام ماه گذشته هريش نتونست به مدرسه بياد. بر اثر عوارض جانبي شيمي درماني تمام موهاشو از دست داده.
نمي‌خواست به مدرسه برگرده. آخه مي‌‌ترسيد همكلاسي‌هاش بدون اينكه قصدي داشته باشن، مسخره‌اش كنن.
آوا هفتة پيش اون رو ديد و بهش قول داد كه ترتيب مسئلة اذيّت كردن بچّه‌ها رو بده. امّا، حتّي فكرشو هم نمي‌كردم كه اون موهاي زيباشو فداي پسر من كنه.
آقا! شما و همسرتون از بنده‌هاي محبوب خداوند هستين كه دختري با چنين روح بزرگي دارين.
سر جام خشك شده بودم ... شروع كردم به گريستن. فرشتة كوچولوي من، تو به من درس دادي كه فهميدم عشق واقعي يعني چي؟
خوشبخت‌ترين مردم در روي اين كرة خاكي كساني نيستن كه آنجور كه مي‌‌خوان، زندگي مي‌‌كنن. آنها كساني هستن كه خواسته‌هاي خودشون رو به خاطر كساني كه دوستشون دارن، تغيير ميدن.