اسلام و بحران عصر ما

قسمت دوم

اشاره

در بخش اوّل اين مقاله به دوازده مورد از توطئه‌هاي غرب عليه اسلام اشاره شد. در اين بخش نيز به ساير اين موارد اشاره مي‌شود. اميد كه در اين راستا هر چه بيشتر و بهتر خود و اطرافيانمان آگاهي‌هاي لازم را به دست آوريم و توطئه‌هاي پنهان آنان را بي‌اثر كنيم. ان‌شاءالله

تحريف تاريخ اسلام و تمدّن مسلمانان

كليسا بارها كوشيده است تا تاريخ پرفراز و نشيب اسلام را نيز مورد تحريف قرار دهد. توطئه‌اي كه با همياري و همكاري شرق‌شناسان غربي صورت پذيرفت، كتمان و گاه واژگون جلوه دادن تاريخ اصيل اسلام است. بيشتر تاريخ‌هايي كه مستشرقان نگاشته‌اند، مواردي را متذكّر مي‌شود كه در بيداري و هوشياري امّت اسلام يا جوامع انساني تحت سلطه، تأثيري نخواهد داشت. از كاخ‌ها، خيابان‌ها، كاسه‌ها وظرف‌ها، معماري مساجد و لباس‌ها و نوع حرمسراهاي حكّام، پادشاهان و خلفاي اسلامي، اسامي پادشاهان و خدم و حشم آنها سخن مي‌گويند ولي از ذكر تاريخ قيام‌هاي مسلمانان، تفكّرات رهبران جوامع مسلمان و خصوصاً شيعي، مبارزات دانشمندان و انديشمندان اسلامي، مجالس درس بزرگان، شيوه‌هاي زندگي، سير و سلوك آنها و تاريخ علم و تمدّن اسلامي و اخلاق و انسانيّت مسلمانان سخني به ميان نمي‌آيد و اگر مسائلي در زمينة حقوق اسلام، اقتصاد اسلامي يا كلام اسلامي به ميان مي‌آيد ... در همة موارد سعي در پنهان ماندن اسلام اصيل و معارف و انديشه‌هاي اسلامي گرديده است.1

مستر همفر نيز در كتاب «خاطرات» خود در اين رابطه مي‌گويد:

روي اين نكته بايد خيلي كوشيد كه تاريخ مسيحي در كنار تاريخ هجري در بين مسلمانان به رسميّت شناخته شود ...

تحريف مفاهيم و ارزش‌هاي اسلامي

كليسا با بررسي و مطالعه و تحقيق فراوان بر روي كتب اسلامي، به اهميّت مفاهيم و اصطلاحات اسلامي و نقش ويژة آنها پي برده و در اين ميان يكي از كانون‌هاي تحريف اسلام، تفسير واژگون مفاهيم اسلامي و تلاش براي وارونه جلوه دادن اصطلاحات اسلامي بوده است. ترويج تفاسير نادرست از اسلام، «قرآن» و حديث، مي‌توانست بهترين روش باشد؛ زيرا با پوشش‌هاي گوناگون، نظير: نقد مفاهيم، بررسي اصطلاحات، برداشت‌هاي تاريخي و ... در انحراف افكار مسلمانان گام برداشته و از رسيدن مفاهيم عميق اسلامي به غير مسلمانان و مسيحيان نيز جلوگيري مي‌كردند.2

اقدام ديگري كه توطئه‌گران عليه ارزش‌هاي اسلامي صورت داده‌اند، به اعتراف خود آنان، گسترش محرّمات اسلام در جوامع اسلامي است. به عنوان نمونه همفر انگليسي توضيح مي‌دهد كه گرچه در سيستم اقتصادي اسلام، ربا به طور كلّي حرام و ممنوع است و شديداً‌ از آن جلوگيري شده، ولي بايد با رواج برخي تفاسير غلط دربارة آن، ربا را ميان مسلمانان شايع ساخت. وي در خاطرات خود، از كتابي كه دبير كلّ وزارت مستعمرات انگليس به او داده تا در عمليات جاسوسي خود عليه مسلمانان استفاده كند، چنين نقل مي‌كند:

ما بايد ربا را به هر صورتي كه شده است در ميان مسلمانان رواج دهيم، زيرا كه اين عمل علاوه بر آنكه سبب ويراني اقتصاد آنان مي‌گردد، سبب جرئت يافتن مسلمانان در مخالفت با قرآن نيز خواهد شد.3

وي سپس به توجيه وارونة مسئلة ربا پرداخته و آن را به مسلمانان، تحت عنوان پيشرفت اقتصادي، توصيه مي‌نمايد.

تلاش براي حذف يا تخريب علماي اسلام

يكي ديگر از حوزه‌هاي مختلفي كه مسيحيت براي تخريب آن تلاش كرده، سيماي علماي اسلام و روحانيت به عنوان حافظان معارف و احكام اسلام بوده است؛ زيرا با حذف علماي اسلامي، راه تحريف يا حذف اسلام نيز باز مي‌شود. حوزه‌هاي علميه و علماي متعهّد در طول تاريخ اسلام و تشيّع، مهم‌ترين پايگاه اسلام در برابر حملات و انحرافات و كج‌روي‌ها بوده‌اند. علماي بزرگ اسلام در همة عمر خود تلاش نموده‌اند تا مسائل و حدود الهي را بدون دخل وتصرّف ترويج نمايند، جمع‌آوري و نگهداري علوم اسلامي و آثار و احاديث پيامبر اكرم(ص) و سنّت و سيرة معصومان(ع) و ثبت و مكتوب كردن اين آثار در شرايطي كه با آن روبه‌رو بوده‌اند، كار طاقت‌فرسايي بوده است كه نتيجة فعّاليت آنان در آثار و كتب بسياري همچون كتب اربعه و كتاب‌هاي ديگر متقدّمان و متأخّران از فقه، فلسفه، رياضيات، نجوم، اصول، كلام، حديث، تفسير، ادب، عرفان، لغت و تمامي رشته‌هاي متنوّع تجلّي يافته است. از اين رو،

يكي از مراكز تمركز فعّاليت‌هاي تحريفي و تخريبي مسيحيت، روحانيون و روحانيت مي‌باشد. فعّاليت‌هاي صليبي عليه روحانيت اسلام به سه شيوة ارعاب، نفوذ و تهمت، تعقيب شده است.4

با توجّه به نقش حسّاس و با اهمّيت روحانيت در تربيت و پرورش و بيداري امّت اسلام و دميدن روح استقلال‌طلبي و آزادي‌خواهي در كشورهاي اسلامي، كينه‌توزي مسيحيت نيز عليه علماي بيدار و انقلابي بيشتر بوده است.

در خصوص شيوة نفوذ و نيرنگ، تكيه بر نهادينه كردن شعار «جدايي دين از سياست» يا توليد برچسب «آخوند سياسي»، براي جدا كردن روحانيون از مسائل اجتماعي، از عمده فعّاليت‌هاي استعمار است.

طرح تهمت و افترا عليه روحانيت انقلابي و تحريف وقايع تاريخي كه روحانيت در آن نقش داشته‌اند، به حدّي مي‌رسيد كه عليه علماي بزرگي از آخوند خراساني تا بروجردي و كاشاني و حتّي امام خميني(ره)، انواع تهمت‌ها و شايعه‌ها را طرح و تبليغ مي‌كردند تا ارتباط مردم با آنان قطع گردد.

مبارزه با زبان عربي و قطع رابطة مسلمانان با اسلام

يكي ديگر از روش‌هاي اسلام ستيزانة استعمارگران غربي و هم‌پيمانان صليبي‌شان، برنامه‌ريزي وسيع براي حذف زبان عربي و از ميان بردن روند آموزش و يادگيري آن در كشورهاي اسلامي است.

زبان عربي، دريچة اصلي براي شناخت معارف و علوم اسلامي و مهم‌تر از آن زبان قرآن و روايات است. زبان عربي، رمز دست‌يابي به ذخاير و معارف اسلام و دانش عظيم دانشمندان اسلامي است كه در زمينه‌هاي گوناگون تصنيف كرده‌اند. به اين ترتيب كسي كه به زبان عربي تسلّط نداشته باشد، مسلّماً نخواهد توانست از منابع اصيل علوم و معارف اسلامي بهره‌برداري كند و مبارزه با زبان عربي به مفهوم قطع ارتباط مسلمانان با اسلام است.از اين رو همواره تلاش مي‌كنند تا ارتباط مسلمانان را با منابع اصيل اسلامي قطع نمايند و زبان عربي را كه در حقيقت زبان اسلام و قرآن و زبان بين‌المللي مسلمانان و سمبل اتّحاد و وحدت نيروهاي مسلمانان است، آماج حملات خود قرار داده و آن را از امّت مسلمان جدا كنند و بدين منظور از شيوه‌ها و ابزارهاي مختلفي استفاده كردند:

1. حذف برنامه‌هاي آموزشي زبان عربي از برنامه‌هاي مراكز آموزشي كشورهاي مسلمان، مانند «ايران»، «پاكستان»، «افغانستان»، «تركيه» و بسياري از كشورهاي آفريقايي؛

2. تحقير و تمسخر آموزش زبان عربي و با اهمّيت جلوه دادن زبان‌هاي لاتين و اروپايي؛

3. برانگيختن و تحريك حسّ ملّيت‌گرايي افراطي در كشورهاي مسلمان، تا بدين وسيله هر ملّتي نسبت به فرهنگ بومي و نژادي خود آن‌چنان اهمّيتي قائل شود كه به گسستگي پيوند عقيدتي و ايماني منجر گردد و نيروهاي مسلمان يكي از محورهاي عمدة وحدت خود را، يعني آشنايي با زبان عربي را از دست بدهند؛

4. تهيه، تنظيم، چاپ و نشر لغت‌نامه‌هاي عربي به لهجه‌هاي گوناگون محلّي، براي تضعيف زبان عربي فصيح، تا زبان عاميانه را احيا كرده و زبان عربي فصيح را كه زبان قرآن كريم است، محو نمايند؛

5. ترويج زبان‌هاي لاتين مانند فرانسوي، انگليسي، ايتاليايي، آلماني، آمريكايي. ترويج اين‌گونه زبان‌ها مي‌توانست از راه‌هاي مختلفي صورت پذيرد؛ به عنوان نمونه، ابزارهاي اقتصادي، سياسي و نيروي نظامي از مهم‌ترين اين راه‌هاي نفوذ است. آنها در طول سال‌ها، زبان‌هاي خود را در قارة «آسيا» و «آفريقا» رواج دادند و فراگيري زبان‌هاي لاتين را در مدارس و مؤسّسات آموزشي خود اجباري و تبديل به نوعي افتخار مي‌كردند و آن را به عنوان يكي از برنامه‌هاي درسي دانش‌آموزان و دانشجويان قرار داده و موفّقيت تحصيلي آنان را وابسته به فراگيري آن مي‌دانستند. اين تنها شيوة استعمارگران انگليسي نبود؛ بلكه فرانسويان نيز زماني كه كشورهاي اسلامي، چون «الجزاير» را تحت اشغال خود داشتند، زبان فرانسوي را به عنوان زبان رسمي تحصيل قرار داده بودند و معتقد بودند كه مدرسه، قبل از هر چيز بايد پايگاه زبان فرانسه باشد.5

از طرفي پس از نهادينه شدن اين مطلب كه اهمّيت فراگيري زبان استعمارگران به عنوان زبان رسمي دنيا بسيار زياد است، آموزشگاه‌هاي فراواني مشغول به تدريس و آموزش اين زبان مي‌شوند. در طيّ اين آموزش، تمام نگاه‌ها متوجّه فراگيري و روند پيشرفت در آموزشي مي‌شود كه نيست.

متوني كه مورد استفاده قرار مي‌گيرد، در قالب دروس كوتاه به ترويج فرهنگ غرب مي‌پردازد، هيچ‌گونه متن و كتاب آموزشي مناسب براي آموزش زبان انگليسي در آموزشگاه‌هاي كشورهاي اسلامي، متناسب با فرهنگ آن كشور و فرهنگ اسلامي تنظيم نشده است يا حدّاقل رواج ندارد.

برنامه‌ريزي نفوذ: از كودكستان تا دانشگاه

دنياي مسيحيت نيز در راستاي اهدافي كه در كشورهاي اسلامي دنبال مي‌كند، به بهانة ارتقاي فرهنگي كشورهاي اسلامي از طريق آموزش و پرورش، براي تخريب عقايد اسلامي و جلوگيري از رسوخ و نهادينه شدن اين عقايد در افكار نوجوانان، همچنين تهي ساختن محتواي ديني از كتب آموزشي كشورهاي اسلامي اقدام نمود.

بنابراين از مراكز بسيار مهمّي كه بايد به آنها توجّه ويژه داشت و در جرياناتي كه پيرامون آنها رخ مي‌دهد، نقش مسيحيت را جست‌وجو كرد، مراكز آموزشي از كودكستان تا دانشگاه است. در اين ميان مدارس ابتدايي و كودكستان‌ها نقش بسيار حسّاسي در پرورش روحيات و عواطف كودكان دارند و اصولاً شخصيّت انسان در دوران كودكي و متناسب با نوع تربيت، پي‌ريزي شده و در نوجواني شكل مي‌گيرد. با توجّه به

اين واقعيات است كه مي‌بينيم يكي از مبشّران مسيحي توصيه مي‌كنند:

ما بايد در تمام مسير تبشير، تربيت مسيحي را بين كودكان جهان اسلام پي‌ريزي كنيم. كار ما روشي برخلاف محيط است. ما بايد وسايل مخلتفي را در دست داشته باشيم و عمدة فعّاليت خود را در كشورهاي اسلامي صرف كنيم. ما بايد اطفال را قبل از بلوغ به مسيحيت بكشانيم و قبل از اينكه فرهنگ اسلامي در روح اطفال شكل گيرد، روح آنان را تسخير كنيم. از اين رو اوّلين مبشّر مسيحي، مدسه است.»6

نگاهي به سرودهايي كه در ميان كودكان رواج دارد و بيشتر براي بازي‌هاي كودكانه و در كودكستان ترويج مي‌شود، اكثراً محتوايي غيرديني و پوچ دارند و تلاش براي ترويج جشن كريسمس و بابانوئل ميان خانواده‌هاي مسلمان، جزيي از همين پروژة فرهنگي است.در جاي ديگري، يكي از مبشّران مسيحي در مورد كودكستان‌هايي كه با عنوان «باغ كودك» راه‌اندازي شده بود، مي‌نويسد: باغ كودك، پايگاه مهمّ تبشير است، زيرا تعليمات كليسايي در اين‌گونه مؤسّسات، راه باز شده‌اي براي تبشير و استخدام افكار است، آنان كه رياست باغ كودك را دراختيار دارند، ارتباطشان با دانش‌آموزان بيشتر از مدارس عالي است و همچنين تعليمات ابتدايي، بهترين وسيلة تبشير است؛ زيرا بدين وسيله راه تبشير به روي روستاها و شهرهاي مختلف باز مي‌گردد. زيرا روستاها محتاج مدارس ابتدايي هستند و از طرفي در مدارس ابتدايي مبشّران مي‌توانند به افكار دانش‌آموزان نزديك گردند و افكارشان تحت تأثير كلمات القا شده واقع شود، در صورتي كه در دانشكده‌ها چنين نيست. آموزگاران كودكان مي‌توانند به پدر و مادر و بستگان آنان نزديك گردند و بهترين راه‌هاي سودبخش براي مبشّران از طريق مدراس ابتدايي بوده است.7

البتّه اهمّيت آموزش عالي در نظر مبشّران كمتر از ساير مراحل تعليم نيست؛ زيرا در اين مرحله آنان به طبقات روشنفكر و تحصيل‌كرده نزديك مي‌شوند. نزديكي به طبقات روشنفكر اين امكان را به مسيحيت مي‌دهد كه از راه رسوخ افكار خود در تفكّر روشنفكران، مسائل مدّ نظر خود را به جامعة مسلمان منتقل و به آنان القا كنند.

از طرف ديگر با نفوذ در آموزش عالي كشورهاي اسلامي، در رهبران جوامع اسلامي و نسل آينده نفوذ مي‌كنند و از اين‌روست كه دنياي مسيحيت تمايل زيادي به راه‌اندازي و ادارة مراكز آموزش عالي يا نفوذ در دانشگاه‌هاي كشورهاي مسلمان را دارد.

سيستم آموزشي كه مسيحيت براي ادارة مدارس خود در نظر گرفته بود، شامل سيستم تمام وقت و شبانه‌روزي و سيستم نيمه‌وقت مي‌شد. در سيستم تمام‌وقت، دانش‌آموزان براي مدّت معيّني تحت نظارت مدرسه قرار مي‌گيرند و حتّي در تعطيلات تابستان نيز در همان مدرسه حضور دارند و تنها در روزهاي خاصّي مي‌توانند با اولياي خود ديدار داشته باشند. از اين مدارس در كشور ايران نيز وجود داشته و تحت عنوان «آموزشگاه ايران بيت‌يل» اداره مي‌گرديد. در اين مدارس دانش‌آموزان همه روزه مجبور بودند كه متوني از «انجيل» را قرائت كنند. در برخي موارد به عنوان نمونه در كشور «كنيا»، تا مدّتي اولياي دانش‌آموزان مسلمان مجبور بودند به خاطر پذيرش فرزندانشان در مدرسه، نام مسيحي براي فرزندان خود انتخاب كنند.

يكي از مؤثّرترين تاكتيك‌هايي كه مبلّغان مسيحي براي پيشبرد اهداف خود به كار مي‌بردند، جذب، تربيت و پرورش فرزندان رؤسا، پادشاهان و افراد با نفوذ سرزمين‌هاي اسلامي بود و اين در حقيقت سرمايه‌گذاري براي آيندة كشورها به حساب مي‌آمد. اگر كليسا مي‌توانست در كشورهاي مسلمان، به خصوص آفريقايي، رؤساي قبايل پادشاهان يا افراد با نفوذ قبيله‌اي را مسيحي كند، همه يا بيشترين افراد قبيله از آنها تبعيّت مي‌كردند؛ از طرفي نفوذ در دستگاه اين افراد مي‌توانست سبب كمتر شدن مشكلات پيش‌روي تبليغ و راهگشا باشد.