محبّت به امام

محسن كتابچي

دل‌بستگي و محبّت به امام از نظر رواني در اختيار ما نيست؛ ولي شرايط و مقدّماتي كه سبب تحقّق آن امر غير اختياري است، تحت ارادة ماست اگر ما واقعاً در حقّ امام معرفت پيدا كنيم و ارزش راستين وي را درك كنيم، قطعاً دوستدار وي خواهيم شد و نمي‌توانيم نسبت به او كه در سعادت ابدي ما سهيم بوده است، بي‌تفاوت باشيم.

محمّد بن فضيل مي‌گويد: از امام رضا(ع) معناي آية زير را پرسيدم: «قُلْ بِفَضْلِ اللّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُواْ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ؛1 بگو به فضل و رحمت‏ خداست كه [مؤمنان] بايد شاد شوند و اين از هر چه گرد مى‏آورند، بهتر است.»حضرت فرمود: «به دوستي پيامبر و خاندان او بايد شادمان باشند كه آن بهتر است از دنيايي كه آنها جمع كنند.»2 همچنين فرمود: «كه جدّم رسول خدا فرموده است: «هر كس دوست مي‌دارد به دين من دست يازيده، پس از من بر كشتي نجات سوار بشود، بايد كه به حضرت علي(ع) اقتدا كند و با دشمنش، دشمني نمايد و با دوست او، پيوند دوستانه برقرار كند، زيرا كه او وصيّ من و جانشينم بر امّتم در زندگاني‌ام و پس از وفاتم است و اوست امير (امام) هر مسلمان و امير هر مؤمن بعد از من، گفته‌اش گفتة من و امرش، امر من و نهي او، نهي من است و پيرو او، پيرو من و ياري كننده‌اش، ياور من و خوار كننده‌اش، خوار كنندة من است.»

سپس رسول خدا(ص) فرمود: «هر كس بعد از من از حضرت علي(ع) جدا شود، روز قيامت مرا نخواهد ديد، من نيز او را نخواهم ديد و هركه با حضرت علي(ع) مخالفت كند، خداوند بهشت را بر وي حرام نمايد و عاقبتش را جهنّم قرار دهد [و بد جايگاهي است] و هر آنكه حضرت علي(ع) را خوار نمايد، خداوند او را نصرت نمايد، روزي كه او بر خداوند عرضه شود و هركس حضرت علي(ع) را نصرت دهد، خداوند او را نصرت نمايد، روزي كه او را ملاقات كند و به هنگام سؤال و جواب، دليلش را به وي تلقين كند.» آنگاه آن حضرت فرمود: «امام حسن و امام حسين دو امام امّت من، بعد از پدرشانند. دو سيّد جوانان اهل بهشت و مادرشان، بهترين زنان عالميان، نهمينشان، قائم(عج) از فرزندان من است. اطاعتشان، اطاعت از من است و معصيتشان، معصيّت من است، به خداوند شكوه مي‌كنم از منكران فضيلت ايشان و تضييع كنندگان حقّ [حرمت] آنان پس از من و خداوند بس است كه ولي و ياور عترت من و امامان امّتم باشد و از منكران حقّ ايشان انتقام كشد.»3

امام رضا(ع) از جدّ بزرگوارش، علي(ع) نقل كرده كه فرمود: «هر كه دوست دارد، خداي را ملاقات كند در حالي كه ايمانش كامل و اسلامش نيكو باشد،‌ محبّت حجّت صاحب الزّمان را پيشة خود قرار دهد كه او و ديگر پيشوايان، چراغ‌هاي روشن در تاريكي‌هاي زندگي و امامان هدايت و نشانه‌هاي تقوايند. هر كس آنان را دوست بدارد، ولايتشان را دارا شود، براي او از خداي تعالي ضمانت بهشت مي‌كنم.»4

بيزاري جستن از دشمنان امام

امام رضا(ع) فرموده است: «پيروان ما به امر ما گردن مي‌نهند و به گفتار ما عمل مي‌كنند و با دشمنان ما مخالفت مي‌ورزند و هر كه چنين نباشد،‌ از ما نيست.»5 يكي از اهالي «كرمند»، شتربان حضرت امام رضا(ع) بود، زماني كه آن حضرت عازم خراسان بودند و اين مرد ساربان كه از عامّه [اهل سنّت] بوده، چون مي‌خواست از خراسان برگردد، به حضرت عرض مي‌كند: اي پسر رسول خدا! مرا به مقداري مختصر از خطّ مباركت مشرّف گردان تا به آن تبرّك جويم! و حضرت اين عبارت را براي او مرقوم فرمودند: «دوستدار آل محمّد باش اگر چه فاسق باشي!‌ و دوستدار دوستان ايشان باش، اگر چه آنها فاسق باشند.»6

همچنين امام رضا(ع) در روايتي فرموده است: «وارد شدن به دستگاه دشمنان و كمك به آنها و كوشش در تأمين نيازهايشان معادل كفر است و توجّه (روي آوردن) عمدي به ايشان، در زمرة گناهان بزرگي است كه آتش دوزخ سزاي آن است.»

پي‌نوشت‌ها: