سخني از مرحوم حاج محمّد اسماعيل دولابي
حاج محمّد اسماعیل دولابی در تعبیری زیبا از وظایف منتظران در دوران غیبت می‌گوید:
پدري چهار فرزند خود را داخل اتاقي گذاشت و گفت: تا من برمي‌گردم، اینجا را مرتّب کنید. می‌خواست ببیند هر كدام از آنها چه کار می‌کند. خودش هم رفت پشت پرده و از آنجا نگاه می‌کرد، می‌دید کی چه کار می‌کند و آنها را روي یک کاغذ می‌نوشت تا بعد براي خودش حساب و کتاب کند.
یکی از بچه‌ها که گیج بود، یادش رفت. سرگرم بازي و خوراكي شد. یادش رفت که پدرش گفته خانه را مرتّب کنید.
یکی از بچّه‌ها که شرور بود، شروع کرد به داد و فرياد كردن و به هم ريختن خانه و مي‌گفت: من نمی‌گذارم کسی اینجا را مرتّب کند.
یکی که خنگ بود، به وحشت افتاد و ترسید. نشست وسط اتاق و شروع کرد به گریه و جیغ و داد که آقا بیا، بیا ببین این نمی‌گذارد اينجا را جمع و مرتّب کنیم.
امّا آنکه زرنگ بود، نگاه کرد، ساية پدرش را از پشت پرده ديد. زود همه جا را مرتّب می‌کرد. می‌دانست پدرش دارد روی کاغذ می‌نویسد، بعد می‌رود و يك چیز خوب برایش می‌آورد. هی نگاه می‌کرد سمت پرده و می‌خندید. دلش هم تنگ نمی‌شد. می‌دانست که پدرش همين‌جاست. توی دلش هم گاهی می‌گفت: اگر یک دقیقه دیر‌تر بیاید، باز من کارهای بهتر می‌کنم.
آخر سر آن بچّة شرور همه جا را به هم ریخت. او به هم ریخت ولي مي‌ديد كه اين بچّة زرنگ دارد می‌خندد و خوشحال است و اصلاً ناراحت نمی‌شود. وقتی همه جا را به هم ریخت، همه چیز که آشفته شد، آن وقت آقا جان آمد.
ما که خنگ بودیم، گریه کرده بودیم، چیزی گیرمان نیامد. او که زرنگ بود و خندیده بود، کلّی چیز گیرش آمد.
زرنگ باش! خنگ نباش! گیج نباش! شرور که نیستی الحمدلله. گیج و خنگ هم نباش. زرنگ باش! نگاه کن و از پشت پرده ساية تنش را ببین و بخند و کار خوب کن. خانه را مرتّب کن.