ابوالقاسم حسینجانی
بهار، نمي‌شود كه نيايد
وقتي نگاه و نگرشِ انسان، بهاري بشود ـ
ديگر، سخن از يك گُل و صد گُل نيست. در «صد گل»، چه خاصيّتي هست؛ كه در «يك گل» نيست؟!
مرا،
«كيفيّت چشم» تو؛ كافي‌ست! ...
«الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ والْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا! ... [قرآن عزيز، سورة ملك (67)، آية 2]
او كه «مرگ» را و، «زندگي» را خلق كرد ـ
به خاطر آن بود كه درگيرتان كند و، معلوم‌تان سازد كه كدام يك از شمايان زيباتر كار مي‌كند!
آري؛ منظور خدا از آفرينش، «أَحْسَنُ عَمَل» است، و نه «اَكْثَرِ عمل»!
هدف: «درشتي» نيست؛ «درستي» ست. زياد كار كردن نيست، زيبا كار كردن‌ست ...
انتظار فرج، چشم در راهِ بهار داشتن‌ست؛ با نگاه و نگره‌يي بهاري و بالنده، براي شكوفا كردن حال و هواي زمين و زمان.
بهار، بازنگري و بازنگاريِ زندگي‌ست: فرصتِ دوباره‌يي براي دوباره شدن و، از نو آفريدن.
دنيا را مي‌شود، دوباره، درست كرد. حال و هواي هستي را مي‌شود، از نو، رو به راه كرد.
بهار، همان اكسير دوباره‌سازي‌ست؛ بهار، همان كيمياگري ست.
بهار، نمي‌شود كه نيايد؛ بهار، نمي‌شود كه نپايد.
امّا «زمين‌گير شدن»، آدم را، از تك و تا مي‌اندازد؛ و «زمان‌گير شدن» هم، به هم‌چنين! ...
و ما، نه به «زمين» بايد عادت بكنيم و، بچسبيم؛ و نه به «زمان».
اگر ديديد كه هر روز مي‌آيد و، مي‌رود:
امّا، هيچ چيزي تغيير نمي‌كند و، هيچ اتّفاقي نمي‌افتد؛ حتم بدانيد كه اتّفاقي به نام «زمان‌گير شدن»، در حيات و حركتِ آدم‌ها افتاده است! ...
اين جادوي عادت‌ها را بشكنيد / اين بُن‌بست‌ها را بَرافكنيد.
بُن‌بست ِ«زمان»، گلوگاه و تنگة خطرناك‌تري، از بُن‌بست «زمين» است.
نمي‌شود تازه نشد و، نتراويد ـ
امّا، به زمانِ زندگي و بهارِ بالندگي، فرا رسيد!
بهار، جوانة بيداري‌ست؛ نمي‌شود بيدار نشد و، حركت نكرد و، به جايي رسيد. نمي‌شود از «درون» بهاري نشد و، از «بيرون» به بهار رسيد. و بيداري و بارآوري و بهره‌وري و برخورداري،
فراورده و دستاوردة اين دلاويزي و دلدادگي!
چشم‌هايِ بهار، در راهِ شماست؛ «بهار»، شماييد ...
يا علي