انتظار
تنها نشسته ام
در مسیر باد
شاید که باز یابم
آرزوی برباد رفته ام را
قاصدکی می یابم
بوی تو را می دهد
من در سبزترین سمت بهار
تو را به انتظار می نشینم
فاطمه اصلانی
ای با خدا
زمین تشنه است...باید شیر باران را بپیجانی
بپیچی مثل یک رود و بیابان را بپیچانی
درین دریا فقط باد مخالف می وزد آقا!
بیا ای با خدا باید که سکان را بپیچانی
تماشا کن که پیچ دست ظالم هرز گردیده
بیا باید که دست هرز ایشان را بپیچانی
صدای عربدهه پیچیده در این کوچه هاهرشب
تو بایدد پیچ این ضبط و رجزخوان را بپیچانی
بیای مثل یک آقا معام...مهربان...خوشرو
ز روی لطف گاهی گوش انسان را بپیچانی
نه بد قولی که خیل عاشقان را قال بگداری
نه بد عهدی که وقت وعده آنان را بپیچانی
محسن رضوانی
مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید
یا محمد! نفسی سوخته در دل داریم آتشی سرخ و برافروخته در دل داریم یا محمد! شررآلوده‌ی عصیان ماییم تشنه‌تر، خشک‌تر از ریگ بیابان ماییم یا محمد! همه جز پوچی تکرار نبود چارده قرن علم بود و علمدار نبود یا محمد! شب طوریم، برآی از پس ابر چشمراهان ظهوریم، برآی از پس ابر و کسی گفت : چنین گفت، کسی می‌آید مژده ای دل! که مسیحا نفسی می‌آید ما یقین داریم آن سوی افق مردی هست مرد اگر هست، بدانید که ناوردی هست ما نه مرداب، که جوییم، بیا برگردیم و نمک‌خورده‌ی اوییم، بیا برگردیم نه در این کوه، صدای همگان خواهد ماند آنچه در حنجره‌ی ماست، همان خواهد ماند
محمد کاظم کاظمی
فردای سپید
قامت افراخته از پشت اُفق بالایت صبح، سر می‌زند از بارقة سیمایت چه صبورانه، گذر می‌کند از کوه و کُتل از پس گردنه‌ها، گام زمان پیمانت شب، به هم بافته، بر شانة فردای سپید بافة نور، از آن سایة گیسوهایت در فراسوی اُفق، شورش توفان پیداست شده آغاز مگر همهمه، از دریایت گرچه دنیا همه تاریک و غبارآلود است روز، پیداست از آن مشرق ناپیدایت بی‌گمان، هیبت و تشویش، فرو خواهد ریخت از فرود آمدن ضربت برق‌آسایت راز سربسته تویی، ای به حقیقت پیوند می‌کند جمعة موعود، خدا، افشایت ما دویدیم، دویدیم، پی درک حضور نرسیدیم از این مرحله، بر معنایت
شیرینعلی گلمرادی
غروب و انتظار
مرا از جمعه‌ها آغاز کن، از شنبه بیزارم که از حس غریب و مبهم آدینه سرشارم من از تعطیل چشمان شما، نه! بر نمی‌گردم خدا هم خواسته، پس من کیم تا دست بردارم غروب و انتظار و پنجره شد مال من آقا کمی تعجیل کن آشفته از این جمعه بازارم به شوقت چشم‌های خسته را تا عشق می‌آرم از این جا می‌رسی باشد بگو تا چند بشمارم؟ گلاب و عطر خاک و ضجه ضجه آیه قرآن و نرگس در مسیر خالی پروانه می‌کارم برایم هفته از دیدار تو آغاز می‌گردد مرا از جمعه‌ها آغاز کن از شنبه بیزارم شیدا شیرزاد
از آینه ها می آیی
من شنیدم که تو از آینه ها می آیی
از شریفانه ترین خاک خدا می آیی
ما گناهیم سراسر، تو ولی بارانی
پاک و روحانی و لبریز حیا می آیی
چشم ها از غم نادیدن تو کور شدند
به امیدی که تو از سمت شفا می آیی
روح من در بدنم نیست، چه شوری دارم!
تو بگو حال کجایی؟ به کجا می آیی؟
ای غزلناک ترین مرد به زودی برگرد
من شنیدم که تو از آینه ها ممی آیی
شکوفه کردجزی
موعود جمعه
در باغ گل بر آتش نمرود می‌رسد با شعر، با صدای دف و عود می‌رسد این بار هم به تارک طاغوت می‌خورد سنگی که از فلاخن داوود می‌رسد پیغمبرانِ آمده، رفته! مبارک است او که نوید مصحفتان بود می‌رسد ای دست‌های سبز دعا گل برآورید او گرچه دیر کرده ولی زود می‌رسد جز او به هیچ حادثه‌ای دل نبسته‌ایم موعودِ جمعه، جمعه‌ی موعود می‌رسد مهدی فرجی
ادرکنی
ای در طلب مساعی ام ادرکنی
ادراک ترین تداعی امم ادرکنی
زخمی است دلم، نگاه کن می بینی
خون می چکد از رباعی ام، ادرکنی
یاسر مالی