دستاوردهای مُلکی عصر ظهور

ن. طيبي

آن‌‌گاه كه زمان ظهور فرا رسد و رهايي‌‌بخش جهان از پشت پردة غيبت بيرون آمده و رخ نماياند، خداوند متعال امر او را در يك شب اصلاح مي‌‌كند1 و همة زيبايي‌هاي پس از ظهور، يك به يك آشكار مي‌‌شود.

صبح ظهور وقتي بندگان خدا از خواب بيدار مي‌‌شوند، دستي بر سر آنها كشيده مي‌‌شود. به خود مي‌‌نگرند، به دانسته‌‌ها، قدرت فهم و دريافت عقلي خويش، ناگهان مي‌‌بينند كه نور ايمان در قلب آنان مي‌‌تابد به درخشندگي خورشيد2 و قدرت و تواني در خويش مي‌‌بينند باورنكردني. هر يك قدرت چهل مرد را پيدا مي‌‌كنند.3 ايمان و توان، اوّلين هديه‌‌هايي است كه از دوست مي‌‌گيرند.

نشاط و شادماني چنان بر وجود آنها سايه مي‌‌افكند كه حتّي مردگان نيز در قبر شاد مي‌‌شوند4 و از نسيم ظهور آن مرد بزرگ، حياتي دوباره مي‌‌يابند.

پيش از اين، بندگان خدا پراكنده بودند و هر يك در انديشه‌‌اي متفاوت. پس از ظهور، دستي بر سرهاي آنان كشيده مي‌‌شود و عقل‌هاي آنها را به يك سو جهت مي‌‌دهد.5 افكار آشفته و متفرّق جمع مي‌‌شوند و گويي همة عقل‌ها به يك عقل؛ آن هم عقل كامل تبديل مي‌‌شوند. وقتي آن دست آسماني بر سرها كشيده مي‌‌شود، اخلاق (احلام)6 مردم كامل مي‌‌شود. رذايل اخلاقي از وجود آنها رخت برمي‌‌بندد و فضايل، نيكي‌ها و بزرگواري همچون دانه‌‌هاي مرواريد، صدف وجود آنان را مزيّن مي‌‌كند. خشم، شهوت، وهم و بي‌‌عدالتي با اين مردم بيگانه مي‌‌شود و آرامش، وقار، تعادل و عدالت از سيماي آنان هويدا مي‌‌گردد. آري، روزي كه او مي‌‌آيد بغض و كينه از دل‌هاي بندگان مي‌‌رود و اين‌گونه اخلاق آنها كامل مي‌‌شود.7 ترس و بخل از شيعيان دور مي‌‌شود و آرامش و سخاوت جايگزين آن مي‌‌گردد.8 خداوند، مردمان شايسته‌‌اي را حاكم خواهد كرد كه زمين را پر از عدل و داد مي‌‌كنند9 و افراد پست و فاسد را روي زمين باقي نمي‌‌گذارد.10

اينك مردمان امّت اسلام مبهوت اين تحوّل، بر جاي ايستاده و خويش را تحليل مي‌‌كنند و سپس به خانة خود نظر مي‌‌كنند و مي‌‌بينند كه زنان آنها در خانه‌‌ها به كتاب خدا و سنّت پيامبرش قضاوت مي‌‌كنند11 و چنان چشمه‌‌هاي دانش و حكمت بر سرزمين وجود و ذهن آنها جاري شده است كه جز حق و منطق بر زبان نمي‌‌رانند. فرهنگ و دانش مردم در آن روز به اوج مي‌‌رسد و بديهي است وقتي بانويي به كتاب خدا و سنّت پيامبر او قضاوت كند، انحراف در او راه نخواهد يافت و اين‌گونه، احساسات زنانه كه همواره مانع قضاوت‌هاي عادلانه بود، جاي خود را به استدلال عقلاني و وحياني و همسويي با كتاب خدا مي‌‌دهد و زنان در خانة خويش بر مسند قضاوت مي‌‌نشينند.

پدران و مادران، شگفت‌‌زده كودكان خود را مي‌‌بينند كه با مارها و عقرب‌ها بازي مي‌‌كنند بدون آنكه آزاري به آنان رسد.12

دنيا به گونه‌‌اي ديگر است. صلح و آرامش جايگزين جنگ و خونريزي شده و دوستي و محبّت به جاي دشمني و درّنده‌‌خويي نشسته است.

هركس در گوشه‌‌اي از شهر خويش مي‌‌بيند كه ميش و گرگ در يك محل با يكديگر مي‌‌چرخند و در كنار هم زندگي مي‌‌كنند13 خوي ددمنشي گرگ و ترس و هراس ميش در اينجا ديده نمي‌‌شود و اين زيباترين نماي صلح در آن عصر طلايي است.

امنّيت رواني

دل‌هاي مؤمنان از ترس خالي شده و قلوب دشمنان آنها آكنده از ترس و وحشت مي‌‌گردد.14همان‌‌گونه كه خداوند متعال در نبرد بدر با ايجاد رعب

در دل دشمنان و فرستادن فرشتگان براي ياري مسلمانان ـ كه تعدادشان در برابر مشركان بسيار اندك بود ـ دل‌هاي مؤمنان را از ترس خالي نمود، در زمان ظهور نيز چنين خواهد شد.

بيماري‌‌ها، اعم از روحي و جسمي بهبود مي‌‌يابد و ضعف‌ها و ناتواني‌‌ها به قوّت و قدرت تبديل مي‌‌شود. توان جسمي ياوران حضرت چنان افزوده شود كه از شير شجاع‌‌تر و از نيزه برنده‌‌تر شوند به گونه‌‌اي كه دشمن را با پاها بر زمين افكنند و با دست او را بشكنند،15 زيرا هر مؤمني در زمان ظهور، قدرت چهل مرد را مي‌‌يابد و قدرت خداوند نسبت به آنچه در آن روز انجام مي‌‌دهد، بسيار بيشتر است.

اهل آسمان و زمين، پرندگان، وحوش و ماهيان درياها به دليل وجود حضرت حجّت(ع) شاد مي‌‌شوند و هيچ مؤمني ديده نمي‌‌شود، مگر آنكه اين شادي و نشاط در قلب او وارد شده باشد يا اگر مرده است اين نشاط بر قبر او داخل مي‌‌شود.16

در آن روز مردم با چهره‌‌هاي شادمان و گشاده در سطح شهر رفت و آمد مي‌‌كنند و اين شادي برخاسته از درون آنهاست. حاصل اين نعمت، بهداشت رواني جامعه، سلامتي جسمي و روحي و نيز تقليل ميزان بزهكاري‌ها، جرم‌ها و آلودگي‌‌هاي اجتماعي خواهد بود.

شهرها با حضور چنين مردماني كه شادمانه و عاشقانه زندگي مي‌‌كنند، طراوتي شگفت‌‌انگيز خواهند يافت.

گسترش ارتباطات مؤمنان

مؤمنان از نظر شنوايي و بينايي قدرت مي‌‌يابند و چنان وسعتي در توانايي‌‌هاي شنيداري و ديداري آنها ايجاد مي‌‌شود كه بدون هيچ پيك و واسطه‌‌اي صداي امام(ع) را مي‌‌شنوند و سيماي او را مي‌‌بينند در حالي كه آن حضرت در جايگاه خود قرار دارد.17

به حكمران و فرمانداري كه تحت ولايت آن حضرت قرار دارد، گفته مي‌‌شود كه:

«عهد و پيمان و وظايف تو بر كف دستانت نهاده شده و به آنچه مي‌‌بيني عمل كن».18

مؤمني كه در مشرق است برادر خويش و مؤمنان ديگر را كه در غرب هستند مي‌‌بيند و فاصله‌‌ها مانع ارتباط مستقيم آنان نمي‌‌شود.19

بنابراين ارتباط مؤمنان آن روز در بالاترين حدّ است و امكان دسترسي آنان به يكديگر در كوتاه‌ترين زمانِ ممكن وجود دارد و اين ارتباط، قلب‌هاي آنان را به يكديگر نزديك‌تر مي‌‌كند. برخلاف امروز كه گسترش ارتباطات موجب از هم پاشيدگي خانواده‌‌ها و دوري قلب‌هاي افراد از يكديگر مي‌‌شود، آن روز قلب‌ها به عشق يكديگر مي‌‌تپد و مؤمنان زنجيروار به يكديگر پيوسته خواهند بود.

امنّيت اجتماعي

تقوا و فرهنگ جامعه چنان زياد مي‌‌شود كه اگر پيرزني ناتوان از شرق عالم به قصد غرب راه ‌‌افتد، در اين مسير هيچ‌‌كس او را آزار نمي‌‌دهد.20 اگر بانويي ديگر با طراوت و جواني و شور، طبقي از زيورآلات بر سر دارد و بين عراق و «شام» حركت مي‌‌كند و در اين مسير كه اكنون به بركت ظهور تماماً سرسبز شده است، نه درّنده‌‌اي به او حمله مي‌‌كند و نه او از درّنده‌‌اي مي‌‌ترسد21 و كسي هم حتّي با نگاهش وي را نمي‌‌آزارد.22

امنّيت چنان در همه‌جا حاكم مي‌گردد كه بانوان بدون اينكه هيچ مردي آنها را همراهي كند، براي اعمال حج به سوي مكّه مي‌‌روند؛ با آرامش تمام حج مي‌‌گزارند و باز مي‌‌گردند و هيچ خطري تهديدشان نمي‌‌كند.23

گناهاني چون شراب‌خواري، ربا و زنا از جامعة اسلامي دور مي‌‌شوند و شرّ و پليدي از بين مي‌‌رود.

مردم با امام خود عهد مي‌‌بندند كه مرتكب سرقت، زنا و قتل نشوند، به مسلمانان دشنام ندهند، احتكار نكنند و از مال يتيمان دوري كنند. كسي را به ناحق نزنند و مساجد را ويران نسازند. راه‌ها را ناامن نكنند و به خانه‌‌هاي مردم

هجوم نبرند و اين‌گونه آرمان شهري به‌‌وجود مي‌‌آيد كه اساس آن بر اعتماد، اعتقاد و آرامش است. دامنة عدالت امير هستي، حضرت مهدي(ع) به ميان خانه‌‌هاي مردم راه مي‌‌يابد، همان‌‌گونه كه سرما و گرما نفوذ مي‌‌كند24 و ارمغان اين عدالت؛ آرامش، امنّيت و عشق است.

مردم در آن روز يگانگي مي‌‌يابند و با هم يكدل و يكرنگ مي‌‌شوند. آنها از نعمت برادري و برابري برخوردار خواهند بود به گونه‌‌اي كه اگر مسلماني به چيزي نياز داشت از جيب برادر مسلمانش برمي‌‌دارد و او مانع نمي‌‌شود25 و رنجشي نيز از اين برخورد نخواهد داشت. همة مردم جهان به يك امّت تبديل مي‌‌شوند و دل به يك امام مي‌‌سپارند. مشتركات آنها آنقدر زياد است كه به واقع براي يكديگر برادري مي‌‌كنند. هر كه با آخرين پيشواي معصوم، امام زمان(ع) بيعت كند و در خدمت آن حضرت درآيد و نام وي در فهرست ياران وي ثبت شود، از هر خطري در امان خواهد بود و با آرامش و امنّيت كامل به زندگي خواهد پرداخت.26

شيعيان در مسجد كوفه چادر زده و قرآن را همان‌‌گونه كه نازل شده است، به مردم مي‌‌آموزند و آموزش مي‌‌دهند.27

بدعت‌ها و خرافه‌‌ها از جامعة اسلامي زدوده مي‌‌شود و سنّت‌هاي راستين الهي اقامه مي‌‌گردد.28 امانتداري به كامل‌‌ترين شكل صورت مي‌‌گيرد، يعني امانت‌ها بازگردانده مي‌‌شود29 و خيانت در قاموس آنها واژه‌‌اي بيگانه مي‌‌شود. اديان متعدّد در لواي اسلام قرار مي‌‌گيرند و يك دين جهاني براي يك جامعة جهاني برنامه‌‌ريزي مي‌‌كنند. جهان مسيحيّت كه پيش از اين به عيسي(ع) اقتدا مي‌‌كردند، اينك مي‌‌بينند كه عيسي(ع) به حضرت مهدي(ع) اقتدا مي‌‌كند و آنان نيز يوسف فاطمه(س) را مقتداي خويش قرار مي‌‌دهند. اين‌گونه اسلام دين جهاني مي‌‌شود و فرهنگ اسلامي بر سراسر گيتي سايه مي‌‌گستراند. چه زيبا فرمود پيامبر اكرم(ص):

«امّتي كه ابتداي آن محمّد(ص) و انتهاي آن مسيح(ع) و ميانة آن مهدي(ع) است، هرگز نابود نخواهد شد.»30

بيست و پنج حرف باقيمانده از بيست و هفت حرف علم كه تا آن روز مستور بوده است، در آن زمان آشكار و منتشر مي‌‌شود.31 گره‌‌هاي محكم علمي باز شده و حلقه‌‌هاي گم شدة دانش بشري پيدا مي‌‌شوند.

فرهنگ ديني چنان توسعه مي‌‌يابد كه ريا از جامعه دور شده و اخلاص جايگزين آن مي‌‌شود. مردم، گروه گروه و با اشتياق به برنامه‌‌هاي عبادي و رفتارهاي مشروع و نماز جماعت روي مي‌‌آورند و از منكرات دوري مي‌‌كنند و با محبّت32 با امام خود پيمان مي‌‌بندند.

در آن زمان هيچ بدعتي نيست، مگر آنكه از بين رود و هيچ سنّتي نيست، جز آنكه به پا داشته مي‌‌شود.33 در اين صورت حق ـ آن‌‌گونه كه بايد ـ در سراسر گيتي گسترده مي‌‌شود و خرافات و بدعت‌ها و سوءاستفاده‌‌هاي برخي از شيّادان از بين مي‌‌رود.

رفاه اقتصادي

پس از ظهور، صدايي به گوش امّت مي‌‌رسد كه:

«آيا كسي نيازي به مال او (حضرت مهدي(ع)) دارد؟»

خداوند قلب‌هاي امّت محمّد(ص) را چنان سرشار از وسعت، غنا و بي‌‌نيازي مي‌‌كند كه از سرتاسر گيتي تنها يك مرد نزد او مي‌‌آيد و از حضرتش مال مي‌‌خواهد. حضرت، وي را نزد خزانه‌‌دار مي‌‌فرستد تا خواسته‌‌اش را برآورده سازد. او نزد خزانه‌‌دار مي‌‌رود، به او گفته مي‌‌شود كه خود به خزانه رفته و هر آنچه مي‌‌خواهد براي خويش بردارد.

مرد مي‌‌رود و آن‌‌قدر طلا و نقره برمي‌‌دارد كه نمي‌‌تواند آنها را حمل كند. مقدار زيادي از اموال را بر جاي مي‌‌گذارد و مقداري از آن را به تناسب نيرو و قدرت خويش برمي‌‌دارد و خارج مي‌‌شود. هنوز چند قدمي دور نشده است كه با خود مي‌‌گويد: من حريص‌‌ترين فرد از امّت محمّد(ص) هستم كه به اينجا آمده‌‌ام!

سپس مال را به خزانه برمي‌‌گرداند و وقتي خزانه‌‌دار را مي‌‌بيند و جريان را باز مي‌‌گويد، پاسخ مي‌‌شنود:

ما آنچه را كه داديم، پس نمي‌‌گيريم.34

امّت او در نعمت چنان غرق خواهند بود كه چشم به هيچ مالي نمي‌‌دوزند و خزانة بيت‌‌المال سرشار از دارايي‌‌هايي است كه راهي براي مصرف آنها نيست. به عبارت ديگر براي مصارف خمس و زكات هيچ موردي يافت نمي‌‌شود و فقر از جامعة آن روز ريشه‌‌كن خواهد شد.آن روز خداوند براي آخرين گنجينة خويش، در خزانة بي‌‌انتهايش نعمت‌هاي ويژه پنهان نموده است. او اراده كرده است تا صالحان را وارث زمين كند و مهدي(ع)،

پدر صالحان است (اباصالح).35

كشاورزان در آن روز، يك مُد از هر محصولي مي‌‌كارند و هفتصد مُد برداشت مي‌‌كنند؛36 يعني محصولات هفتصد برابر مي‌‌شود. تعداد دام‌ها و چهارپايان افزايش مي‌‌يابد و امّت اسلام شكوه و عظمت فراوان مي‌‌يابد.37

بديهي است كه بارش چهل روزة نزديك ظهور و سخاوت زمين‌هاي كشاورزي و وفور نعمت‌ها، مردم را ثروتمند و بي‌‌نياز خواهد كرد و اين همه به بركت نفس‌هاي پاك وليّ خدا بر روي كرة زمين است.

پيرزني بر سر خود زنبيلي (كيسه‌‌اي) از گندم مي‌‌گذارد و به آسياب مي‌‌رود، كارگران گندم‌هاي او را آرد مي‌‌كنند بدون آنكه اجرت و مزدي از وي دريافت كنند.38 از آنجا كه قلب‌ها سرشار از غنا و بي‌‌نيازي است، هرگز از ضعف و ناتواني ديگران جهت بهره‌‌وري بيشتر سوء استفاده نمي‌‌شود؛ بلكه اين گروه بيش از ديگران مورد شفقّت و مهرورزي واقع مي‌‌شوند و در آن روز است كه حق به حق‌‌دار مي‌‌رسد و به امر امام زمان(ع) مردم از توزيع عادلانه و مساوات برخوردار مي‌‌شوند. افزونه‌‌خواهي و ثروت‌هاي بادآورده و اختلاس و تبعيض طبقاتي در اين جهان هيچ جايي ندارد. در آن روز هيچ زمين زراعي يا غير آن از طريق حكمرانان به بستگان و نزديكانشان اعطا نخواهد شد و قانون اقطاع39 نابود مي‌‌گردد. از اين رو همة مردم به‌‌طور مساوي از سرمايه‌‌هاي ملّي بهره مي‌‌جويند.