سیّد نعمت الله جزایری و همراهانش پس از مسافتی طولانی، به شهر سامراء رسیدند و کنار نهری به استراحت پرداختند. ناگاه گرد وغباری از دور نمایان شد. چند نفر سوار بر اسب، به سرعت به سمت آنها می‌آمدند. سیّد جزایری و همراهانش از دیدن دستة راهزنان بسیار ترسیدند و راه نجات را بر خود بسته دیدند. ناگاه سیّد شروع به خواندن آیة الکرسی کرد و به دیگران نیز فرمود آیـة الکرسی بخوانند. وقتی راهزنان به کاروان نزدیک شدند، نخست ایستادند. سپس نزدیک‌تر آمدند و از کاروانیان پرسیدند: آیا راه را گم کرده‌اید؟ کاروانیان پاسخ مثبت دادند. آنگاه یکی از راهزنان با کاروان همراه شد و آنها را به مقصد رساند.
پی‌نوشت:
صفحهٔ ۸۴
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. گلشن ابرار، ج 1، صص 260 ـ 259.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑