سرزمین مادری !

در عرصۀ فیلم کودک، هالیوود از تعدّی صهیونیست‌ها مصون نمانده و کلیشه‌‌های خاصّی در قالب فیلم کودکان، طیّ چند دهۀ اخیر مدام تکرار شده‌اند. مثلاً کلیشۀ کودک محروم مانده از میراث اجدادی یا جدا افتاده از آغوش گرم مادر که هر یک به نوعی تداعی‌گر یهودی مظلوم و به دور مانده از سرزمین مادری خویشند. در این قبیل داستان‌ها با استفاده از پیام‌هایی که در کتب مقدّس یهودیان آمده است، مخاطب یهودی و بسیاری

از غیر یهودیان به راحتی می‌فهمند که منظور از آن چیست.

لابی (گروه فشار) صهیونیسم در هالیوود، در عرصه تولید فیلم ‌های کودکان نیز تا کنون بسیار مؤثر و فعال عمل کرده است. امروز در سراسر دنیا والت دیزنی نامی آشناست و بیشتر کودکان شخصیت‌های کارتونی والت دیزنی را به خوبی می‌شناسند. بد نیست بدانیم اوّلین شخصیت مشهور آثار او: «میکی ماوس» نمادی از همان یهودی سرگردان و بی‌کس است که مدام از سوی رقیبان قوی‌ تر تهدید می‌شود و او صرفاً با اتکا به زیرکی و چالاکی خویش، بر تمامی دشمنان فایق می‌آید. امروز هم تداوم این شخصیت کارتونی را در انیمیشن «تام و جری» می‌توان مشاهده کرد که موشی بد جنس و فریب کار با تکیه بر شیطنت‌ها و ناجوانمردی‌هایش به طرز اعجاب‌آوری همیشه بر گربه‌ای نادان و احمق پیروز می‌شود. این قبیل آثار در دادن حس اعتماد به نفس به مخاطبان یهودی(که دقیقاً مفهوم سمبل «موش» را می‌فهمند) و همچنین در دادن الگویی دغل و بدجنس به کودکان و نوجوانان بی‌گناه جهانیان تأثیر بسزایی دارند.

همیشه در این فکر بوده‌ام که جواب کودکان معصومی را که می‌پرسند: چرا بر خلاف عالم واقع در این قبیل فیلم‌ها همیشه موش برنده می‌شود؟ چگونه بدهم و هیچ‌گاه پاسخی جز همین تحلیل به ذهنم نرسیده است.

مورد دیگر، شخصیت‌های کارتونی مطرود و گوشه‌گیری هستند که به دلیل زشت‌‌رویی توسط دیگران تحقیر می‌شوند ولی در نهایت این ناتوانی و زشتی با توانایی و زیبایی جایگزین می‌گرد و آنها بر تمامی مشکلات غلبه می‌کنند و غبطه رقیبان را بر می‌انگیزند. انیمیشن «دامبو، فیل پرنده» در زمره این گروه از آثار است. در این فیلم شاهدیم که مادر دامبو بر خلاف سایر فیل ها که کلاهی زنگوله دار بر سر دارند، کلاه عرقچین مانند مخصوص یهودیان را بر سر دارد و به جرم دفاع از فرزندش در اسارت به سر می‌برد! و خود دامبو هم طیّ عملیاتی در سیرک پرچمی را که به پرچم رژیم اشغالگر قدس بی‌شباهت نیست به اهتزاز در می‌آورد.

کارتون «جوجه اردک زشت» هم که شخصیت گوشه‌گیر، آواره و زشت‌روی فیلم‌نامه، تبدیل به قوی زیبایی می‌شود و در

پایان فیلم به سمت خورشید می‌رود، از همین کلیشه پیروی می‌کند و نماد یهودی تنها و مطرودی است که با رفتن به سمت سرزمین موعودش به سعادت رسیده است. عبارت رفتن به سمت خورشید در تورات آمده و در بین یهودیان رایج است که منظور از آن بازگشت به سرزمین موعود است.1

کارتون‌های بسیاری هم مروّج زندگی و اخلاق غربی هستند و سعی دارند خصوصاً شرقی ها را شیفته و هضم شده در روش‌های غربی نشان دهند و با این الگودهی مخاطبان را به سمت ارزش‌های دنیوی یهودی - آمریکایی بکشانند؛ مثلاً در سری جدید کارتون «سند باد» (افسانه هفت دریا) شاهد آنیم که فضای شرقی مجموعه‌های پیشین مبدّل به فضایی خشونت‌بار و پر زد و خرد شده است. مثلاً در صحنه‌ای که سندباد از پشت سکّان کشتی کنار می‌رود، با هفتاد ضربه شمشیر و خون‌ریزی بسیار، کنترل کشتی را به دست می‌گیرد. شدّت خشونت در این فیلم آن چنان زیاد است که حتّی دریا با خون افراد سرخ می‌شود و مثل بسیاری از فیلم‌های جدید غربی لشگری از شیطانک‌ها و دیوها با سندباد و نامزد خشن و مبارزطلب او مارینا و دوست وفادارش کیل می‌جنگند. حتّی دیالوگ‌ها هم خشونت‌بار است. جالب است که نویسندة این فیلم جان لوگان در کارنامة خود اثری پر برخورد چون «گلادیاتور» را دارد. در این محصول والت دیزنی هم میشل افایفر یهودی به جای اریس، خدای جنگ صحبت می‌کند. در این فیلم سند باد بر خلاف گذشته، ظاهری کاملاً غربی و بی‌هویّت گرفته که در نقش یک دزد دریایی قهّار باید از هفت دریا عبور کند و کتاب صلح را از خدای جنگ (اریس) بدزدد و شهر و شاهزاده را از خطر نابودی نجات دهد. جریان در شهر «سیراکیوس» که شاهزادة عادلی به نام پروتئوس در آنجا حکومت می‌کند، اتفاق می‌افتد. در این فیلم از علاءالدین و علی بابا هم خبری نیست.2

در کارتون «لوک خوش شانس» گانگستری سفیدپوست که نماد کلانتر و قانون اومانیستی آمریکایی است و همیشه ورد زبانش تنهایی و غریبی و آوارگی خودش می‌باشد، با چهره و اخلاقی نیکو (که با وجود اسب بذله‌گویش «سالی» و سگ خنده‌رویش «بوشویک» جذّابیت دوچندانی می‌یابد) همیشه در جست‌وجوی مجرمان و تبهکاران است و هیچ‌گاه با شکست روبه‌رو نمی‌شود. در بعضی از قسمت‌های آن شاهدیم که لوک متمدّن و مهربان فرشتة نجات سرخپوستان ساده‌لوح و مردمی از فرقه‌های مذهبی خرافی می‌باشد و اگر نبود لوک، جنگ قبیلگی و ظلم تبهکاری همه جا را فرا می‌گرفت. بالأخره برای ما هنوز جای این سؤال باقی است که خانة لوک کجاست؟ و چرا همیشه در پایان غرورانگیز پیروزی‌هایش در غروبی زیبا به سمت خورشید (نماد سرزمین موعود در کتاب مقدّس) می رود! بالأخره فسادها و جرم‌های فراوان و رو به رشد موجود در غرب را ببینیم یا حرف کارگردان لوک را گوش بدهیم.

در بسیاری از فیلم‌ها و کارتون‌های پلیسی هم جای این سؤال باقی است.

در کارتون «گالیور» هم می‌بینیم سفیدپوست بزرگی با سمبل‌ها و مدل‌های مو و لباس نژاد انگلیسی - آمریکایی به جزیرة آدم کوچولوها (جهان شرقی) می‌رود و این کوچولوهای بی‌دفاع بر قدرت مادّی و مغز پرجولان گالیور تکیه کرده و دشمنان خود را شکست می‌دهند و بدون حضور گالیور شکست آنها قطعی بود.3

در فیلم «رابینسون کروزوئه» هم شاهدیم سفیدپوستی انگلیسی‌تبار که کشتی‌اش شکسته و در جزیره‌ای تنها مانده است با سیاه‌ پوستانی بی‌تمدّن و وحشی و آدم‌خوار روبه‌رو می‌شود که یکدیگر را قربانی کرده و می‌خورند؛ امّا رابینسون پرعاطفه و دل نازک یکی از این بی‌تمدّن‌ها را به نام جمعه از دست قبیلة آدم خوار و سبک‌مغزش نجات می‌دهد و جمعه در اثر هم‌نشینی با این یار مهربان با سواد می‌شود و به سمت تمدّن و پیشرفت حرکت می‌کند و به تدریج تمام آن مردم عقب‌مانده به شیوه‌های زندگی و معاشرت رابینسون ایمان آورده و آن

قهرمان بزرگ را به عنوان رهبر و منجی عزیز خود می‌پذیرند و به سبک او زندگی می‌کنند. آیا غلوآمیزتر از این هم می‌شد تمدّن غرب را به عنوان تنها سرور و راهبر جهانیان توسعه نیافته و به اصطلاحِ غربی‌ها جهان سومی، معرفی کرد یا نه؟

نگرهة صهیونیستی حاکم بر آثار والت دیزنی، بعضاً به تولید انیمیشن‌‌ها و فیلم‌های تاریخی در خصوص زندگی انبیای الهی منجر شده که سه کارتون: «کشتی نوح(ع)، «زندگی حضرت موسی(ع) و زندگی حضرت یوسف(ع)» از آن جمله‌اند. در تمامی این آثار، بر اساس قصص تورات، روایات تحریف شده‌ای از زندگی انبیای اولوالعزم ارائه شده است که شأن و منزلت و عصمت این بزرگ مردان را در ذهن مخاطب پائین می‌آورد و رواج سکولاریسم (جدایی دین و دنیا) و مادی‌گرایی را تسریع می‌کند. نکتة قابل توجّه این است که در برخی از این آثار، شخصیت‌‌های اصلی انیمیشن با صدای مشهورترین ستارگان یهودی سینما سخن می‌گویند! مثلاً در انیمیشن «پرنس مصر» که روایتگر زندگی حضرت موسی(ع) است، وال کیلمر به جای موسی(ع)، میشل اِفایفر به جای همسر و ساندرا بولاک به جای خواهر او صحبت می‌کنند. همچنین در تیتراژ پایانی این انیمیشن پر هزینه اسامی مشهور دیگری (از بازیگران یهود هالیوود) می‌توان دید که صدای آنها برای بسیاری از تماشاگران غربی خاطره‌انگیز و آشناست.

داستان «هاچ زنبور عسل» هم به کودک یهودی می‌فهماند که باید به دنبال مادر زیبا و نورانی خویش باشی و همة غیر یهودیان موجوداتی مخوف، بدجنس و حتّی بد بو هستند که می‌خواهند او را از بین ببرند. این داستان به بچّه‌های غیر یهودی هم این پیام را القاء می‌کند که دیگران دشمنان و موانع رسیدن او به هدفش هستند و در مجموع حسّ اعتماد به دیگران را در کودک از بین می‌برد.4

کلیشة کودک شیطانی که با زیرکی بر دشمنانی که قصد تجاوز به خانه و کاشانة او را دارند، فایق می‌آید و آنها را به سختی مجازات می‌کند هم شبیه مورد قبلی است. مجموعة طنز «تنها در خانه» بر اساس همین کلیشه پدید آمده و با نگاهی ساده به مضامین آن، ردّپای چهار جنگ اعراب و اسرائیل و شکست اعراب در هر چهار جنگ را می‌توان دید.

برخی از آثار انیمیشن نیز محملی برای پیام‌‌های سیاسی هستند. مثلاً در کارتون «شیر شاه» ردّپای نزاع دو ابرقدرت طیّ سال‌های جنگ سرد و آشتی مجدد نسل‌ های آتی بعد از فروپاشی نظام کمونیستی در «شوروی» سابق به وضوح مشهود است. توضیح اینکه شیر نماد سلطه جهانی یهود است و در تورات آمده است:

و بقیة یعقوب، در میان امّت‌ها و قوم‌های بسیار مثل شیر در میان جانوارن جنگل و مانند شیر درّنده در میان گلّه‌های گوسفند خواهند بود که هنگام عبور پایمال می‌کند و می‌درد و کسی نمی‌تواند مانع او شود. قوم اسرائیل در برابر دشمنانش خواهد ایستاد و آنها را نابود خواهد کرد.5

پی‌نوشت‌ها: