عبدالحسن بزرگمهرنيا
مرحوم محمّد شريف رازي، صاحب «كرامات الصّالحين» خاطره‌اي را از زبان مرحوم حضرت آيت‌الله العظمي سيّد محمّدهادي ميلاني ـ از مراجع بزرگ تقليد و مُقيم «مشهد مقدّس» ـ دربارة اهمّيت حج و زيارت «خانة خدا» و عنايت حضرت مهدي(ع) به شيعيان خود آورده كه با توضيحات كوتاهي خدمت خوانندگان خوب موعود تقديم مي‌گردد.
مرحوم حضرت آيت‌الله العظمي ميلاني مي‌فرمودند:
دو برادر تبريزي كه سيّد بودند و يكي از آنها روحاني و ديگري بازاري بود، هر دو مُستطيع شده و امكان تشرّف به مكّه و زيارت خانة خدا برايشان فراهم گرديد.
برادر كاسب و بازاري به برادر روحاني خود پيشنهاد داد و گفت: به خواستِ خداوند، بايد امسال به زيارت خانة خدا برويم و حج بگزاريم!
برادر روحاني در پاسخ گفت: من امسال آمادگي و فرصت ندارم، از سوي ديگر مُحرّم نزديك است و به مجالس متعدّدي دعوت شده‌ام، شما امسال خود به تنهايي برو، من ان‌شاءالله سال ديگر مشرّف خواهم شد.
برادر بازاري هر چه اصرار كرد، سودي نبخشيد. به ناچار خود به تنهايي عازم زيارت شد و اعمال و مناسكش را انجام داد و بازگشت.
امّا از برادر روحاني بشنويد، او متأسّفانه پس از چند ماه به دليل حادثه‌اي از دنيا رفت و فريضة حج به گردن او ماند.
برادر بازاري از اين پيشامد و از سستي و اهمال برادر خود خيلي ناراحت و نگران بود و همواره در اين انديشه بود كه آيا او به واسطة برخي از كارهاي نيكش مورد بخشايش قرار گرفته يا اينكه اكنون در برزخ گرفتار است؟!
تا اينكه شبي برادر متوفّاي خود را در خواب ديد كه در باغي زيبا، وضعيّتي دلخواه و فضايي دلگشا زندگي مي‌كند و پيش از آنكه از او چيزي بپرسد، برادر روحاني گفت: نگران من نباش، من از نجات‌يافتگانم!
برادرِ بازاري مي‌پرسد: چگونه نجات يافتي و مورد لطف واقع شدي؟!
و او پاسخ مي‌دهد:
پس از مرگ، مرا به پاي حساب بُرده و به جُرم تركِ فريضة حج در مكاني مُتعفّن و تاريك زنداني كردند. در آن فضايِ وحشتناك، زير فشار عذاب‌هاي دردآوري بودم تا اينكه دستِ توسّل به دامان مادرم، حضرت زهرا(س)، زدم و نااميدانه عرضه داشتم: مادر جان! درست است كه من فريضة حج را ـ غير عمدي ـ ترك كرده‌ام، امّا عمري از حسين عزيزت سخن گفته‌ام. شما از خدا بخواه كه مرا ببخشايد و از اين گرفتاري نجات دهد!
اين توسّل، كارساز افتاد و پس از آن بود كه درِ زندان گشوده شد و گفتند: آماده شو! مادرت، حضرت زهرا(س) تو را خواسته است!
مرا نزد مادرم بردند و آن حضرت، از اميرمؤمنان(ع) درخواست كرد كه مرا ببخشايد و نجاتم را از خدا بخواهد.
اميرمؤمنان(ع) در پاسخ فرمودند: «دختر گرامي پيامبر(ص)! اين شخص بارها روي منبر به مردم مي‌گفت: در روايت آمده: اگر كسي فريضة حج را در صورت امكان و توان، ترك كند، هنگام مرگ به او گفته مي‌شود: يهودي يا نصراني بمير! و اينك خودش اين فريضه را ترك كرده است، من چه كنم؟!»
مادرم فرمود: «او به من توسّل جسته، راهي براي نجات او بيابيد!»
در اين هنگام اميرمؤمنان(ع) فرمود: «تنها يك راه به نظر مي‌رسد و آن اينكه از فرزندت مهدي(ع) بخواه كه امسال به نيابتِ او حج كند!»
مادرم از فرزند عزيزش، حضرت مهدي(ع) خواست و آن بزرگوار پذيرفت و من نجات يافتم و اكنون در اين باغ زيبا كه مي‌بيني، هستم!1
پي‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. كرامات الصّالحين، محمّد شريف رازي، صص 257 ـ 258.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑