مختار حقیقت
مختار حقیقت در تاریخ 1/1/1330ش، در روستای «چاه ورز» حوالی شهرستان «لامرد» در جنوب استان فارس دیده به جهان گشود. در مکتب قدیم و مدارس دینی و ابتدایی تحصیل کرده است. او می‌گوید از همان ابتدا که خواندن و نوشتن یاد گرفتم با آثار شاعران بزرگی چون نظامی گنجوی، شاه نعمت الله ولی، حافظ و سعدی آشنا شدم و علاقه زیادی به شعر پیدا کردم، با دو بیتی شروع کردم، از سال های 1350 تا 1356ش. کم کم با فنون صنایع ادبی و قالب‌های مختلف شعری آشنا شدم، تا کنون 8 مجموعه شعر، از سال های 1357ش. تا 1389ش.، از آثارم در قالب غزل، دو بیتی، مثنوی، قطعه، چهارپاره، ترجیع بند، مسمط و مستزاد چاپ شده است.
او می‌گوید شعر به عقیده من تنها هنری است که برعکس دیگر هنرها با رفتن به کلاس و کارگاه آموزشی قابل یادگیری نیست، چرا که شعر اکتسابی نیست و یک استعداد ذاتی است که خداوند از ابتدای موجودیت شخصی به وی مرحمت کرده است.
حقیقت می‌گوید: شاعر، پرنده ای است که همواره در آسمان خیال پرواز می کند و در پی صید سوژه و واژه است و زیباترین واژه را به چنگ می‌آورد و آنگاه مانند دانه‌های مروارید به بند می کشد و به بازار هنر عرضه می‌دارد تا مورد بهره‌برداری علاقه‌مندان و اهل ادب و هنر قرار گیرد.
در حلقة تنهايي
سرگشته و شيدايم، آهنگ سفر دارم
سوداي سركويت، پيوسته به سر دارم
درويشم و در خويشم، در هالة تشويشم
از هجر تو چون مجمر، در سينه شرر دارم
يك بركه غم و دردم، بر گرد خودم گردم
در دايرة عشقت، دنياي دگر دارم
در حلقة تنهايي، گويم كه تو مي‌آيي
ديده به رهت هر شب، تا وقت سحر دارم
بي‌صبرم و دل خونم، طوفاني و مجنونم
داغي چو شقايق‌ها، در قلب و جگر دارم
دل‌ها همه گشته ني، در پرده دگر تا كي
زين غيبت طولاني، صد ديدة تر دارم
آشناي ديرين
عمري به انتظارت، بنشسته‌ام كه آيي
تا برشب سياهم بخشي گل ضيايي
كي مي‌شود كه روزي اي آشناي ديرين!
با ديدة ترحّم رويت به ما نمايي؟
ايّوب قلب تنگم ديگر توان ندارد
يعقوب انتظارم مُرد از غم جدايي
اي كاش مي‌شنيدم گلبانگ كفرسوزت
شايد كه زنده مي‌شد اين جسم موميايي
مثل شهاب ثاقب بشكاف تيرگي‌ها
كن جلوه‌اي و گيتي پر كن ز روشنايي
بذر اميد وصلت در دشت دل فشاندم
عمري به انتظارت بنشسته‌ام كه آيي
طلوع بي‌غروب
آيت حق! مهر عالمتاب عدل!
واژة زيباي شعر ناب عدل
مظهر زهد و شكيبايي، درود
آفتاب حسن و زيبايي، درود
اي فروغ ديدة اهل يقين
روشن از نور گل رويت زمين
روشن از نور جمالت ماه و مهر
حسن رويت روشني بخش سپهر
دفتر تاريخ تا وا مي‌شود
عدل با نام تو معنا مي‌شود
اي به مدحت لب گشوده عرشيان
روز و شب ديده به راحت فرشيان
ماية آرامش دل‌ها تويي
چاره‌سازِ حلّ مشكل‌ها تويي
ناخداي كشتي درياي نور
اي وجودت ماية فخر و سرور
ما همه طوفان زده افتاده‌ايم
بر اميد ديدنت دل داده‌ايم
بارش رحمت بيا بر ما ببار
نورباران كن جهان انتظار
قلب عشّاق از جدايي بي‌قرار
ديده‌ها از دوري‌ات ابر بهار
تو طلوع بي‌غروبي دادگر
تو نجيب و پاك و خوبي دادگر
مهدي، اي مهر عدالت بر جبين
با تجلّي نور باران كن زمين
با ظهورت، ظلم فاني مي‌شود
انقلاب تو جهاني مي‌شود