طلوع سبز
طلوع سبز تو را خواب دیده ام،آقا
حدیث آمدنت را شنیده ام ،آقا
هزار مرتبه با چشم های منتظرم
برآستان ظهورت چکیده ام،آقا
تو آخرین نفس گرم اعتبار منی
ومن هنوز خودت را ندیده ام،آقا
میان مردم نامهربان بی احساس
چه درد های عمیقی کشیده ام ،آقا
بیا که خسته ام از این همه شکیبایی
ودر عبور زمان داغدیده ام،آقا
در انتظار تو هر روز گریه خواهم کرد
طلوع سبز تو را خواب دیده ام،آقا
فرزانه روستا
زمان آمدنت
هزار سال اگر در زمين اسير شوم
زمان آمدنت يك درخت پير شوم
هزار ريشهام اين خاك را ورق بزند
براي رد شدنت بهترين مسير شوم
هزا شاخهام از آسمان بگيرد برگ
كه سايبان سرسبز آن امير شوم
اگر كه ميوه ندارم مرا ببخش عزيز
كه جز به ديدنت اين دل نخواست سير شوم!
ستارههاي نگاهت در آسمان گُل كرد
كه تك درخت شب سرد اين كوير شوم
هزار سال دگر... صد هزار سال دگر
اگر تو زود بيايي، اگر كه دير شوم...
سلام سبز مرا از جوانه ها بپذير
به پيشوازت اگر يك درخت پير شوم
جهان بی موعود
کجاست جای تو در جمله ی زمان که هنوز... که پیش از این؟ که هم اکنون؟ که بعد از آن؟ که هنوز؟
چه قدر دلخورم از این جهان بی موعود؛ از این زمین که پیاپی ... و آسمان که هنوز...
جهان سه نقطه پوچی است، خالی از نامت؛ پر از «همیشه همین طور» از «همان که هنوز»
همه پناه گرفتند در پی «هرگز» و پشت «هیچ» نشستند از این گمان که «هنوز»
ولی تو «حتما»ی و اتفاق می افتی! ولی تو «باید»ی ای حس ناگهان که هنوز...
در آستان جهان ایستاده چون خورشید؛ همان که می دهد از ابرها نشان که هنوز...
شکسته ساعت و تقویم، پاره پاره شد به جست و جوی کسی، آن سوی زمان، که هنوز...
محمد سعید میرزایی