عبدالله البّسام1 از فقهاي بزرگ حجاز و بشارت به ظهور امام مهدي(عج)
احاديث دربارة حضرت مهدي(عج) متواتر است و هيچ مسئله‌اي علمي مانند مسئلة ايشان از نظر كثرت روايات نيست. من شخصاً به اين احاديث عقيدة قطعي دارم و علماي اهل سنّت نيز اين عقيده را دارند.
ما معتقديم حضرت مهدي(عج)، فرزند پيامبر(ص) است و هنوز به دنيا نيامده است. هر زمان خداوند مصلحت بداند، تولّد خواهد يافت و شيعه عقيده دارد او به دنيا آمده و غايب است. اين اختلاف مهم نيست. مهم اين است كه همة ما به ظهور مهدي معتقديم. مسلمانان امروز به وحدت كلمه نياز مبرم دارند. يهوديان از هر كجاي دنيا به «فلسطين» آمده‌اند و در برابر مسلمانان قدرتي را تشكيل داده‌اند و وابسته به آمريكا هستند و در ميان امّت عرب اجتماع كرده‌اند و اين خطري جدّي براي اسلام و مسلمانان جهان است.
عقيده به حضرت مهدي(ع) قلوب مسلمانان را نسبت به آينده مطمئن مي‌سازد و حاكميّت اسلام را نويد مي‌دهد و اين اعتقاد و ايمان است كه مسلمانان را در برابر دشمنان اسلام نيرو مي‌بخشد تا بتوانيم در برابر آنها مقاومت نماييم؛ امّا مسئلة اختلاف شيعه و سنّي براي من خيلي دردناك است. اختلاف ما را غرق مي‌كند.
پي‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. شيخ عبدالله بن عبدالرّحمن بن صالح البسّام التميمي (1346 ـ 1423 ه .ق.) از علما و فقهاي برجستة اهل سنّت، امام جماعت مسجد الحرام و عضو هيئت «كبار العلماء» استاد فقه در مسجد الحرام از سال 1372 ه .ق. و عضو مجمع فقهي وابسته به «رابطة العالم الاسلامي» و نيز عضو مجمع فقهي وابسته به «منظمة المؤتمر الاسلامي» و عضو مجلس اعلي وابسته به «دارالحديث الخيرية» و موارد بسيار ديگر.
منبع: خطّ امان پژوهشي در موعود اديان، صص 191 ـ 193.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑