در جنگ صفّين لكشر معاويه آب را بر روي لشكر امام علي(ع) بستند. حضرت سه نماينده براي مذاكره فرستاد و دو روزي هم صبر كرد و بعد شريعه را تصرّف كرد. معاويه نماينده فرستاد، حضرت فرمود آب باز است، معاويه خدعه كرد كه شايع كردند معاويه مي‌خواهد سد را بشكند و آب شما را خواهد برد، لشكر از اطراف شريعه دور شدند و باز معاويه آب را گرفت و بست، باز جنگ شد و شريعه تصرّف شد. اين بار حضرت صبر نكرد كه نمايندگان معاويه بيايند و خود كسي را نزد معاويه فرستاد كه آب باز است.1
استاد شهريار اين واقعه را چنين بيان مي‌كند:
شنيدم آب به جنگ اندرون معاويه بست
به روي شاه ولايت چرا كه بود خسي
علي به حمله گرفت آب و باز كرد سبيل
چرا كه او كس هر بي‌كس است و دادرسي
سه بار دست به دست آمد آب و در هر بار
علي چنين هنري كرد و او چنان هوسي
فضول گفت كه ارفاق تا به اين حد بس
كه بي‌حيايي دشمن ز حد گذشت بسي
جواب داد كه ما جنگ بهر آن داريم
كه نان و آب نبندد كسي به روي كسي
غلام همّت آن قهرمان كون و مكان
كه بي‌رضاي الهي نمي‌زند نفسي
تو هم بيا و تماشاي حقّ و باطل كن
ببين كه در پي سيمرغ مي‌جهد مگسي
1. ناسخ، ص 217.