حضرت اميرمؤمنان(ع) روزي ديدند زني مشك آب بر دوش گرفته، مشك را گرفتند و به خانه‌اش بردند و از احوالش پرسيدند. عرض كرد: عليّ بن ابي طالب، شوهرم را به يكي از مرزها فرستاد و او آنجا كشته شد و چند طفل يتيم برايم ماند؛ بنابراين بايد كار كنم.
حضرت برگشت و شب را با ناراحتي گذراند (چون شب مناسب نيست به خانة زن بي‌شوهر برود) صبح زنبيلي از موادّ غذايي برداشت تا به آن خانه ببرد. اصحاب گفتند هر جا مي‌خواهيد ما ببريم، فرمود: «كيست كه بار مرا در قيامت بر دارد؟» در خانه كه رسيدند زن پرسيد، كيست؟ فرمود: «بنده خداي ديروزي كه مشك آبت را آوردم، براي كودكانت غذا آورده‌ام.»
زن گفت: خدا از تو راضي باشد و ميان من و عليّ بن ابي طالب حكم كند. در را باز كرد. امام داخل شد و فرمود من ثواب را دوست دارم يا تو نان بپز و من بچّه‌ها را آرام كنم (از گرية گرسنگي) يا من نان مي‌پزم و تو آنها را آرام كن. زن گفت: من به نان پختن آگاه‌ترم. زن نان مي‌پخت و حضرت گوشت پخته و خرما را به دست خود به دهن اطفال مي‌گذاشت و مي‌فرمود: «علي را حلال كن، در حقّ تو قصور شده!»
بعد رفتند تنور را روشن كردند. زن مي‌گويد: آتش كه شعله كشيد با خود فرمود: «بچش اين سزاي كسي است كه حقوق بيوه‌زنان و اطفال يتيم را ضايع كند!»
در اين موقع كه دود بلند شد. زني از همسايه‌ها (شايد براي فضولي) داخل خانه شد. تا حضرت را ديد، شناخت. به زن گفت: واي بر تو، مي‌داني اين مرد كيست كه تنور را روشن مي‌كند؟ زن گفت: مردي است كه به اطفال من رحم كرده (خدا رسانده). زن گفت: واي بر تو او اميرالمؤمنين است (تو اميرالمؤمنين را به خدمت گرفته‌اي!) زن دويد و آمد و عرض كرد: واحيايي منك يا اميرالمؤمنين (از شرمندگي آتش گرفتم) مرا ببخشيد. حضرت فرمودند: «بل واحيائي منك يا انَةَ اللله فيما قصرت في حقّك؛1
بلكه من شرمنده‌ام، اي كنيز خدا، در حقّ تو كوتاهي شده است.»
پي‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- •
بحارالأنوار، ج 41، ص 52؛ مناقب آل ابي طالب، ج 2، ص 11.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑