امام، طبیب انسانیّت است!

سخنان آیت‌الله العظمی وحید خراسانی به مناسبت دهة فرخندة غدیر

غرض از خلقت

غرض از خلقت، تمام اين منظومه‌ها، كهكشان‌ها، حساب و حدّ و حصر اينها و عظمتشان را جز خالقشان نمي‌داند. همة اين تشكيلات مقدّمة دو كلمه است: يكي معرفت و يكي عبادت. غايت و ثمرة خلقت اين است.

عصارة‌ اين عالم انسان است و انسان هم مخلوق براي اين دو كلمه است: اوّل خدا را بشناسد، دوم خدا را بپرستد.

بعثت صد و بيست و چهار هزار پيغمبر و سلسلة وحي و نبوّت هم مقدّمة همين دو كلمه است و اين دو ميسّر نيست الّا به اين دو امر، فقط آنچه بشر را به اين دو مطلب نائل مي‌كند، عبارت‌ است از: قرآن و بيان.

قرآن، چون جز وحي خدا چراغ اين راه نيست. در مقام معرفت‌الله و عبادت‌الله تمام انوار عقول بشر خاموش است. نور عقل كار مي‌كند و در آنچه زير شعاع عقل است. آنچه تحت فكر است، قابل تفكّر است؛ ولي آنچه فوق فكر است، فوق عقل است،‌ ديگر چراغ عقل و فكر آنجا خاموش است. آني كه فوق عقل است، خالق عقل است. آني كه فوق فكر است، آفرييندة فكر است. اين است كه آنجا هيچ مشعلي كار نمي‌كند. فقط چراغ وحي است و تفسير وحي. آن وحي باز بدون آن مفسّر نتيجه‌اش عقيم است.

هر قانوني، مفسّري لازم دارد. علم، معلّم مي‌خواهد. طب، طبيب مي‌خواهد. اگر طب باشد و طبيب نباشد، نتيجة آن طب كجا حاصل مي‌شود؟ قرآن، طبّ بشريت است. امام، طبيب انسانيّت است. قرآن، قانون معرفت و عبادت است. امام، مفسّر اين قانون

است. اين است معني «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ»1.

فهميدن كلمات قرآن ساده نيست. «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ». اصلاً تعبير خدا كمرشكن است. «اكملت» كامل كردم براي شما دين شما را «و رَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِينًا»2. معني اين جمله اين است كه آن اسلامي كه مقصد تمام انبياء و مرسلان بود.

ابراهيم خليل(ع) وقتي «كعبه» را ساخت، دعايش چه بود؟ گفت او و اسماعيل(ع) آن هم هنگام ساخت كعبه: «رَبَّنَا وَ اجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَ مِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ؛3 پروردگارا ما را تسليم [فرمان] خود قرار ده و از نسل ما امّتي فرمانبردار خود.». اين منتهي‌الآمال ابراهيم خليل است. آن اسلامي كه ابراهيم از خدا خواست آن اسلام مرضيّ خداست؛ امّا به شرط ولايت اميرالمؤمنين(ع) و «وَ رَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِينًا». امروز من اسلام را به عنوان دين براي شما مرضيّ خودم قرار دادم و به اين اسلامي كه توأم با او باشد، راضي شدم.

اين است كه ما غافليم چه ايّامي در پيش است؟ آن دهه [دهة غدير] ان‌شاءالله بايد در مملكت ايران تمام سرتاسر دهه، مجالس، مساجد به شرح وقايع آن ايّام مشغول باشند.

يك دقايقي است كه اينها مورد غفلت واقع شده است. نكتة محيّرالعقول اين است كه همة اين قضايا در همين ايّام خاص است. روز غدير، روزي بود كه عَلَم اسلام را افراشته كرد آن هم به دست حضرت خاتم(ص). با آن خطبه‌اي كه در آن روز خواند كه اقيانوس علم و حكمت و معرفت است،‌ شقّ‌القمري كرد و بعد اميرالمؤمنين(ع) را سر دست بلند كرد. از عجايب اين است كه در همان ايّام، سورة «دهر» نازل شد. سورة دهر كتاب‌ها شرح لازم دارد. «هَلْ أَتَي عَلَي الْإِنسَانِ حِينٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْئًا مَّذْكُورًا٭ إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِيعًا بَصِيرًا٭ إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَ إِمَّا كَفُورًا؛4 آيا زماني طولاني بر انسان گذشت كه چيز قابل ذكري نبود؛ ما انسان را از نطفة مختلطي آفريديم و او را مي‏آزماييم. بدين جهت او را شنوا و بينا قرار داديم؛ ما راه را به او نشان داديم، خواه شاكر باشد و پذيرا گردد يا ناسپاس.» همة اينها مقدّمه است. ذي مقدّمة آنجاست كه مي‌فرمايد: «وَ يُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَي حُبِّهِ مِسْكِينًا وَ يَتِيمًا وَأَسِيرًا ٭ إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَ لَا شُكُورًا؛5 و به [پاس] دوستي [خدا] بينوا و يتيم و اسير را خوراك مي‏دادند؛ ما براي خشنودي خداست كه به شما مي‏خورانيم و پاداش و سپاسي از شما نمي‏خواهيم.»

اين سوره در همان دهه نازل شد. سوره‌اي كه غرض از خلقت را در اين چند نفر نشان داد، غوغايي است. ما از آنها غفلت كرديم. ان‌شاءالله اين دهه به گونه‌اي احيا بشود؛ زيرا خدا در اين دهه، هم نبوّت را احيا كرد و هم امامت را. هم نبوّت و هم امامت، هر دو به چه زنده شد؟ هر دو يعني تمام رسالت انبياء،‌ مقدّمة خاتم بود. رسالت خاتم در همين دهه احيا شد. بعد آن رسالت باز سرمنشاء ولايت بود. آن ولايت در همين دهه احيا شد. اين مطالب است كه مورد غفلت واقع شده است. اين قضيه بسيار مهم است. خوب اين را بفهميد و درك كنيد نكته‌اي هست كه تمام علماي عامّه در آن متّفقند، احدي نيست كه بتواند با آن مخالفت كند و بداند دم بزند و آن قضيه اين است كه در مباهله پيغمبر(ص) خلافت بلافصل عليّ بن ابي طالب(ع) را ثابت كردند. سرّش چيست؟ سرّش اين است: كسي كه كتابي نوشته كه ريشة شيعه را بكند اين عقل را مبهوت مي‌كند در همين كتاب اين را نوشته است. ببينيد خدا چه مي‌كند؟ به دست خود نفاق، ريشة نفاق را مي‌كند. «وَ مَكَرُواْ وَ مَكَرَ اللهُ وَ اللهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ؛6 و [دشمنان] مكر ورزيدند و خدا [در پاسخشان] مكر در ميان آورد و خداوند بهترين مكرانگيزان است.»

در همان كتابي كه براي بطلان مذهب شيعه نوشته شده، آمده است كه در قضية شورا، اميرالمؤمنين(ع) به همة صحابه در جمع حاضر اين كلمه را گفت: «از من نزديك‌تر به پيغمبر سراغ داريد؟» آن وقت استدلالي كه حضرت كرد، اين است. خوب اينها را درك كنيد. فرمود: «خدا خودش در قرآن مرا جان پيغمبر قرار داده و فرموده: «و انفسنا و انفسكم» پسران مرا پسران خودش قرار داده، «و ابنائنا و ابنائكم». زنان مرا زنان خودش قرار داده، «و نسائنا و نسائكم» از من نزديك‌تر به او كسي هست؟»

اين نصّ قرآن است: «فَمَنْ حَآجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةُ اللهِ عَلَي الْكَاذِبِينَ؛7 پس هر كه در اين [باره] پس از دانشي كه تو را [حاصل] آمده با تو محاجّه كند، بگو بياييد پسرانمان و پسرانتان و زنانمان و زنانتان و ما خويشان نزديك و شما خويشان نزديك خود را فرا خوانيم. سپس مباهله كنيم و لعنت ‏خدا را بر دروغگويان قرار دهيم.» احتجاج اين

است. اين منطق شيعه است. فرمود: «از من نزديك‌تر به پيغمبر كسي هست؟ اگر صحبت زن در آيه كرده نساء‌ مرا نساء خودش قرار داده، اگر گفت‌وگوي فرزند آمده، فرزندان من هستند؛ امّا خدا فرموده: «ابنائنا». نسبت به خاتم داده، مرا هم جان او قرار داده، آيا از من نزديك‌تر كسي هست؟» همه گفتند: اللهمّ بلي، خدا را شاهد مي‌گيريم، همين‌طور است.

آن وقت بايد گفت به همة اينها كه دم از فلان و فلان مي‌زنند، جان پيغمبر را رها كرديد، كسي را جاي پيغمبر نشانديد كه خود او مي‌گويد: «اقيلوني اقيلوني لست بخيركم؛ من از شما بهتر نيستم»، بياييد اين گردنبند خلافت را از گردن من برداريد. دومي مي‌آيد روي اين منبر مي‌نشيند، بعد مي‌گويد:‌ همة مردم از من فقيه‌ترند حتّي زنان حجله نشين. ‌عقل، فكر و درك انسان اين قدر تنزّل كند كه آن كسي كه نسبتش با پيغمبر به نصّ قرآن اين است، او را خانه‌نشين كنند و اين را سر كار بياورند. در هر صورت اين دهه بسيار مهم است.

وقتي سيطرة اسلام جهانگير شد، فتح مكّه كه شد، بعد از فتح مكّه، پيامبر(ص) به كسرا، شاهنشاه ايران و به امپراتور روم نامه نوشت. عظما بشر را دعوت كرد به اسلام و گروهي را نزد نصاراي نجران فرستاد. آنجا تمركز نصرانيّت بود. اين است كه گفتم آن دهه هم نبوّت زنده شد و هم امامت احيا شد. نماينده‌اي نزد نصاراي نجران فرستادند و گفتند: «يا در مقابل آية «إِنَّ مَثَلَ عِيسَي عِندَ اللهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِن تُرَابٍ ثِمَّ قَالَ لَهُ كُن فَيَكُونُ؛8 در واقع مثل عيسي نزد خدا همچون مثل [خلقت] آدم است [كه] او را از خاك آفريده سپس بدو گفت: باش. پس وجود يافت.»‌ سر بسپاريد يا براي مباهله حاضر بشويد.» تمام اركان مسيحيّت حركت كردند و آمدند. بعد كه احتجاج كرد، همه درمانده شدند. فرمود: «يا بپذيريد يا حاضر به مباهله شويد»، يكي از اين دو تا. آن چيزي كه حق است و برهان قاطع الهي دارد،

اين است. يا تسليم شويد يا دست به دعا برمي‌داريم تا خدا حق را روشن كند. وقتي اين پيشنهاد را كرد، گفتند: امشب برويم فكر كنيم. رفتند. تمام اركان مسيحيّت، كتب آسماني را مطالعه كردند، عصارة مطلب اين شد. آن اسقف اعظم گفت: ما فردا مي‌رويم اگر [محمّد] با اصحاب و انصار آمد، حاضر شويد با او مباهله كنيد؛ زيرا، خبري نيست. امّا اگر خودش آمد و اخصّ خواصش، آن وقت مبادا دست به دعا با او برداريد كه سال نو نشده، ريشة همة شما كنده مي‌شود. فردا صبح شد. عالمي در انتظار است كه چه مي‌شود؟ صبح كه شد، فاتحة آن روز اين بود ... اينها كه مي‌گويند تمام علماي عامّه ملزمند بپذيرند. هر كس كه قدرت دارد دم بزند!!! همان روز آمد، اميرالمؤمنين(ع) را خواست، صديقة كبرا را خواست. حسن و حسين را خواست، زير آن كساء [عبا] برد. بعد فرمود: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا؛9 خدا فقط مي‏خواهد آلودگي را از شما خاندان [پيامبر] بزدايد و شما را پاك و پاكيزه گرداند.» امّ سلمه گفت: يا رسول‌الله! من هم مي‌توانم وارد كساء شوم؟ فرمود: انت بخير؛ تو هم باش. اينجا حريمي است كه غير از اينها احدي راه ندارد. همان‌هايي كه اين آيه درباره‌شان نازل شد. بعد كه كساء را برداشت، خودش جلو، سيّدالشّهدا(ع) را در آغوش گرفت. دست امام حسن(ع) را به دستش گرفت. پشت سرش صدّيقة كبرا(س) و پشت سر صدّيقة كبرا(س)، اميرالمؤمنين(ع). به اين هيئت وارد مباهله شد. همين كه چشم اسقف اعظم به آنها افتاد، اعلام كرد: چهره‌هايي را مي‌بينم كه اگر اينها دست به دعا بردارند يك نفر از نصارا در روي زمين باقي نخواهد ماند. آن چيزي كه نبّوت را احيا كرد و دنيا هم نمي‌تواند منكر بشود اين است وقتي كار به اينجا رسيد، همة‌ علماي نصارا سر سپردند، تصميم گرفتند، جزيه بدهند امّا با او دست به دعا برندارند. برهان قاطع نبوّت در آن دهه حاصل شد. اين يك سخن بود.

سخن دوم اين بود كه به نصّ قرآن ... يك وقت مطلب در گوشة فلان كتاب است، روايتي است، يك وقت نصّ قرآن اين است «و انفسنا و انفسكم» به اتّفاق همه در مقابلِ «انفسنا» قرآن فقط كسي را كه آورد، عليّ بن ابي طالب(ع) بود.

پس علي(ع) به حكم خدا، جان پيغمبر(ص) شد. وقتي جان پيغمبر(ص) در امّت است، امامت امّت به ديگري نمي‌رسد. اين است كه مسئلة مذهب شيعه، قضية رياضي است. دو دو تا چهار تا. اگر دنيا قدرت دارد جواب اين مطلب را بدهد؟ «و انفسنا و انفسكم.»

پس او شد نفس پيغمبر(ص) و او شد جان پيغمبر(ص). خلاصه تا علي(ع) هست پيغمبر(ص) هم هست، اين است كه وقتي براي ماه رمضان خطبه خواند و اينگونه فرمود: «يا علي آن كسي كه تو را بكشد، مرا كشته.» همة‌ اينها ريشه در قرآن دارد، چون او، نفس پيغمبر(ص) است.

نصاراي نجران سر سپردند، تسليم شدند به اينكه هر سال دو هزار حلّْه جزيه بدهند و اين ماجرا تمام شد.

رسول خدا(ص) ‌فرمود: «اگر با من دست به دعا برمي‌داشتند، تمام نصارا مسخ مي‌شدند به ميمون و خوك. لاضطرم الوادي ناراً، تمام اين وادي يكپارچه آتش مي‌شد.»

خوب فكر كنيد. همة‌ اينها قدرت پنج نفر است.

اين است كه برهان مذهب شيعه به اين حد است.

خوب اين دو سخن را ياد بگيريد. اگر يك نفر بود كه از اين چهار نفر بالاتر بود و پيغمبر(ص) او را واگذاشته بود و اينها را برده بود، اين مي‌شد ترجيح مرجوح بر راجح و ترجيح مرجوح بر راجح بر خدا محال است. اگر يك نفر هم بود در همة امّت كه هم‌طراز اين چهار نفر بود، آن را مي‌گذاشت و اينها را مي‌برد، ترجيح بلا مرجّح بود و ترجيح بلامرجّح عقلاً و نقلاً باطل است. پس به حكم قرآن و عقل، ثابت شد كه اعلي، اشرف، اكمل و افضل از اين چهار نفر در كرة زمين نبود.

خلاصة كلام، اين روزها بايد احيا شود،‌ اين حقايق بايد در مساجد منتشر بشود. هر بابي كتابي دارد. اميدواريم ان‌شاءالله امسال يك عدّه مردم كمر همّت ببندند و به اين كار اقدام بكنند، در حسناتي كه سال به سال افزوده مي‌شود همه سهم داشته باشند. «من سنّ سنه حسنه فله اجر من عمل بها؛ اگر

شما بنيان‌گذار يك آيين مقدّسي شديد، اجر هر كسي كه عمل كند، در نامة عمل شما نوشته مي‌شود.» اين سعادت‌ها را از دست ندهيد. هر مجلسي كه منعقد بشود و در آن مجلس، مناقب اين خانواده، فضائل اين جمع ذكر بشود در دفتر عمل شماها نوشته مي‌شود. بالاتر از همة مطالب، دعاي امام ششم(ع) است: رحم الله من احيي امرنا.

كساني هم كه به اين كارها اقدام مي‌كنند، اين را بايد بدانند: دستگاه قدس شرط دارد. هركسي را راه نمي‌دهند. بايد اين چند كلمه را رعايت كنند.

خدمت‌گزاران فاطميّه، خدمت‌گزاران علويّه، خدمت‌گزاران دهة ولايت و امامت كبرا همه بايد اين چند كلمه را مراعات كنند: ‌اوّل نماز. رابطة خود را با خدا محكم كنند. نماز را بر همة كارها مقدّم بدارند. هر روز بدون استثناء براي امام زمان(ع) هر چه مي‌توانند قرآن بخوانند و اين برنامه را ترك نكنند اسمشان در دفتر نوشته خواهد شد و ابداً قلم نخواهد خورد. چون خود حضرت فرمود: «كسي كه اين كار را بكند با ما خواهد بود.» كسي كه امام وعده داده با ماست، ديگر ممكن نيست جدا بشود. از امروز شروع كنيد. به ديگران هم توصيه كنيد. ان‌شاءالله موفّق باشيد.

پي‌نوشت‌ها: