اميرالمؤمنين(ع) دربارة مساجد و مسلمانان آخرالزّمان مي‌فرمايد:
«زماني بر مردم مي‌آيد كه از قرآن باقي نماند؛ مگر خطّ و نشان آن (خوب مي‌نويسند و چاپ مي‌كنند؛ امّا از علم و عمل خبري نيست ) و از اسلام نماند؛ مگر اسمي (فقط نامشان مسلمان است وگرنه از نظر عقايد و اخلاق و اعمال، بويي از اسلام نبرده‌اند).
مسجدهاي آنها از نظر ساختمان آباد است (مساجد را مجلّل و زيبا مي‌سازند)؛ امّا از هدايت (و بيان احكام دين) تهي و خراب است .
ساكنان و سازنده‌هاي آن بدترين اهل زمين هستند، آنها سرمنشاء فتنه و پناهگاه گناه هستند.
آنكه از فتنه كناره گيري كند، به فتنه برمي‌گردانند و هر كه عقب افتاده، به طرف آن مي‌كشانند، خداوند سبحان مي‌فرمايد: به خودم سوگند كه چنان فتنه‌اي بر آنها بفرستم كه شخص بردبار در آن حيران ماند و قطعاً انجام مي‌دهد. سپس فرمود: و ما از خداوند درخواست مي‌كنيم ما را از لغزش غفلت برهاند.»1
پي‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. نهج البلاغه فيض الاسلام كلمات قصار 361.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑