دست خدا
گر او نبود، دست خدا را كه مي‌شناخت؟
دست خداي عقده گشا را كه مي‌شناخت؟
گر در حريم كعبه علي پا نمي‌نهاد
ركن و مقام و سعي و صفا را كه مي‌شناخت؟
در طلعتش جمال خدا گر عيان نبود
آيينة خداي نما را كه مي‌شناخت؟
گيرم كه ناگزير نمي‌شد ز رَدِّ شمس
آن شهريار حُكمروا را كه مي‌شناخت؟
او را اگر خداي به قرآن نمي‌ستود
مالك رقاب روز جزا را كه مي‌شناخت؟
گر دست خضر دامن او را نمي‌گرفت
پير طريق اهل ولا را كه مي‌شناخت؟
گر بوتراب بر گِل آدم نمي‌دميد
آن شهريار مُلك بقا را كه مي‌شناخت؟
حتّي به زير ساية لطف وي آرميد
ورنه هُما و ظلّ هُما را كه مي‌شناخت؟
جبرييل را كلام تو عبد ذليل كرد
غير از تو اي جليل، خدا را كه مي‌شناخت؟
گر ساية ولاي علي بر سرم نبود
اين خسته جان بي سر و پا را كه مي‌شناخت؟
«پروانة» مُراد مرا داد شاه دين
گر لطف او نبود، گدا را كه مي‌شناخت؟
محمّدجواد شفق خراساني
امير در ميخانه
امروز امير در ميخانه، تويي تو
فرياد رس اين دل ديوانه، تويي تو
مرغ دل ما را، كه به كس رام نگردد
آرام تويي، دام تويي، دانه تويي تو
آن مهر درخشان كه به هر صبح دهد تاب
از روزن اين خانه، به كاشانه تويي تو
آن وِرد كه زاهد به همه شام و سحرگاه
بشمارد با سبحة صد دانه، تويي تو
آن باده كه شاهد به خرابات مغان نيز
پيمود به جام و خُم و ميخانه، تويي تو
ويرانه بُوَد هر دو جهان نزد خردمند
گنجي كه نهان است به ويرانه، تويي تو
در كعبه و بُتخانه بگشتيم بسي ما
ديديم كه در كعبه و بتخانه، تويي تو
بسيار بگوييم و چه بسيار بگفتيم
كس نيست به غير از تو در اين خانه، تويي تو
يك همّت مردانه در اين كاخ نديديم
آن را كه بُوَد همّت مردانه، تويي تو
حبيب خراساني
خانة علي(ع)
خورشيد ز شهر مكّه چون سر مي‌زد
در سينه، كبوتر دلم پر مي‌زد
وقتي به حريم كعبه رفتم، ديدم
هستي در خانة علي(ع)، در مي‌زد
محمّدجواد غفورزاده «شفق»
عيد است ساقيا...!
شاعر بلند شد، به تبسّم وضو گرفت
يا ذوالجلال! پير دلش ذكر «هو» گرفت
شاعر، كنار حوضِ مناجات دل نشست
شد خيس خلسه و ز خدا رنگ و بو گرفت
يك تكّه نور، روي زمين ريخت از دلش
خاك از كرامت دل او آبرو گرفت
آمد دُچار، سمت تماشاي سيب سرخ
عكسي ز سيب با دلش از روبه‌رو گرفت
يك ياكريم، روي وضوي دلش نشست
يك بوسه ذكر، از گُل لب‌هاي او گرفت
«عيدست ساقيا! قدحي پُر شراب كن»٭
شاعر ز دست ساقي كوثر سبو گرفت
«امّن يُجيب» خواند و علي گو به سجده رفت
بوي مُراد از مدد لطف او گرفت
٭ وامي از لسان الغيب، حضرت حافظ
ترازوي عدل
چه بودي اگر هر زمان چون علي
يكي زادي از مادر روزگار
ترازوي عدلي چنان مستقيم
ستون اماني چنان استوار
مكارم، همان‌گونه آرام بخش
مواعظ، همان‌گونه آموزگار
همان‌گونه از ظلم بنياد كن
همان‌گونه با زخم، مرهم گذار
به مغز عظيمش، همان عزم و جزم
به كفِ كريمش، همان ذوالفقار
همان‌گونه همچون قضا و قدر
كماندار پيكان پروردگار
كه بر كندي از سينة دوست دِق
برآوردي از جان دشمن، دمار
محمّد حسين شهريار
ای راز سر به مهر
تا پا نهاد سایه سبزت بر آفتاب
بر عرش کبریای خدا زد سر آفتاب
از عکس ماه توست که می جوشد این چنین
از ژرفنای آینه کوثر آفتاب
از مشرق نگاه تو مبعوث می شود
بر خفتگان شب زده پیغمبر آفتاب
والشّمس والضّحیکه تویی نورِ نورِ نور
واللیل والقمر که تویی برتر آفتاب
ای راز سر به مهر خدا در مغاک خاک
وی فرّ آسمان ولایت بر آفتاب
از شرم قلّه های جلیل غم شما
بیرون نمی کند ز گریبان سر آفتاب
وقتیکه شرح مطلع اشراق می کنی
مشّاق کاهلی ست در آن محضر آفتاب
یک لمعه بیش نیست ز نامت کتاب عشق
یک نقطه بیش نیست از آن دفتر آفتاب
تا دید غرق هیبت دریات می شود
در ساحل خشوع تو زد لنگر آفتاب
چون قُقنُسان به ساز خدا سوختی اگر
زاد آفتابت از دل خاکستر آفتاب
مهدی الماسی
با ذکر یاعلی
وقتی بیایی تمام باغ خدا، سبز می شود مثل بهار، خانه ی ما، سبز می شود وقتی که با خیال تو، همراه می شوم دلهای ما قسم به خدا سبز! می شود تنها نه دشت می شود از بوی گل بهار عطر تو در تمام فضا، سبز می شود باد صبا زخانه ی خورشید می رسد هر کوچه پیش پای صبا، سبز می شود از بارش کرامت و ظهور سبز تو رنگ امید وبوی وفا، سبز می شود
با تو تمام پنجره های امید مان مثل تما م پنجره ها، سبز می شود باغ امید، باغ دل و باغ باورم از برکت وجود شما،سبز می شود پیش نگاه حیرت ما با خیال تو دستان مهر و عدل و سخا، سبز می شود جاری شود چو عطر خیال تو در د لم هر نغمه و سرود ونوا، سبز می شود تا می رسم به نام تو در خلوت نماز سجاده سرخ و دست دعا، سبز می شود روز شکفتن گل ووقت ظهور توست با ذکر عجل لولیک الفرج، همه جا، سبز می شود.
زهرا صفایی
مدحت علی (ع)
چون دل دُرّ معنی از خرد سفت
عشق آمد و مدحت علی گفت
ای گوهر ای گوهر ولایت
خورشید منور ولایت
ای مهر فروغ بخش اسلام
وی مشعل انور و لایت
ای آیت حق و روح قرآن
وی رایت و افسر ولایت
سلطان سریر عثل و ایمان
وی روح مصور ولایت
مقصود نبی به لافتایی
ممدوح خدا به هل اتائی
مهرداد اوستا
خم غدیر
ای نگار روحانی! خیز و پرده بالا زن
در سرادق لاهوت کوس «لا» و «الا» زن
در ترانه معنی دم ز سر مولا زن
و آن گه از غدیر خم بادة تولا زن
تا ز خود شوی بیرون، زین شراب روحانی
در خم غدیر امروز باده‌ای به جوش آمد
کز صفای او روشن جان باده‌نوش آمد
وآن مبشر رحمت باز در خروش آمد
کآن صنم که از عشاق برده عقل و هوش آمد
با هیولی توحید در لباس انسانی
حیدر احد منظر، احمد علی سیما
آن حبیب و صد معراج، آن کلیم و صد سینا
در جمال او ظاهر سر علم الاسما
بزم قرب را محرم، راز غیب را دانا
ملک قدس را سلطان، قصر صدق را بانی
خاتم وفا را لعل، لعل راستی را کان
قلزم صفا را فلک، فلک صدق را سکان
اوست قطبی از اقطاب، اوست رکنی از ارکان
ممکنی است بی‌ایجاب، واجبی است بی‌امکان
ثانیی است بی‌اول، اولی است بی‌ثانی
در غدیر خم یزدان گفت مر پیمبر را
کز پی کمال دین، شو پذیره حیدر را
پس پیمبر اندر دشت بر نهاد منبر را
برد بر سر منبر حیدر فلک‌فر را
شد جهان دل روشن ز آن دو شمس نورانی
گفت : « بشنوید ای قوم! قول حق تعالی را
هم به جان بیاویزید گوهر تولا را
پوزش آورید از جان، این ستوده مولا را
این وصی برحق را، این ولی والا را
با رضای او کوشید در رضای یزدانی»
کی رسد به مدح او وهم مرد دانشمند؟
کی توان به وصف او دم زدن ز چون و چند؟
به که عجز مدح آرم از پدر سوی فرزند
حجت صمد مظهر، آیت احد پیوند
شبل حیدر کرار، خسرو خراسانی
پور موسی جعفر، آیت‌الله اعظم
آن که هست از انفاسش زنده عیسی مریم
در تحقق ذاتش گشته خلقت عالم
آفتاب کز رفعت بر فلک زند پرچم
می‌کند به درگاهش صبح و شام دربانی
عقل و وهم کی سنجند اوج کبریایش را؟
جان و دل چه‌سان گویند مدحت و ثنایش را؟
گر رضای حق جویی، رو بجو رضایش را
هر که در دل افرازد رایت ولایش را
همچو خواجه بتواند دم زد از مسلمانی
ملک الشعرای بهار