... در آخرین هفته از اسفند ماه به دعوت گروهی از دانشجویان برای ایراد سخنرانی راهی مشهد شدم. عنوان سخنرانی را «استراتژی انتظار» اعلام کرده بودند، موضوعی که یکبار در یکی از مجلات بدان اشاراتی داشتم، مشاهده نوعی «انفعال » و ایستایی در عمل و نظر بسیاری از جوانان خوب و مؤمن و صدیق انگیزه ای بود تا به طرح این موضوع بپردازم هرچند علی رغم ساعتها گفتگو هنوز در اجمال خود مانده و بتفصیل بیان نشده است.
متاسفانه تمامی «معتقدات، آداب و مناسبات مادی » مسلمین بویژه شیعیان در تیر رس حملات سازمان یافته غرب استکباری و پیروان آنها (از میان خیل روشنفکران و روشنفکر نمایان) قرار گرفته و ضربات این تازیانه شیعیان را بیشتر از دیگران آزرده است چه، باوری دیرینه درباره ظهور مردی که ظلم را از عالم می پراکند و تمنای بسط عدالت، این جماعت را از استحاله نام در فرهنگ بیگانه و تن سپردن به ابتذال جاری در امان نگه داشته و از آنان نیرویی بزرگ در مقابل طرحهای استعماری ایجاد کرده است. اما، جای طرح این نکته خالیست که؛ به دلایل مختلف امکان شناسایی کفر و شرک جاری در عصر حاضر (قرن بیستم) فراهم نشده و عموم جوانان از درک رابطه میان صورت تمدن غربی و سیرت فرهنگی و ماهیت نظری آنان عاجزند. از همین رو (به تبع تبلیغات جاری) ناخواسته در جستجوی راهی برای منطبق ساختن دریافتها و احکام دینی با فرهنگ و مدنیت غربی اند و فرض در افکندن طرحی نو در عالم را از نظر دور داشته اند.
شاید در اجمال ماندن تعالیم و معتقدات دینی و مبدل نشدن آن باورها به فرهنگی فراگیر موجب بوده تا امکان بروز و ظهور آن معتقدات در مناسبات مادی فراهم نیاید و در ظاهر چنین به نظر رسد که آن تعالیم از کارکردی واقعی برخوردار نیستند.
از همین رو، نوعی انفعال در میان جوانان خوب و مخلص ساکن در سرزمین بزرگ اسلامی آشکار شده که در سیر اکمالی خود میدان تردید و تشکیک درباره تعالیم کتاب آسمانی و دریافتهای ائمه معصومین، علیهم السلام، را می گشاید. شاید از همین روست که گفتگو از «استراتژی انتظار» شنونده جوان را با انبوهی از سؤالها روبرو می سازد.
گفتگو از «استراتژی انتظار» گفتگو از یک «عهد» یا بهتر بگویم «تجدید عهد» است. بهمان سان که همه چیز با عهدی که می بندیم آغاز می شود. همه دوستیها، همه معاملات، همه نظریه ها و...
این «تجدید عهد» در تمامی هستی خود را می نمایاند حتی در «بهار». چنانکه در آغاز سال عهدهای فراموش شده، تجدید می شوند و علایق گسسته شده پیوند می خورند.
آیا «حج » چیزی جز رجعت بنده دور شده به مولایش و تجدید عهد او با صاحب اختیارش است. رمیده ای که باز می آید تا «عهد» خود را نو کند.
و آیا «غدیر» خود عین «عهد بستن » نیست. عهد با انسانی کامل و ولی ای مرشد که حجت بود و واسط میان خالق و مخلوق، تا آدمی همواره در میان «عهد» بماند و با مغناطیس دوستی و ولایت از خوان گسترده اش بهره مند شود. گفتگو از «استراتژی انتظار»، آغاز تجدیدعهد با مردی است که منتظران در هر صبحگاه با این عبارت عهد خود را با او تازه کنند:
«تازه می گردانم با او در این وقت از صبحگاهان عهدی و بیعتی را که امید دارم هیچ چیز آن را نگسلد» و...
«استراتژی انتظار» آغاز گفتگو از «مقصد» و نقطه مطلوب امیر و ولی ای است که خیل سپاهیانش را به آنسو می خواند. آرزویی و آرمانی که همه قوای نهفته را گرد می آورد و تمناهای خرد و کوچک و تفرقه افکن را زایل می سازد تا همه نفوس در زیر چتر آن آرزوی متعالی و بزرگ گرد آیند. جای تاسف است که خصم آرزوی سلطه بر سرزمین واقع در میان نیل تا فرات را مبدل به مقصد و مطلوب قوم خود ساخته و برای تحقق استراتژی خود همه مناسبات فرهنگی و مادی خود را سامان داده و صنایع، اقتصاد، سیاست و تعلیم و تربیت فرزندان خود را طراحی کرده است. اما، ما طی سالهای گذشته به دلیل غفلت از «استراتژی ویژه شیعیان در عصر غیبت » هرچند صباح حول یک استراتژی کوچک و حقیر درمانده ایم استراتژی توسعه اقتصادی، توسعه فرهنگی، توسعه سیاسی و مباحثی از این قبیل از همین روست که همه مناسبات ما در هم ریخته اند و از سالهای اولیه انقلاب دور افتاده ایم. گفتگو از استراتژی انتظار، باب گفتگو از نحوه رفتن را هم می گشاید. رفتن به سبک و روش منتظران. در هوای مردی که عهد را با او تازه کرده ایم؛ شاید که فیض دیدارش را بیابیم و فیض دستگیری اش را، فیض رهبری اش را و فیض ظهورش را که جملگی در گرو بیداری، آمادگی و تجدید عهد ماست.
«رفتن » در هیات سلوک فردی نمی ماند، «رفتن به سبک و سیاق منتظران » در این گفتگو مبدل به شیوه ای می شود برای شهرسازی، برای معماری، برای دگرگون کردن نظام اقتصادی و بالاخره «رفتن » برای تربیت نسل جوان بگونه ای که در عرصه زمین چون منتظر زندگی کند و عهد خود را نگسلد.
گفتگو از استراتژی انتظار، گفتگو از معنی فراموش شده زندگی است.
با عرض تبریک تقارن اعیاد غدیر، قربان و نوروز، امید آن داریم که مقدمات جدید عهد راستین فراهم آید. تجدید عهد با او که ربیع الانام است. والسلام