رضا بابايي
اين آخرين حج است
آخرين بوسههاي سرزمين بطحا بر قافله محمدي.
اينجا غدير است
ايستگاه ولايت
مهبط واژههاي آسماني و بارش گلخندههاي وحي بر سر و روي ايمانيان.
امروز، روزگار باليدن دين تا آخرين قلههاي كمال است
و زاد روز پيوستن حلقه آخرين به سلسله نعمت.
برخيز و كوزه جان را
كه مهر مادر گلهاست
از آب
سر ريز كن
راه مار پيچ شب
قصه ناتمام خود را به برق چشمي فروخت
خورشيد سرك ميكشد
و ماه
بيتاب از آنهمه حضور
گريزهاي خود را
- شادمانه
در جويبار غدير ميريزد.
برخيز و به جامه سادگي درآ
تن پوش تنديسها را
از مادر بخواه
و به همت صدايي كه فقط از مناره شرق
توان شنيد
گرچه باغهای شهر را
از کودکی‌های خود آکنده کن
کوه‌ها
بلند و سبز
کوتاه و خاکستری
همه در یک شمایل خیره‌اند
اگر تشنگی را دیده بودی
و می‌دانستی
که جرعة او دریاست
هرگز به هرزه آبی که از آهن می‌چکد
دامن خود را تر نمی‌کردی
عمری است که نماز
گرسنة سلامی است که او را در میانة مکّه و مدینه
غدیر
شنیده بود
یار غاری داشت
که با آن
هر شب
به آسمان‌ها می‌خندید
و قطره‌ها چشم یار غدیری خود را
کابین نازدانه‌های سیادت می‌کرد
عمری است که نماز
خنده و گریه را فراموش کرده بود
و نمی‌دانست از خنده تا گریه، راه چند است
بر آسمان می‌خندید
و بر شب‌بوها می‌گریست
و میان آن خنده و گریه
بر یتیمی خود بوسة حیرت می‌زد
و از خوش‌بختی لاله‌ها کنابه می‌ساخت
محراب نقره فامی داشت
که مانند بیدهای جوان
از کنارة تیری چوبین سر زده بود
بهار شاعران، نه
بهار بیدهای جوان
که پیوندی لحظه‌های غدیرند
ستارة دنباله دار ولایت
اینک
به برج میزان رسیده است
و مؤذن سبزپوش ابر آشیان
انگشت ایمای خود را
در کمان آسمان رها می‌کند و بوی خوب عشق را می‌پراکند
بی نگاه تو
که غدیر را آبیاری کرد و
مکّه و مدینه را در کوفه جا داد
نماز در خانة سالمندان غبار صندوق‌های خاطرات تلخ زندگی است
بی رکوع تو
زکات قد نیفراشت و سجده از خاک سر برنداشت
و بی سلام تو
هیچ نمازی به دارالسلام موعود راه نبرد
پیچک نماز
قائمه‌ای خوش قوارتر از ذوالفقار تو نیافت
و سجده
پناهگاهی با طراوت‌تر از غدیر نجست
در قنوت تو چه دیدند ستاره‌ها
که دانه دانه بر آن ریختند؟
کفش‌های وصله‌دار تو
هر بدعتی را از دین سترد
و دلواژه‌های بلاغتت
مشق هر شب سوسنهاست
ای آواز خدا!
به آنکه برایت تازیانه خورد
سوگند
که هیچ نگاهی
عرق گل را
جز در نیایش تو نخواهد یافت
و من باشکوه‌ترین پند توأم
در نماز مردگان نیز
سر بر خاک کوله
نخواهم گذاشت