دیدار یار غائب

ملاقات شیخ محمدتقی قزوینی

خبر داد ما را فاضل معاصر جناب شیخ اسماعیل محلاتی، رحمة الله علیه، از شیخ جلیل و ثقه میرزا عبدالجواد محلاتی که از افراد متقی مجاورین نجف اشرف بود که در مدرسه صدر جناب شیخ محمد تقی قزوینی حجره داشت و در مراتب علم و عمل و تقوی بی نظیر بود ایشان نقل می کردند:

حاجتی داشتم که برای آن بسیار دعا می کردم در اوقات دعا و روضه مقدسه دائما از خدا تمنا می کردم و آن حاجت این بود که:

خداوند به او تشرف خدمت امام عصر، ارواحنا فداه، را روزی گرداند.

با کمال عجز این دعا را می خواند: «اللهم ارنی الطلعة الرشیدة و الغرة الحمیدة »

با وجود اینکه مبتلا به فقر و فاقه بود و مبتلا به مرض سل و در نهایت عفاف زندگی می کرد.

مدت هیجده سال موفق به اشتغال علم و به نعمت مجاورت متنعم بود، مرض او طول کشید و هرگاه سرفه می کرد خون از سینه اش می آمد تا اینکه از عافیت او مایوس شدند و کسی گمان نمی کرد از این مرض عافیت یابد. حجره اش را منتقل به مخزن مدرسه کردند تا اطراف حجره به خونی که از سینه اش خارج می شود ملوث و نجس نشود. مدتی در آن مخزن بود که دفعتا او را عافیت یافته دیدند از او سؤال کردند: چگونه از آن مرض به آن شدت که مبتلا بودی عافیت یافتی؟

گفت:در یک شبی حال من به جایی رسید که حس و حرکت و شعور برایم نماند. اوایل فجر بود. ناگهان دیدم سقف مخزن شکافته شد و شخصی با کرسیی فرود آمد و کرسی را در مقابل من گذاشت و بعد آن شخص دیگری فرود آمد و بر آن کرسی نشست و کانه به من گفتند: این شخص امیرالمؤمنین، علیه السلام، است. پس حضرت توجه به من فرمودند، تفقد از حال من نمودند.

عرض کردم: سیدی و مولای مرا از این مرض شفا دهید و فقر را از من رفع کنید.

فرمود: اما مرض، تو که شفا یافتی.

عرض کردم: آن آرزوی بزرگی که دارم و در حرم مقدس دعا می کردم و از خدا می طلبیدم برآورده نمایید.

فرمود: فردا قبل از طلوع آفتاب می روی بر بالای بلندی وادی السلام و در حالی که متوجه جاده هستی می نشینی فرزند من صاحب الزمان، علیه السلام، از کربلا می آید و دو نفر از اصحاب او همراه او هستند به او سلام کن و هر جا می روند همراه او باش.

بعد از این واقعه حواس من به من برگشت و به هوش آمدم احدی را ندیدم با خود گفتم: این واقعه که دیدم از خیالات مالیخولیایی بوده، اما مقدار زمانی که گذشت سرفه نکردم و دیدم به احسن وجه عافیت یافته ام. تعجب کردم و تصدیق کردم که عافیت یافته ام تا اینکه شب شد و اصلا از سرفه و خون خبری نبود، گفتم: اگر آنچه که وعده فرمودند فردا واقع شود من به سعادت خود رسیده ام.

وقتی صبح شد وقت طلوع آفتاب به محلی که فرموده بودند رفتم و نشستم و توجه به جاده کربلا داشتم که ناگاه سه نفر را دیدم که یکی از آنها جلو بود و با کمال وقار و سکونت راه می رفت و دو نفر دیگر پشت سر او راه می رفتند مثل اینکه دو مجسمه متحرک باشند.

لباس آن دو نفر از پشم بود و در پای آنها گیوه بود و هیبت سطوت و شوکت آن بزرگوار مرا گرفت به حدی که وقتی به من رسیدند به جز سلام قادر نبودم چیز دیگری بگویم. سلام کردم و جواب دادند از آن بلندی بالا آمدند و از پشت دیوار شهر از جاده به طرف محلی که معروف به مقام مهدی، علیه السلام، است رفتند و آن حضرت بر صفه ای که در آن مقام است نشستند و آن دو نفر بر دو طرف درب ایستادند و من هم نزدیک آنها ایستادم و آن دو نفر ساکت بودند و اصلا حرفی نمی زدند تا اینکه روز بلند شد و آفتاب بالا رفت، صبر من تمام شد.

با خود گفتم، داخل مقام شوم و پای مبارک مولای خود را ببوسم چون پای در فضای آن مقام که صفه در آن است گذاشتم احدی را ندیدم دنیا در نظر من تاریک شد و تا شب در کنار دریای قدیم نجف گریه می کردم و خود را در خاک و گل می مالیدم و فریاد می زدم، تصمیم گرفتم خود را از شدت غصه که داشتم هلاک کنم. قدری فکر کردم مثل اینکه به من الهام شد که دعای تو همین بود که: «اللهم ارنی الطلعة الرشیدة و الغرة الحمیدة ».

و این دعا هم مستجاب شد پس وجهی ندارد که این قدر ناراحت باشی. به محل خود برگشتم و تا به حال جریان را به احدی نگفته ام. (1)

پی نوشتها: