در حسرت يك نگاه!
بيش از هزار سال است كه مسجد مقدس جمكران ميعادگاه منتظران و سجدهگاه مشتاقان كوي مهدي، عليهالسلام، است. و هر شب چهارشنبه هزاران عاشق دلسوخته از گوشه و كنار ايران اسلامي و ديگر كشورها به اين مسجد رو ميآورند تا شايد نشاني از آن يار غايب از نظر بيايند.
به منظور فراهم آوردن امكان ارتباط گستردهتر خوانندگان موعود با مسجد شريف جمكران بر آن شديم كه در هر شماره صفحاتي را به اين مسجد اختصاص دهيم.
مطالبي كه در اين صفحات درج ميشود همگي توسط معاونت فرهنگي مسجد مقدس جمكران تهيه و تدوين شده و در اختيار علاقهمندان موعود قرار گرفته است.
اگر چه قابل انكار نيست كه راههايي براي ديدن امام زمان، عليهالسلام، وجود دارد، اما بايد دانست كه ديدار آن بزرگوار، آن هم در دوران غيبت، يك اصل اساسي و ضروري نيست. در زمان ظهور پيامبر، صلياللهعليهوآله، و حضور امامان بزرگوار، عليهمالسلام، نيز بسياري از پيروان صادق و شيعيان راستين بودند كه حتي براي يك بار هم توفيق ديدار نيافتند.
آنچه در دوران غيبت، اصل اساسي و وظيفه شيعيان به شمار ميرود، انتظار صادقانه و كسب آمادگيهاي لازم براي ياري رساندن به امام زمان، عليهالسلام، و همراهي با او در احياي ارزشهاي اسلام و قرآن است.
كسي كه همواره در حالت انتظار به سر ميبرند و با اصلاح خويش، نسبتبه پيروي و اطاعت از مولاي غايب خود اصرار ميورزد، اگرچه بظاهر امام زمان، عليهالسلام، را نبيند، ولي همواره خود را در محضر او، و وجود گرامي او را در كنار خويش احساس ميكند.
در روايت آمده است كه:
«هركس در انتظار قائم، عليهالسلام، به سر ببرد، همچون كسي است كه در خيمه امام زمان، عليهالسلام، و در خدمت او باشد.»
به گونهاي ديگر ميتوان گفت: اگر مقصود ما از ديدار امام زمان، عليهالسلام، فقط ديدن چهره او باشد، بدون اينكه از معنويات حضور شريفش بهرهاي برگيريم و با مدد تعاليم او به مقام قرب و اطاعتخدا نزديكتر شويم، اين خود يك خسارت بزرگ است.
و اگر مقصود ما آشناتر شدن دلمان با نور محبت و ولايت او و شدت يافتن عزيمت و تلاشمان براي اطاعت و فرمانپذيري از خداست، اين خود بدون ديدار آن حضرت نيز حاصل ميآيد.
كسي كه با نقش امام زمان، عليهاسلام، در شريعت آشناست و فرمايشها و دستورات آن بزرگوار را ميشناسد و به آنها عمل ميكند، بدون ترديد مورد عنايت آن مولاي موعود است و چه بسا در فرصتي پيشبيني نشده توفيق ديدن و شناختن او را نيز پيدا كند.
اما كسي كه بدون توجه به حقوق امام زمان، عليهالسلام، و بدون رعايت تكليف خود نسبتبه او، همواره فقط در جستجوي ديدن امام زمان، عليهالسلام، است، اگرچه آن
حضرت را ببيند، از اين جستجو و ديدار بهرهاي بايسته نخواهد برد.
البته همواره شيفتگاني سوختهدل و عاشقي پاكباخته بودند و هستند كه پس از طي مراحل عالي معرفت و اطاعت از مولا، و به دنبال مبارزههاي طولاني با نفس و پشت پا زدن به جلوههاي رنگارنگ و دلفريب دنيا، دم از اشتياق جانكاه و شوق هستي سوز خود نسبتبه ديدار آن حجت الهي زده و ميزنند.
در آن مرحله، خود اين عشق و اشتياق راهگشاست، و آن محبوب حقيقي، خود راه ديدار را نشان ميدهد، و به وعدهگاه وصال دعوت ميفرمايد. زيرا مسلم است كه محبت و شوق آن بزرگوار نسبتبه آنان، شديدتر و فراوانتر از محبت و شوق آنان نسبتبه اوست.
با اين همه باز هم پذيرفتني است كه مردم عادي نيز در پي كسب فضيلتي يا به منظور برآورده شدن حاجتي، انگيزه ديدار آن پيشواي عالميان را داشته باشند.
در اين زمينه:
× تصميم صادقانه بر ترك گناه يا گناهاني خاص،
× پيمان انجام هميشگي كاري استحبابي همچون نماز اول وقت،
× استمرار بر نماز شب، زيارت عاشورا، زيارت جامعه،
× زياد صلوات فرستادن و دعا براي تعجيل فرج نمودن،
× تداوم هر روزه دعاي عهد و دعاي فرج،
× مقيد بودن به دعاي ندبه و زيارتهايي خاص همچون زيارت «آل يس»،
× دوره كردن قرآن كريم و حجبيتاللهالحرام به نيابت از آن حضرت،
× رفتن به زيارت معصومين، عليهمالسلام، و مساجدي خاص همچون مسجد سهله و مسجد جمكران و انجام اعمال مخصوص آن طي چهل هفته،
× خواندن آيات و رواياتي ويژه پس از هر نماز.
راههاي تجربه شده و وسايلي مورد اطمينان هستند كه در فرمايشهاي خود امام زمان، عليهالسلام، يا امامان ديگر، عليهمالسلام، مورد تصريح قرار گرفته، يا از بررسي تشرفات برخي صالحين قابل استنتاج ميباشد.
در طلب ديدار امام زمان، عليهالسلام، شايسته استبه نكاتي چند توجه شود:
1. اعتماد به عنايت الهي.
2. ترك انگيزههاي مادي و دنياگرايانه.
3. پرهيز از افراط و تفريط و اقداماتي كه ضرر قطعي براي روان و بدن دارد.
4. پرهيز از عزلت و كنارهگزيني و بيتوجهي به مسؤوليتهاي اجتماعي.
5. كنارهگيري و اجتناب از تماس گرفتن با افرادي كه در لباسهاي گوناگون، اين ابزار مقدس را دستمايه اهداف دنيايي و مقاصد ناصواب خويش قرار دادهاند.
6. نااميد نشدن از تاخير فيض ديدار به خاطر مصلحتهايي خاص.
7. عدم نگراني از برآورده نشدن حاجتي كه ممكن است در علم الهي امام، عليهالسلام، به ضرر انسان باشد.
8. مراقبت نسبتبه ناديده گرفته نشدن كامل اسباب و علل عادي، و خارج نشدن زندگي انسان از مسير ديانت و عرف دينداران.
9. تلاش براي ايجاد قابليت و شايستگي لازم در جهت استمرار عنايت و فيض ديدار.
10. همت والا داشتن و ارزش شايسته نهادن به نعمت جستجو و ديدار، در راستاي بهرهگيري معنوي و الهي و اكتفا نكردن به حاجتهاي مادي و بهرههاي زودگذر.
اللهم ارني الطلعة الرشيدة والغرة الحميدة واكحل ناظري بنظرة مني اليه.