آخرين قسمت

صفحات چاپی ۲۴ تا ۲۷

مطالعه در کتاب‌خوان

شهيد مصطفي چمران

اشاره: در تاريخ‏13/4/1359، به مناسبت نيمه‏شعبان، مسجد «الهادي‏» تهران، شاهد سخنراني شهيد بزرگوار، دكتر مصطفي چمران بود.

صداي گرم و صميمانه شهيد چمران، مستمعين حاضر در مسجد را به وجد آورد، چنانكه بسياري نوار صوتي آن سخنراني را دست‏به دست گرداندند.

چمران از ظهور امام عصر، عليه‏السلام، مي‏گفت و انقلاب اسلامي به عنوان زمينه‏ساز آن.

و اكنون، با ارايه قسمت دوم از سخنراني آن شهيد جاويد، نام و ياد او را گرامي مي‏داريم.

پس از وفات پيامبر، هنگامي كه اغلب انصار و مهاجرين در سقيفه جمع شده بودند تا ابوبكر را به خلافت‏برگزينند، عده‏اي نزد علي رفتند كه چرا قيام نمي‏كنيد و حق خود را نمي‏گيريد؟ چرا از زير بار مسؤوليت‏شانه خالي مي‏كنيد؟ حضرت در جواب آنها فرمود: اگر طرفداران من 25نفر مي‏شدند، قيام مي‏كردم، خلافت را به دست مي‏گرفتم و رسالت مقدس اسلامي خويش را به انجام مي‏رساندم.

علي، عليه‏السلام، در 25 سالي كه مجبور شد در خانه بنشيند، قلبش جريحه‏دار بود و از ناراحتي مسلمين و شكنجه‏هايي كه بر آنان مي‏رفت، رنج مي‏كشيد. آن چنان نبود كه روزگار آرام و راحتي داشته باشد و با دل خوش در خانه بيارامد. كار ديگري نمي‏توانست‏بكند و ناچار شد سكوت نمايد. بعد از آن هم هنگامي كه به خلافت رسيد، نزديكترين دوستان بر او شمشير كشيدند؛ شش هزار نفر از كساني كه جاي سجده در پيشاني داشتند و اكثر آنان حافظ قرآن بودند به روي او شمشير كشيدند. چرا كه مردم آن روزگار ظرفيت تحمل علي را نداشتند.

در زمان ما نيز درباره امام مهدي، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه، نيز چنين حقيقتي جاري است. امام در ميان ما و مراقب اعمال و رفتار ما هستند. در احاديث‏شنيده‏ايد كه مي‏گويند313نفر از نيروهاي كاركشته متقي و پرهيزكار لازم است‏به وجود آيند تا امام ظهور بفرمايد. امام منتظر اين‏313نفر است. هر يك از اين افراد بايد فقيه و مجتهد باشند؛ و در روزگار ما عده فقها خيلي بيش از اين مقدار است. پس تنها فقيه و مجتهد بودن كافي

صفحهٔ ۲۵

نيست. بايد كساني باشند كه در ضمن فقاهت، سياستمدار و مدير و مبارز باشند و بتوانند براحتي كشوري را اداره كنند.

در روزگار ما بايد دولتمردان ما مجتهد و متقي شوند و از سوي ديگر مجتهدين ما نيز اهل مبارزه و دولتمداري و مديريت گردند؛313نفري كه داراي تمام خصوصيات لازم براي اداره يك كشور باشند. هنگامي كه اينان به وجود آيند، حضرت حجت، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه، ظهور مي‏فرمايند و به كمك آنان دنيا را پر از عدل و داد مي‏كنند؛ آن زمان است كه فرياد او از مكه بلند مي‏شود؛ به خانه كعبه تكيه مي‏كند و بانگ برمي‏آورد:

«انا القائم المنتقم‏»، و نداي او در سراسر دنيا منعكس مي‏شود. مشتاقان راهش از همه سوي جهان به او روي مي‏آورند. البته اين‏313نفر نيروهاي اداره‏كننده هستند و اين بدان معنا نيست كه طرفداران او فقط همين عده‏اند. در آن روزگار همه مردم، محرومان و مستضعفان به درجه‏اي از رشد و آگاهي مي‏رسند كه نور وجود امام را لمس مي‏كنند و مثل پروانه گرد شمع وجودش مي‏گردند. در آن هنگام ديگر مردم از تمام نظامهاي موجود خسته شده‏اند، از همه طاغوتها بريده‏اند و آمادگي دارند كه خود را در اختيار حجت‏حق قرار دهند و با تمام وجود در راهش فداكاري كنند؛ بجز عده‏اي قليل كه همان مستكبران باشند، بقيه جهانيان نداي او را لبيك مي‏گويند و به دنبال او مي‏روند.

همان طور كه گفتم امام زمان، عليه‏السلام، نمي‏آيد كه همه مردم را از دم تيغ بگذراند. اگر قرار بر اين بود كه بلايي از آسمان نازل شود و تمام دشمنان خدا را نابود كند، در قدرت پروردگار بود كه هر لحظه اراده بفرمايد اين كار را انجام دهد. (همچنان كه در زمان حضرت موسي و حضرت نوح انجام داد.) اما اراده خداوند بر اين نيست. خداوند مي‏خواهد مردم را هدايت و ارشاد كند و تغيير و تحول در نفوس آنان به وجود آورد. و همه اين مبارزات و انقلابها هم براي همين صورت مي‏گيرد؛ چرا كه اگر قرار بود خداوند يا امام حجت، عليه‏السلام، همه مخالفان را نابود كند، آنگاه وظيفه‏313نفر چه مي‏شد؟ آنها كار بزرگي انجام نمي‏دادند. در حال حاضر اگر در كشور ما يا در دنياي ما دشمناني مثل ابرقدرتها و صهيونيستها و طاغوتها نبودند، انقلاب اسلامي ارزش چنداني نداشت. انقلاب ما آنگاه ارزش خود را نشان مي‏دهد كه در برابر عظيم ترين قدرتهاي شيطاني مي‏ايستد، با آنها مبارزه مي‏كند و رسالت اسلامي خود را به جهانيان ارايه مي‏نمايد. در اين صورت است كه فداكاريهاي ما ارزش پيدا مي‏كند.

با اين اوصاف، كساني كه فكر مي‏كنند، بايد گوشه‏اي بخوابند تا امام زمان، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه، ظهور بفرمايد و جهان را از عدل و قسط پر كند، سخت در اشتباهند. مردم ما بايد بيشتر بكوشند، بيشتر مبارزه كنند، و اين تحول و تكامل نفسي را هر چه سريعتر در روح و قلب خود ايجاد نمايند تا باعث تسريع در ظهور حضرت شوند اما در عين حال بايد بدانيد كه امام حاضر است و بر اعمالتان نظارت دارد.

امام پيروان خود را رها نكرده و به دست هواها نسپرده، مراقب آنهاست؛ اگر به آنها ناراحتي برسد، قلب مباركش به درد مي‏آيد، اگر خونريزي ناحقي در جايي صورت بگيرد، حضرت ناراحت مي‏شود. آن بزرگوار مراقب است و با تمام وجود مي‏كوشد تا اين تحول نفسي را در اين امت و اين مردم به وجود بياورد.

اگر جوانان ما در اعتقادشان به خود بقبولانند امام زمان در ميان آنها زندگي مي‏كند و شاهد اعمالشان است. رفتار و زندگي و فداكاري و مرگ و حيات آنان تغيير كيفي پيدا مي‏كند و چه بسا جهش بزرگي در حركت تكاملي جوانان ما به سوي مدينه فاضله ايجاد شود. اين ويژگي را متاسفانه جوانان ما از دست داده‏اند؛ شايد براي لحظاتي يا روزهايي درباره وجود مباركش فكر مي‏كنند و بعد او را به فراموشي مي‏سپارند. آنها امام زمان را به صورت اسطوره‏اي در تاريخ به شمار مي‏آورند. اين اشتباه محض است. امام زمان حضور دارد و هر عملي را كه ما انجام مي‏دهيم مي‏بيند و مي‏شنود. روزي كه مردم ما به اين اعتقاد برسند و آن را لمس كنند، بزرگترين جهشها در راه تكامل زندگيشان به وجود مي‏آيد؛ و اين، قدم اصلي براي تسريع در ظهور حضرت است

صفحهٔ ۲۶

بر اساس همين فلسفه است كه مكتب تشيع همواره يك آرزوي مقدسي را در قلب پيروان خود مي‏پروراند و آن، آرزوي ظهور حضرت حجت، عليه‏السلام، و ريشه‏كن كردن ظلم و ستم و سيطره عدل و داد بر اين جهان است.

هر كسي در زندگي آرزويي دارد و بر اساس آرزوهايش مي‏توان شخصيت او را شناسايي كرد. آرزو اساسي‏ترين محرك يك انسان در فعاليتهاي روزمره اوست. انساني كه آرزو و طلب و خواسته‏اي نداشته باشد، يك مرده متحرك است. افراد آرزوهاي مختلفي دارند. مكتب تشيع به پيروان خود تعليم مي‏دهد كه فقط يك آرزو داشته باشند و آن، ظهور امام زمان حضرت حجت، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه، است. چراكه شيعيان مي‏دانند اگر او ظهور بفرمايد همه مشكلاتشان رفع مي‏شود. تمام مشكلات وقتي حل مي‏شود كه مدينه فاضله آن بزرگوار به دست مباركش پياده شود. پس مي‏بينيد كه تشيع بزرگترين آرزوها را در يك آرزوي واحد براي پيروان خود معين، و به آنها تلقين مي‏كند و به آنان اطمينان مي‏دهد كه اگر اين آرزو برآورده شود، تمام مشكلاتشان رفع خواهد شد و تمام آرزوهايشان به نتيجه خواهد رسيد.

در حال حاضر نيز، اگر مردم ما به اين حقيقت روشن آگاه شوند كه تنها يك آرزو دارند و آن، ظهور حضرت بقية‏الله، عليه‏السلام، است؛ و بعد هم بدانند كه او در ميان آنان زندگي مي‏كند، مراقب اوضاع آنهاست، دل او از اين رنجها و خونريزيها خونين است، و خودش آرزو دارد كه هرچه زودتر ظهور فرمايد، به اين نتيجه مي‏رسند كه وظيفه ماست تا براي تسريع در ظهور حضرتش هر چه شديدتر، و هر چه سريعتر در خود تحول ايجاد كنيم و خود را آماده سازيم و به آن درجه از رشد عقلي و ايماني و اخلاقي برسانيم كه توان تحمل آن وجود مبارك را داشته باشيم.

مطمئن باشيم كه اگر به آن درجه از آگاهي رسيديم، به طور قطع و يقين حضرت ظهور خواهد فرمود؛ و انقلاب مقدس اسلامي ما بزرگترين جهش تكاملي در مسير اين تغيير نفسي انسانها بوده است، پس بزرگترين قدم در راه ظهور مهدي موعود، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه، است. بنابراين وظيفه ديگر ما پاسداري از دستاوردها و ارزشهاي انقلاب اسلامي و ايثار و فداكاري در راه رسيدن به آرمانهاي آن است.

از خداي بزرگ مي‏خواهم كه فرج آن حضرت را نزديك فرمايد. از خداي بزرگ مي‏خواهم كه به ما عرفاني دهد تا وجود او را در ميان خود لمس كنيم. از خداي بزرگ مي‏خواهم كه انقلاب مقدس ما را به پيروزي نهايي برساند. از خداي بزرگ مي‏خواهم كه ابرقدرتها و صهيونيستها و توطئه‏گران را نابود كند.

صفحهٔ ۲۷