حسین مهکام
آتش را شنيده‌اي؟ آنگاه كه در دامن دختري سه ساله مي‌گيرد؟ آتش را ديده‌اي؟ آنگاه كه فريادهاي دختري سه ساله را در خود مي‌بلعد؟ آتش را نوشيده‌اي آنگاه كه خرابه‌اي محزون و سرد و خاكستر مي‌شود در كام سه ساله‌اي كه رأس شريف ارباب عالم را شبانه در آغوشش مي‌نهند؟ آتش را بر دست گرفته‌اي آنگاه كه دخترك سر مي‌نهد بر ديوار كاه‌گلي فرو ريخته از هجوم بي‌امان مشيّت و ابتلا؟ آتش ... آتش ... آتش ... چه سخت است ماهيّت سوزاندن داشته و به جبر تو را بر شكوه چادر سه ساله بنشانند. چه بي‌دل دل‌داده‌اي است آتشي كه سراسر عطش است و به گلوي عطشناك كودك سه ساله تبرّك مي‌يابد. چه سخت است آتش باشي و سراسر عشق باشي و بگويندت كه سوزاندن است سهم تو از حيات. اين چه سهمي است از حيات كه هر جا باشي عين نبودني؟ چه ابتلاي غريبي است آتش بودن. بر خيمه‌هاي فرزندان رسول خدا زدن. بلعيدن حيات در بطن بي‌بطن خويش. فريادهاي كودكان و ضجّه‌هاي زنان را در بي‌خودي ديدن و هيچ نگفتن؛ نگفتن كه نه، همه را ديدن و دم بر نياوردن و تسليم بودن. چه مصيبتي است مبناي مصيبت بودن. از كوچة تلخي آغاز شدن و در صحراي درد پايان يافتن. چه حيات بي حيات ملول نژندي است باني سوختن باشي، در كوچه‌اي بر مهابت خانه‌اي، دري، فريادي، ... و دست آخر بر دامن و لباس كودكان ارباب عالم رخ بنمايي ... چه روزگار تلخي است سوختن و سوزاندن ... از اين دشوارتر شكايت دختر سه ساله با پدر خويش در محاكات سوختن و آتش است، وقتي شكايت آتش را به رأس شريف مي‌برد و تو آنگاه از شكست خويش نابود مي‌شوي و مي‌سوزي و در بطن خود به سوختني دائم و مرگي آسوده، مي‌انجامي كه ذات آتش، تهي شدن از خويش است. حتّي اگر در چشمان مظلوم‌ترين سه سالة عالم خانه كرده باشد و تو حتّي اگر آتشي را سرما بخشيده باشي؛ با خاطرة آتش چه مي‌كني؟