يكي از فرّاشان صحن مطهّر حضرت سيّدالشّهداء(ع) نقل نموده است:
يك شب بعد از نماز، آقاي وحيد بهبهاني و آقاي شيخ يوسف بحراني را ديدم كه دربارة مسئله‌اي علمي با هم مذاكره مي‌كنند. صحبت آنها به قدري طول كشيد كه حرم خلوت شد و فرّاشان خواستند در حرم را ببندند. آنها در حال گفت‌وگو از حرم بيرون آمدند و در صحن، باز مشغول بحث شدند. پس از ساعتي، فرّاشان صدا بلند كردند كه مي‌خواهند در صحن را ببندند. آن دو عالم بزرگوار، از صحن نيز بيرون رفتند و پشت در، مباحثة خود را ادامه دادند. در اين حال من از آنها جدا شدم و به خانه رفتم.
نزديك اذان صبح به سوي حرم مطهّر آمدم تا درهاي صحن را باز كنم. با تعجّب فراوان، آن دو را ديدم كه همچنان پشت در ايستاده و بدون اينكه متوجّه اطراف خود باشند، با جدّيت دربارة مشكل علمي خود گفت‌وگو مي‌كنند! در صحن را باز كردم، آن دو رفتند تا براي نماز آماده شوند ...