نشانه‌ها

امام سجّاد(ع) و پیرمرد شامی

وقتي قافلة اسيران كربلا به «دمشق» رسيد، در كنار كوچه‌ها مردم ايستاده بودند و تماشا مي‌كردند. پيرمردي از شاميان جلو آمد و در مقابل قافلة اسيران بايستاد و گفت: شكر خداي را كه شما را كشت و شهرهاي اسلام را از شرّ مردان شما آسوده ساخت و اميرالمؤمنين، يزيد را بر شما پيروزي داد.

امام زين‌العابدين(ع) به آن پيرمرد، كه در آن سنّ و سال از تبليغات زهرآگين اموي در امان نمانده بود، فرمود:

«اي شيخ، آيا قرآن خوانده‌اي؟»

گفت: آري.

فرمودند: «اين آيه را قرائت كرده‌اي:

«قل لا أسئلكم عليه أجرا إلّا المودّة في القربی»1

گفت: آري.

امام سجّاد(ع) فرمودند: «آن خويشاوندان كه خداوند تعالي به دوستي آنها امر فرموده و براي رسول ‌الله اجر رسالت قرار داده، ماييم.» سپس آية تطهير را كه در حقّ اهل ‌بيت پيغمبر(ص) است تلاوت فرمود:

«إنّما يريد الله ليذهب عنكم الرجس أهل‌البيت و يطهّركم تطهيراً.»

پيرمرد گفت: اين آيه را خوانده‌ام.

امام(ع) فرمودند: «مراد از اين آيه ماييم كه خداوند ما را از هر آلايش ظاهر و باطن پاكيزه داشته است.»

پيرمرد بسيار تعجّب كرد، گريست و گفت: چقدر من بي‌خبر مانده‌ام. سپس به امام(ع) عرض كرد: اگر توبه كنم آيا توبه‌ام پذيرفته است؟

امام(ع) به او اطمينان داد.

اين پيرمرد را به سبب همين آگاهي شهيد كردند.

راه بهشت

يكي از بزرگان اهل منبر، معروف به محقّق خراساني كه مردي دانشمند، مبارز و مجاهد بود و من وقتي او را زيارت كردم، در سنين هشتاد سالگي به سر مي‌برد و باز هم به توفيق خداوند منبر مي‌رفت و در كمال نشاط، مردم را موعظه مي‌كرد، تعريف مي‌كرد: «واتيكان» براي تبليغ مسيحيّت مبلّغان فراواني تربيت كرد و هر يك را به زبان مخصوص منطقه‌اي كه منظور داشت، آراسته نمود. يكي از آن مبلّغان را براي يكي از مرزهاي شمالي ايران فرستاد. قبل از رسيدن آن مُبلّغ مسيحي، خانه‌اي را در روستاي مرزي خريداري كرده، به عنوان كليسا قرار داده بود تا مُبلّغان پس از ورود به محل، براي تبليغات جا و مكان داشته باشد. مُبلّغ مسيحي به نزديكي روستا رسيد. كودكي سيزده، چهارده ساله با تعدادي گوسفند رهسپار صحرا بود. كشيش با او برخوردي محبّت‌آميز كرد و آدرس كليسا را در روستا از او خواست. كودك آدرس محل را به او داد. كشيش گفت: آفرين فرزندم، چه نوجوان عزيز و با كرامتي هستي، من از تو دعوت مي‌كنم، وقت غروب به كليسا بيايي تا تو را زيارت كنم.

نوجوان پرسيد: براي چه؟ گفت: براي اينكه راه بهشت را به تو نشان دهم. كودك نظري به چهرة كشيش انداخت و گفت: برو بيچارة بدبخت، تو از پيدا كردن كليسا در گوشة يك روستا عاجز بودي و آدرس آن را از من خواستي چگونه قدرت داري آدرس بهشت حق را كه در فضايي بي‌نهايت از معنويت است در اختيار من بگذاري؟!

كشيش با قوّت فراست دريافت كه عالمي بيدار، ناصحي دلسوز و واعظي بينا بر اين روستا اشراف دارد و با بودن او، امكان تبليغ مسيحيّت نيست. پس از همان‌جا بازگشت.

آري بيداران چون كسي را بيدار كنند، در حقيقت جان مردة او را زنده كرده، فكر خستة او را نشاط داده‌، مس قلب او را طلا نموده و وي را در برابر حوادث و خطرات، به ‌ويژه شياطين انسي و جنّي بيمه كرده‌اند.

مبلّغان و گويندگاني كه متّصف به اوصاف حميده و اخلاق پسنديده هستند و قبل از آنكه به ديگران بانگ: «تخلّقوا بأخلاق الله» بزنند خود متّصف به اخلاق الهي‌اند، هدفي جز توجّه دادن مردم به حقايق و اينكه ظواهر امور جز بازي و سرگرمي چيزي نيست، ندارند و همّت آنان مصروف اين است كه مردم، دل از عالم فنا به جهان بقا بگردانند و كاري كنند كه وجودشان آيينة جمال و منبع كمال گردد.

پي‌نوشت: