قول آب

حسین مهکام

من حيا مي‌كنم از خيره شدن به چشم‌هاي شما. من حيا مي‌كنم حتّي از خيره شدن به دست‌هاي شما و حتّي به پاهاي شما. من حيا مي‌كنم از نگاه كردن هم. چشم‌هاي من دو دو مي‌زنند و تصويري گاه پيدا و گاه ناواضح از شما مي‌بينند. شما را كه مي‌بينم به خود مي‌لرزم. در اين گرماي طاقت‌سوز، سرد مي‌شوم، يخ مي‌كنم از شرم كه هيچ قوايي براي جاري شدن ندارم. كاش مي‌دانستيد چقدر دلم بي‌تاب جاري شدن است بر اين زمين خشك و خشن. كاش مي‌دانستيد چقدر دلم بي‌تاب رسيدن به كام كوچك علي اصغر است. دلم هواي طواف ميان پاهاي كوچك كودكان خيمه‌هاي ارباب را دارد و سه روز است كه از شرم به خود مي‌لرزم. شما حالا آمده‌ايد نزديك من. مي‌دانيد كمين كرده‌اند حراميان از دور، كه شما را احاطه كنند. پاي مباركتان كه بر سراي من مي‌نشيند، دلم قرص مي‌شود كه حرم ارباب هنوز شما را دارد. مي‌دوم به سويتان، بر پاي شريفتان بوسه مي‌زنم. بر زانوي مباركتان كه جاي پاي بي‌بي است، آنگاه كه از مركب پياده مي‌شدند بر اين خاك. چه خاك مبارك و شومي است اين خاك. اين خاك كبود كه مرا احاطه كرده و قدرت جريان از كفم ربوده. من مي‌دوم به طواف شما نائل شوم. شما مي‌نشينيد و دست بر ميان مي‌بريد و در ميان دو كف مباركتان مي‌گيريد مرا. من از شوق مي‌ميرم كه ميان دست‌هاي شما را غرق بوسه كنم؛ امّا نگاه شما غضبي مهربانانه دارد، غضبي سرشار از معرفتي غمناك. با من نجوا مي‌كنيد. انگار مرادي با مريدش. با من مي‌فرماييد: اف بر تو كه از اين همه زيادي‌ات، جرعه‌اي،‌ قطره‌اي حتّي بر گلوي كودكان آقايم نمي‌رسد. راست مي‌گوييدآقاي من! من زبون‌ترين بخش كائناتم در اين لحظه كه اخم بر جبين زيبا و بلندتان مي‌نشيند. من از نگاه شما آب مي‌شوم. آب نه، بايد چيزي جز خودم بشوم. بايد از ماهيّتم خروج كنم و رختي ديگر بپوشم. مرا مهربانانه رها مي‌كنيد. شما هم مي‌دانيد كه من چقدر دوستتان دارم. براي همين است كه مشكتان را سرشار مي‌كنيد از من. من بي‌تاب لحظه‌اي، دقيقه‌اي ديگرم كه به حاجتم برسم. به گلوي علي‌اصغر برسم. آن‌قدر شتاب مي‌كنم در جاري شدن در مشك شما براي زودتر رسيدن به اربابم كه فراموش مي‌كنم مي‌دانسته‌ام كه قرار است بر شما چه رخ دهد همين حالا. همين لحظه‌اي ديگر و من ... من ... من .... تنها كسي هستم كه ‌مي‌بينم چگونه دورتان مي‌زنند، حلقه مي‌كنند حراميان گرد شما. شما بسيارشان را از ميان بر‌مي‌داريد. من چيزي نمي‌بينم. اينها را از صداي دهشتناكي كه داخل مشك مي‌شنوم، مي‌فهمم. هول برم مي‌دارد. تا زماني كه تكان مي‌خورم داخل مشك، مطمئنم كه شما سلامتيد. مشك تكان شديدي مي‌خورد. نكند كسي جسارتي به شما كرده باشد. نكند دست مباركتان را هدف گرفته باشند. من از هوش مي‌روم. مي‌دانم انگار چه مي‌شود. پاره‌اي بعد، مي‌شنوم صداي لرزان مباركتان را كه ارباب را به نامي ديگر مي‌خوانيد. شما ارباب را برادر خطاب مي‌كنيد و اين يعني ... يعني ... مشك آرام مي‌شود و دل بي‌قرار. چرا سكوت كرده‌ايد آقا جان؟ چرا حركتي در اين عالم رخ نمي‌دهد؟ ... من چرا هنوز زنده‌ام؟