شيخ ابراهيم دزفولي گويد: من دو حاجت مهم داشتم كه از همه‌جا نااميد شده، به در خانة خدا رفتم. به حضرت اميرالمؤمنين(ع) متوسّل شدم، به حرم حضرت سيّدالشّهداء(ع) رفتم و متوسّل شدم؛ مدّت‌ها به حرم حضرت ابوالفضل العبّاس(ع) رفتم؛ هر چه التماس كردم، جواب ندادند تا آنكه يك روز در حرم حضرت عبّاس(ع) گريه مي‌كردم و التماس مي‌نمودم؛ ناگهان ديدم حرم شلوغ شد؛ صداها بلند گشت. همه به دور كسي جمع شده بودند. از كسي پرسيدم: چه خبر شده؟ گفت: امروز، پسر يكي از باديه‌نشينان را كه فلج بوده، آورده‌اند اينجا به حضرت ابوالفضل(ع) متوسّل شده و اكنون شفا گرفته. مردم دور او را گرفته و از لباس او تبرّك مي‌گيرند.
وقتي كه من اين حرف شنيدم، بيشتر ناراحت شدم؛ رو كردم به ضريح حضرت عبّاس(ع) عرض كردم: آقا! معلوم شد بعد از چهل سال خدمت و ذكر فضايل شما و نوكري، ما هنوز به اندازة اين اعرابي باديه‌نشين، در نزد شما منزلت و قربي نداريم! دو حاجت داشتم كه مدّتي در خانة پدرت و برادرت و حالا هم در خانة خودت آمده‌ام، به من هيچ اعتنايي نكرديد؛ ولي اين مرد، يك دفعه به در خانة تو آمد، فوري او را راضي كرده، حاجت روا، روانه‌اش نمودي!
به طور قهر از حرم خارج شدم و آمدم وارد صحن حضرت سيّدالشّهداء(ع) شده، سلامي مختصر و با دل‌سردي به امام حسين(ع) كردم؛ يك دفعه ديدم ملّا رحمت الله ـ خادم مرحوم شيخ مرتضي انصاري ـ به من رسيد و گفت: زود بيا برويم؛ آقا شما را مي‌خواهد. من تعجّب كردم كه آقا با من چه كار دارد؟ بالأخره آمديم. در بيروني بسته بود؛ در اندرون آمده، دقّ الباب كرديم؛ آقا خودش آمد در را باز كرد و به من فرمود: من يكي از آن دو حاجتي كه داري، به عهده مي‌گيرم؛ ولي دربارة آن ديگري استخاره كن؛ اگر خوب آمد، آن را هم انجام مي‌دهم.
خلاصه، به وسيلة آقا اباالفضل العبّاس(ع) هر دو حاجتم برآورده شد.