امّا بعد، ای اهل كوفه! ای نيرنگ‌بازان و فريبكاران و پيمان‌شكنان.
ای كسانی كه از ياری و ياوری كنار می‌كشيد و ای مكّاران!
هان! اشك چشم شما هرگز بازنايستد و نالة شما فرو ننشيند!
مَثَل شما، مثل آن زنی است كه رشتة خود را پس از محكم بافتن، يكی يكی از هم می‌گسست تا سوگندهای خود را در ميان خويش وسيلة فريب و تقلّب سازيد.
آيا در ميان شما چيزی جز لاف زدن و خودپسندی و دشمنی و دروغ و تملّق‌گويی مانند كنيزان و كينة دشمنان حكم‌فرماست؟!
يا جز اين است كه حالت شما همانند گياهی است كه در جايگاه ريختن سرگين روييده باشد يا مانند نقره‌ای كه بر روی قبر كشيده باشند؟!
هان چه زشت است آنچه برای خود پيش فرستاديد و در اثر آن خداوند بر شما خشم گرفت و پيوسته در عذاب می‌مانيد.
آيا بر برادرم گريه می‌كنيد؟!
آری. بگرييد كه به خدا سوگند به گريستن سزاواريد.
از اين پس، بسيار بگرييد و كم بخنديد كه به عار و ننگ آن مصيبت رسيده بر اباعبدالله(ع) و خاندانش، گرفتار آمديد و رسوايی آن دامن‌گيرتان شد و تا ابد نخواهيد توانست دامن خود را از آن پاك كنيد ... .
وای بر شما! آيا می‌دانيد چه جگری از حضرت محمّد(ص) شكافتيد و چه پيمانی را شكستيد و كدامين زنان بزرگوار او را در برابر ديدگان مردم نمايانديد و كدام پردة حرمت او را دريديد و چه خونی از او ريختيد؟ قطعاً عمل زشتی مرتكب شديد، چيزی نمانده است كه آسمان‌ها از اين عمل شما بشكافد و زمين چاك بخورد و كوه‌ها به شدّت فرو ريزند. چه مصيبت زشتی را مرتكب شديد، مصيبتی كه زمين و آسمان از آن لبريز می‌گردد.
با اين حال، تعجّب می‌كنيد كه چرا آسمان خون می‌بارد و قطعاً عذاب آخرت رسوا كننده‌تر است و آنان ياری نخواهند شد.