فرزند سدرة المنتهی

هر كس مرا می‌شناسد كه می‌شناسد، هر كس نمی‌شناسد من با ذكر حسب و نسب خود، خود را معرفی می‌كنم:

من فرزند مكّه و منايم؛

من فرزند زمزم و صفايم؛

من فرزند كسی هستم كه حجرالأسود را با اطراف عبای خود برداشت؛

من فرزند كسی هستم كه بهتر از همه، جامة حج را به تن كرد؛

من فرزند بهترين طواف و سعی كنندگانم؛

من فرزند بهترين حج به جا آورندگانم؛

من فرزند كسی هستم كه شبانه به سوی مسجدالاقصی برده شد؛

من فرزند كسی هستم كه او را به سدرة‌المنتهی بردند؛

من فرزند كسی هستم كه نزديك حضرت حق گرديد و نزديك‌تر شد تا اينكه فاصله‌اش به طول دو كمان يا نزديك‌تر شد؛

من فرزند كسی هستم كه خداوند بزرگ آنچه را كه بايد به او وحی نمود؛

من فرزند حسين، كشته شده در كربلايم؛

من فرزند علیّ مرتضايم؛

من فرزند محمّد مصطفايم؛

من فرزند خديجة كبرايم؛

من فرزند فاطمة زهرايم؛

من فرزند سدرة‌ المنتهايم؛

من فرزند درخت طوبايم؛

من فرزند كسی هستم كه به خون خود غلطيد؛

من فرزند كسی هستم كه جنّيان و پريان نيز در تاريكی بر او گريستند؛

من فرزند كسی هستم كه پرندگان در آسمان بر او نوحه‌سرايی كردند...

ای يزيد! پدر مرا از روی ظلم و ستم كشتی و اموال او را به تاراج بردی و زنانش را اسير گرفتی... وای بر تو از روز قيامت، آنجا كه خصم و شاكی، جدّ و پدرم خواهند بود.