قول من

حسین مهکام

آقا جان، رازهاي زيادي هست كه از كودكي با خود حمل مي‌كنم‌ و آرزوهاي زيادي. ياد گرفته‌ام كه آنها را به هيچ كس نگويمشان. امّا به شما مي‌گويم. يكي اين است كه سياهة حيرت پرچم‌ها و نشانه‌هاي عزاي حضرت ارباب كه چهرة شهر را متبرّك مي‌كند، نرماي نسيم ياد شما بيش از هميشه به صورت زخمي روحم مي‌خورد. اشتياق و حزن دلم را مملوّ حضورتان مي‌كنند. ديگر اينكه؛ اين روزها همه نام شما را مدام بر زبان مي‌رانند. مي‌گويند: فكر و ذكرشان اين است كه اگر شما بياييد، چه خواهد شد؟ همه منتظرند اين روزها و مي‌گويند زماني بيش نمانده تا آمدنتان. همه مي‌گويند: شما كه بياييد به منتظرانتان خواهيد فرمود: حق به تمامي نزد آنان است و ديگران سهمي از شما ندارند و همه هم البتّه منتظران شما هستند؛ لابد.

من امّا راستش،‌ نمي‌دانم چه بگويم. نمي‌دانم حق با چه كسي است. فقط مي‌دانم شما مهربانيد و مي‌دانم وقتي باران مي‌بارد شما جايي در اين عالم،‌ لب به سخن آغاز فرموده‌ايد. آقاي من! يك راز ديگر هم هست كه مي‌خواهم به خود شما بگويم. عزيزي مي‌گفت: سرخي غروب خورشيد،‌ حزن چشم‌هاي گريان شماست در عزاي ارباب ... چشم‌هاي شما كجاست آقا جان؟ خود چشم‌هايتان كجاست؟