سید علی اکبر قرشی
پیامبر اكرم(ص) فرمودند: «حسین جانم! تو جان عالم هستی». آری، حسین(ع) فرزند علی(ع) و فاطمه(س)، عصارة هستی و جان عالم آفرینش می‌باشد و پروردگار منّان با آفریدن او كه تمام مظاهر و آثار شگفتی‌ها و شایستگی‌ها و بایستگی‌های عالی و متعالی انسان كامل است، همة ارزش‌ها و برجستگی‌ها را متجلّی ساخت.
توبة حضرت آدم(ع) ابوالبشر
«فتلقّی آدم من ربّه كلماتٍ فتاب علیه».1 آدم وقتی با وسوسة شیطان از بهشت بیرون رفت و از آن مرتبة الهی نزول كرد، خداوند متعال كلمات و اسمای خمسة معصومان(ع) را به وی القا كرد و این كلمات به قلب آدم رسید (اسماي طیّبه و خمسه عبارتند از: محمّد و علی، فاطمه، حسن وحسین - كه درود و سلام بی پایان خداوند بر آنان باد) خداوند متعال به بركت این اسامی و وجود مقدّس آنان، از غفلت و قصور آدم درگذشت.
استغاثة حضرت یوسف(ع) بر امام حسین(ع)
در آن هنگام كه برادران یوسف(ع) او را به چاه انداختند، در اعماق چاه جبرئیل به یوسف(ع) فرمود: «برای نجات خود توسّل به این ذوات مقدّس پنج تن بنما كه همانا محمّد، علی، فاطمه، حسن و حسین، صلوات الله علیهم اجمعین، می‌باشند.»
پس حضرت یوسف(ع) چنین نمود و خداوند متعال موجبات نجات و خلاصی او را فراهم ساخت.
«مهاتما بده» و امام حسین(ع)
عظمت، شخصیّت، تحمّل مصائب و سختی‌های امام حسین(ع) را تنها انبیای الهی و فرشتگان آسمان و ادیان مختلف و مكاتب گوناگون بیان نكرده‌اند و با دیدة تكریم وتعظیم بر آن اشك نریخته‌اند؛ بلكه مهاتما بده كه از بزرگان هندو است و عدّه‌ای هم او را یكی از پیامبران می‌دانند، بعد از تعبیر و تفسیر فراوان كه دربارة عظمت و شوكت حضرت محمّد(ص) و حضرت علی(ع) و خوابی كه دیده، بشارت آمدن وجود مقدّس علی(ع)، شكافته شدن دیوار كعبه و آمدن پیامبر اكرم(ص) را می‌دهد، در بستر مرگ وقتی شاگردش آنند را گریان و مضطرب می‌بیند، او را به آمدن خاتم پیامبران ـ كه نور خدا و عالم به اسرار هستی و صاحب یك تاج پنج پهلو كه مانند خورشید و ماه می‌درخشد و نام الماس بزرگ آن آلیا باشد ـ بشارت مي‌‌دهد و سپس می‌گوید: آنند! به یاد داشته باش كه آن انسان‌های پاك در ابتدا آفریده شده‌اند؛ ولی هنوز به ظاهر شدنشان بسیار مانده است.
ستمگران دُردانه‌های (فرزندان) وی را بسی زیان و آزار رسانند و برای ریشه كن كردن آنان از چیزی فرو گذار نكنند و دست به هر عمل ضدّ انسانی زنند؛
امّا خدا نام و كار و مقصد او و نسل او را تا آخر دنیا باقی خواهد
گذاشت.
همین طور ادامه می‌دهد و می‌گوید: خوشا به حال آنان كه با او و همراهان او همراهی كنند.
اكنون ای آنند! بیش از این نمی‌توانم به تو یاد دهم (و اسرار را برایت ظاهر كنم).
استغاثة نوح پیامبر(ع) برای نجات كشتی
در ژوئیة 1951 م. گروهی از دانشمندان معدن‌‌شناس روسی، هنگام معدن‌یابی و كندن زمین به تخته چوب‌های پوسیده‌ای برخوردند كه بعد از تحقیقات و بررسی كامل باستان‌شناسی فهمیدند كه متعلّق به بقایای كشتی نوح(ع) است. در بین این چوب‌های پوسیده به يك تكّه تخته چوب مستطیلی برخوردند كه همه را به حیرت انداخت؛ زیرا در اثر گذشت زمان كهنگی و پوسیدگی به تمام چوب‌ها راه یافته بود، جز این تخته‌چوب كه 14 اینچ طول و 10 اینچ عرض داشت و حروفی چند بر آن منقّش بود. دولت «روسيه» برای تحقیق و بررسی دربارة این تخته چوب در 27 فوریه (1953 م.)كمیته‌ای تشكیل داد كه اعضای آن، باستان‌شناسان و استادان آشنا به زبان‌های عتیق بودند كه اسامی این اساتید در صفحات 36 و 37 كتاب «علی و پیامبران» ضبط و نگاشته شده است.
بنابراين پس از 8 ماه تحقیق و كاوش، اسرار آن تخته‌چوب برای كمیته، كشف گردید و معلوم شد كه این تخته چوب از كشتی حضرت نوح پیامبر(ع) است كه برای تَیمُّن و مددخواهی، چیزهایی بر آن نوشته شده و بر كشتی نصب كرده‌اند. در وسط تخته، یك تصویر پنجه نمایی وجود داشت كه عبارتی چند، به زبان سامانی بر آن نگاشته بود (زبان رایج در زمان حضرت نوح(ع) و تا چندی بعد از زمان نوح، زبان سامی یا سامانی بود و زبان‌های عبرانی، سریانی، قیهانی، قبطی، عربی و غیره از شاخه‌های مختلف همان زبان است). ترجمه و شرح آن بدین قرار است:
«ای خدای من، ای مددكار من به لطف و مرحمت خود و به طفیل ذوات مقدّس: محمّد، ایلیا، شُبّر، شُبیر و فاطمه، دست مرا بگیر؛
این پنج وجود مقدّس از همه با عظمت‌تر و واجب الاحترام هستند و تمام دنیا برای آنان برپا شده است.
پروردگارا به واسطة نامشان، مرا مدد فرمای!
تو می‌توانی همه را به راه راست هدایت نمایی».
توضیحات بیشتر و تصویر لوح كشتی حضرت نوح(ع) و انتشار خبر آن در مجلّات و روزنامه‌های دنیا به طور كامل در كتاب «علی و پیامبران» آورده شده است.
استمداد حضرت سلیمان پیامبر(ع)
در لوح نقره‌ای كه با حاشیة جواهرات گرانبها، مرصّع در وسطش خطوطی به حروف طلایی نگارش یافته بود، در جنگ جهانی اوّل (1916 م.) به وسیلة سربازان انگلیسی در چند كیلومتری «بیت المقدّس» ـ كه مشغول سنگرگیری و حمله بودندـ در دهكدة كوچكی به نام «اونتره» كشف گردید كه بعد از ترجمه و بررسی در سوم ژانویه (1920 م.) معلوم شد كه این لوح مقدّسی است به نام «لوح سلیمانی» و سخنانی از حضرت سلیمان(ع) را در بر دارد كه به الفاظ عبری قدیم نگارش یافته است كه ترجمة لوح سلیمانی بدین قرار است:
«الله، احمد، ایلی، باهتول، حاسن، حاسین
یاه احمد! مقذا = ای احمد! به فریادم رس
یاه ایلی! الضطاه = یا علی! مرا مدد فرمای
یاه باهتول! اكاشئی = ای بتول! نظر مرحمت فرمای
یاه حاسن! اضو مظع = ای حسن! كرم فرمای
یاه حاسین! بارفو = یا حسین! خوشی بخش
همین سلیمان اكنون به این پنج بزرگوار استغاثه می‌كند:
«بذات الله كم ایلی= و علی قدرت الله است»
اعضای كمیته، چون بر مضمون نوشتة لوح مقدّس اطّلاع یافتند، هریك با دیدة تعجّب به دیگری نگریستند و انگشت حیرت به دندان گزیده و پس از تبادل نظر قرار بر این شد كه این لوح در «موزة سلطنتی بریتانیا» گذاشته شود؛ ولی بعد آن را در رازخانة كلیسای انگلستان گذارند كه فقط «اُسقف» از آن اطّلاع داشته باشد.
پي‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. سورة بقره (2)، آية 37
بازگشت به ابتدای مقاله ↑