حسن بهرامی
معلّم روي تخته نوشت: مادر در باران آمد. نوك چوب را گذاشت روي «مادر». بچّه‌ها هم‌آهنگ داد زدند: مادر.
نوك چوب جفتِ «در» بود.
ـ در.
چوب زير «باران» بود.
ـ باران.
نوك چوب روي باران سُر خورد، آمد روي «آمد».
ـ آمد.
معلّم گچ قرمزي برداشت و فتحة مادر را پررنگ كرد. چوب مثل پسركي تخس كه لي‌لي بازي كند، از «مادر» چهار بار پريد و نشست روي «آمد». دانش‌آموزان خسته وكسل، براي آخرين بار تند تند گفته بودند: مادر در باران آمد. كفري شده بود از صداي بي‌رمق بچّه‌ها. چوب را با لجاجت زد توي سر «مادر»، درست سُر خورد وسط «م». پنج شش تا از بچّه‌ها با شلختگي گفتند: مادر. چوب را برداشت و دوباره گذاشت روي «مادر». اين بار صداها بلندتر و جمع و جورتر بود. دم گرفته بودند، بگويند «در»، كسي در زد. معلّم مشهدي بود. سيگار شيراز نيم‌سوخته‌اي دود مي‌كرد بين انگشتانش. با عجله چيزي به معلّم گفت و زد روي شانه‌اش و رفت. باد دانه‌هاي تگرگ را مثل نقل و نبات، مشت مشت مي‌پاشيد توي حياط.
معلّم نوشت: امام.
خوب بچّه‌ها! حالا چه كسي مي‌تواند بخواند؟
صدرس گفت: اجازه آقا؟ ... امام.
با تبسّم نوشت: خميني.
يادش رفت ضمه بگذارد بالاي «خ». تمو گفت: خِميني.
ضمة بزرگي گذاشت بالاي «خ». برزو گفت: خميني، آقا.
خميني ديگري پهلوي امام نوشت. بچّه‌ها دم گرفتند: امام خميني.
رسالت معلّم گل كرده بود. توي دلش گفت: گور پدر ساواك.
نوشت: درود بر خميني و و مجاهدانه فرياد زد: همگي با هم سه بار بلند و كشيده.
نگاه بچّه‌ها روي «درود» گير كرده بود. درود را خودش گفت و خواست بگويد: حالا. گفت: درود بر خميني.
دانش‌آموزان دم گرفتند: درود بر خميني ... درود بر خميني ... درود بر خميني.
تقّة دسته كليد روي شيشة در، هياهوي كلاس را فرو نشاند. معلّم با دستپاچگي تخته پاك‌كن را ساييد روي «درود بر». به خميني كه رسيد، دلش نيامد خواست دستش را پس بكشد، سعي كرد احساساتي نشود. چشمش را بست و پاك‌كن را كشيد روي «خميني» و مدير شبيه عكس قاب‌گرفتة هويدا، بُراق ايستاده بود توي قاب در.
ـ خواهي ديد.
فقط همين را گفت. برگشت. سيگار چاق كرد و پك سنگيني زد و گوش داد به شرشر باران روي شيرواني مدرسه. دوست داشت كودك ده‌ساله‌اي بود. فارغ از تمام رنج‌ها و بي‌چتر مي‌دويد زير باران و مي‌خواند: باز باران / با ترانه / با گهرهاي فراوان / مي‌خورد بر بام خانه ...
ـ بچّه‌ها خميني كيست؟!
كردي گفت: اجازه .. اجازه .. اجازه؟ چهارمي‌ها مي‌گويند اَبَل ملده.
تمو گفت: اجازه ... اجازه ... اجازه؟ ابل ملده يعني چه؟
معلّم حوصله نداشت گوش تمو را بگيرد و با اُردنگي بيندازدش بيرون. بچّه‌ها جرئت نداشتند، بخندند. گچي برداشت و بزرگ نوشت: ابرمرد = بزرگ‌ترين مرد دنيا. گفت: ابر مرد يعني بهترين مرد دنيا.
گچ را انداخت و = بزرگ‌ترين مرد دنيا را پاك كرد و گچ ديگري برداشت و فتحه‌ها را رديف كرد بالاي «ابر مرد». بهرام اجازه گرفته بود و از كلاس زده بود بيرون. دست گذاشت روي نافش. باد سمج دست بردار نبود. خم شد و از پشت پنجره كلاس اوّل خيره شد به تخته سياه. چشم‌هاي بادامي‌اش فتحه‌هاي آبي را مثل باراني مي‌ديد كه روي «ابر مرد» مي‌باريد. پايين تخته، كم‌رنگ نوشت: در باران آمد. بعد با گچ آبي، ابري توپر نشاند بالاي ابرمرد و خواند: ابر مرد در باران آمد.
دهنش را كش و قوس مي‌داد تا لكّة ابر و دانه‌هاي باران بالاي ابرمرد را تلفّظ كند.
مدير، كارتن «تينا» را از روي كارتن‌هاي انجير و كشمش برداشت: هورا بكشيد بچّه‌ها كويته.1
رفت و ايستاد روي سومين پلّة جلوي در مدرسه و دست‌ها را بالا برد. درست مثل قهرماني كه گرفتن كاپ طلا مصادف شده باشد با مرگ مادرش. هوراي بچّه‌ها رسيده بود به باغ كدخدا. طالب ارّه را گذاشته بود بيخ هلوي خشكيده: آقا آمد.
محراب، يقة علف‌ها را ول كرد و داس را كوبيد وسط كرت نعنا و عرق پيشاني را با سر آستين گرفت: همه‌اش حرف است.
طالب ارّه را مثل فلزيابي كه برعكس گرفته باشند، توي آسمان جابه‌جا مي‌كرد؛ دنبال ردّ هواپيماي امام بود.
پي‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. روزي كه مدرسه چند برابر تغذيه مي‌داد.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑