مرضیه شوشتری
دكمه‌هاي پيراهن بلند گلدارش را باز كرد. عينك سياهي به چشم زد و بار ديگر در آينه ماشين، نگاهي به خودش انداخت. موهاي روشن و ريش پرفسوري، او را شبيه جهانگردي‌هاي خارجي كرده بود. دستي به موهايش كشيد و مهره‌هاي درشت گردنبند روي سينه‌اش را مرتّب كرد. از ماشين پايين آمد و گفت: احمد جان، لبخند يادت نرود.
ـ فقط لبخند آقا مصطفي ... پس بقيّه‌اش چي؟
احمد اين را گفت و از پشت فرمان بلند شد. دكمه‌هاي بالاي پيراهنش باز بود. موها را رو به بالا زده و يقة پيراهن را به روي كت سياهش پهن كرده بود. كيف كوچكي در دستش بود.
مصطفي دستة اسكناس صد توماني را پيش رويش گرفت.
ـ چارة كار اينجاست، غصّة چه چيز را مي‌خوري؟
ـ اگر باز بهانه همراه را گرفتند چه؟
خيالت راحت؛ اين تانخورده‌هاي اعلي حضرت پس چه كاره‌اند؟
احمد سرش را تكان داد و دست در گردن مصطفي انداخت. مصطفي اسكانس‌ها را در جيب گذاشت، دستة كيف سامسونت را در دست فشرد و اوّلين گام را به سوي نگهبان‌هاي رستوران برداشت. نگهبان جوان‌تر با ديدن آنها لبخند زد و گفت: امشب هم كه تنها آمديد مستر؟! بابا عجب تنبليد شما ...
مصطفي دو اسكانس بيرون كشيد و دستش را به سوي نگهبان دراز كرد. نگهبان دوم كه پيرتر بود و سبيلي رو به بالا تابانده داشت، دست نگهبان جوان را كشيد و با مصطفي دست داد، چهره‌اش شكفت. از جيبش فندكي بيرون آورد و پيپ خاموش مصطفي را روشن كرد. گفت: خواهش مي‌كنم بفرماييد، خيلي خوش آمديد.
نگهبان اوّل، در را باز كرد و سهم را از نگهبان دوم گرفت.
ـ خيلي خيلي خوش آمديد مستر.
احمد شانه بالا انداخت و دندان‌هاي سپيدش را به نگهبان جوان نشان داد. مصطفي هم دستي به شانة نگهبان پير زد و پا به درون
رستوران گذاشت. رقص نور، دود بالاي سر آدم‌ها را كه با صداي موسيقي تندي در هم مي‌پيچيد. هر لحظه به رنگي تازه درمي‌آورد.
مصطفي عينك سياهش را از چشم برداشت و به طبقة دوم نگاه كرد. صداي خندة بلندي از آنجا به گوش مي‌رسيد. احمد كيف سامسونت را از او گرفت و زير ميز هميشگي گذاشت. دو مرد با كت و شلوار سفيد و موهاي روشن وارد رستوران شدند. احمد به مصطفي اشاره كرد. زني كه در كنار در ورودي ايستاده بود، با ديدن خارجي‌ها به سويشان رفت.
ـ هِلو يانكي.
يكي از مردها كه قد بلندتري داشت، زن را به سوي خود كشيد. زن كراوات او را در دست گرفت و گفت: نكند امروز هم اعلي‌حضرت ناراحت بودند؟
مرد شانه بالا انداخت، زن دوباره گفت: ديشب خيلي دمغ بودند، اصلاً خوش نگذشت. از اين سر و صداهاي دانشگاه دلشان خون بود.
صداي خنده اوج گرفت. احمد جلوي دهانش را گرفت. مصطفي زير نگاه گنگ خارجي‌ها، دست او را كشيد. پيپ را به دهان نزديك كرد و سري تكان داد، گفت: مستر، دو تا سودا براي ما بياور. امشب دوست ما جاي ديگري خودش را ساخته. جوان است ديگر، نمي‌شود جلويش را گرفت.
و سرش را با ريتم موسيقي تكان داد. بعد دست احمد را گرفت، او را به دست‌شويي برد و شير آب را برايش باز كرد. احمد در آينه به خود خيره شد.
ـ آقا مصطفي به خدا خسته شده‌ام؛ از اين لباس، از اين كراوات، نمي‌دانم ... از اين خودم خسته شده‌ام.
مصطفي دست بر شانه‌اش گذاشت و به آرامي گفت: احمد جان! ديگر چيزي نمانده. امشب آخرين شب مهماني است، طاقت بياور.
احمد مشتي آب به صورت ريخت. برگشت و در چشمان پراشك مصطفي نگاه كرد.
امشب همه چيز را طور ديگري مي‌بينم. وقتي نماز مي‌خواندم، حال و هوايم فرق كرده بود. بعد از سلام، از خدا خواستم مرا عاقبت به خير كند. آقا مصطفي، شما بزرگ ما هستيد، يادم نمي‌رود كه چطور در سختي‌ها و ناخوشي‌ها همه جا كنارم بوديد و به خانواده‌ام كمك كرديد. حالا هم مي‌خواهم بزرگواري كنيد و برايم دعا كنيد كه خدا منِ روسياه را قبول كند ... اين كار را مي‌كنيد؟
مصطفي او را در آغوش كشيد.
به اميد خدا امشب كار را تمام مي‌كنيم. فقط بايد همه چيز عادي و مثل شب‌هاي پيش باشد؛ حتّي بيشتر. خودت بهتر مي‌داني، ثمرة چند ماه خون دل خوردن بچّه‌هاي گروه صف به انجام كار امشب ما بستگي دارد. آمريكايي‌ها بايد بفهمند كه مردم ايران آنها را به همراه شاه و دار و دسته‌اش به جهنّم مي‌فرستند. اين تازه اوّل كار است مؤمن.
احمد لبخند زد. هر دو با خنده‌هاي بلند از دست‌شويي بيرون آمدند. پيشخدمت با ديدن آنها، با لبخند سرش را تكان داد.
ـ مستر! اوكي؟
ـ اوكي، وري گود.
از ميان حلقة دخترها و پسرهايي كه با صداي تند موسيقي در
هم مي‌پيچيدند، گذشتند و پشت ميز نشستند. پيشخدمت جواني با بطري‌هاي سفيدرنگ و دو گيلاس به كنار ميز آمد. مصطفي كه با مهره‌هاي گردنبدنش بازي مي‌كرد، اسكناسي براي جوان در كف سيني گذاشت و سرش را خم كرد.
ببين احمد، همه چيز طبق نقشه بايد پيش برود. ضامن كه كشيده شد، فقط نود و پنج ثانيه فرصت داريم كه از رستوران خارج شويم.
با لبخند نگاهي به اطراف انداخت. كنار در ورودي، پشت ميزها، روي صحنه، همه چيز عادي به نظر مي‌رسيد. چراغ‌ها، ذرّات معلّق غبار در فضا را دم به دم به رنگ‌هاي مختلف درمي‌آوردند.
مصطفي كيف سامسونت را به آرامي گشود. زمان‌سنج بمب به كار افتاد. احمد در بطري سودا را باز كرد. مصطفي گيلاس پر را رو به احمد بالا آورد. احمد كه خود را مست نشان مي‌داد، برخاست و تلوتلو خوران به سوي در رستوران رفت. مصطفي براي پيشخدمت سر تكان داد و همراه نواي موسيقي، از پشت ميز بيرون آمد، لحظه‌ها تند و نفس‌گير مي‌گذشتند.
كنار در، با احمد سينه به سينه شد. كنار ايستاد. پيشخدمت رو به احمد گفت: ببخشيد مزاحمتان شدم مستر، كيفتان را روي ميز جا گذاشتيد!
احمد سر تكان داد و به سوي ميز رفت، چهره‌اش سرخ شده بود. مصطفي صداي قلبش را شنيد، انگار ميان دستش به تپش افتاده بود. رستوران، گرد سرش مي‌چرخيد. نگهبان در را باز كرد.
ـ امشب زودتر تشريف مي‌بريد، خبري شده؟
مصطفي به او پشت كرد. بدنش مي‌لرزيد. قلبش با هر تپش، احمد را صدا مي‌كرد، با قدم‌هايي سنگين، خود را به خيابان رساند، به ساعتش نگاه كرد. عرق سردي بر پيشاني‌اش نشست.
ـ يك، احمد ... دو، احمد ... سه...
انفجار منطقه را لرزاند. چشم و دل مصطفي از خون لبريز شد. چشم‌هايش مي‌ديد و نمي‌ديد... ماشين‌هاي پليس از راه رسيدند. دود سياهي از رستوران بالا مي‌رفت.
مصطفي راه رفته را برگشت. آتش‌نشان‌ها از ميان ساختمان نيمه ويرانه رستوران، اجساد را خارج مي‌كردند. مصطفي در هر گوشه، احمد را مي‌جست. افسري جلو آمد و او را با خشونت به خيابان پرت كرد. احمد را بيرون آوردند. مصطفي او را غرق خون ديد. آخرين حرف‌هاي احمد در گوشش طنين انداز شد: آقا مصطفي! شما بزرگ‌تر ما هستيد، مي‌خواهم بزرگواري كنيد و برايم دعا كنيد كه خدا من روسياه را هم قبول كند، اين كار را مي‌كنيد؟
مصطفي دست روي قلبش گذاشت. پاهايش او را به مقابل دانشگاه كشاند. مردم لاستيك آتش زده بودند. مصطفي چشمان خون گرفته‌اش را بست. كنار گوشش شنيد: آقا بيا كوكتل ... عجله كن، گاردي‌ها الآن مي‌رسند.
مصطفي چشم گشود. احمد انگار مقابلش دوباره قد كشيده بود. كوكتل را گرفت و دويد. از جيپ گاردي‌ها آتش زبانه كشيد.