تقديم به ساحت مقدّس پيامبر نور و رحمت:
شرق تجلّي
روح الامين پيچيده امشب كوه در كوه
پاي از كمند غم رهانده مرد بِِشكوه
آشوبِ جان در برگرفته كهكشان را
ذوق تغزل رنگ بسته آسمان را
گُم گشته كوه نور در شرق تجلّي
مانند آن مردي كه شد غرق تجلّي
٭٭٭
يا احمد! «إقرأ باسم ربّك» را تو برخوان!
آيينه را برگير، اي آيينه گردان!
در تشنگي برخيز، اي توفان نَفَس مَرد!
از جانب دريا تويي فرياد رسْ مرد..
در صبغة توحيد، باغ مكّه گَُل كرد
صبح معطّر جام خود را پر ز مُل كرد
يكدم زمين شد زنده از آن لطف سَرمد
تا سكّه زد عرش برين با نام احمد
احمد هميشه يك صدا در آسمان است
راز شگفت اين جهان و آن جهان است
سيّد نادر احمدي (افغانستان)
شور گل
بهار آمد، بهار آمد، سلام آورد مستان را
از آن پيغمبر خوبان، پيام آورد مستان را
زبان سوسن از ساقي كرامت‌هاي مستان گفت
شنيد آن سرو از سوسن، قيام آورد مستان را
ز اوّل باغ در مجلس، نثار آورد آنگه نقل
چو ديد از لالة كوهي كه جام آورد مستان را
ز گريه ابر نيساني، دم سرد زمستاني
چه حيلت كرد كز پرده، به دام آورد مستان را
«سقاهم ربّهم» خوردند و نام و ننگ گم كردند
چو آمد نامة ساقي، چه نام آورد مستان را
درون مجمر دل‌ها، سپند و عود مي‌سوزد
كه سرماي فراق او، زكام آورد مستان را
درآ در گلشن باقي، برآ بر بام كان ساقي
ز پنهان خانة غيبي، پيام آورد مستان را
چو خوبان حلّه پوشيدند، درآ در باغ و پس بنگر
كه ساقي هر چه دريابد تمام آورد مستان را
كه جان‌ها را بهار آورد و ما را روي يار آورد
ببين كز جمله دولت‌ها كدام آورد مستان را
ز شمس الدّين تبريزي به ناگه ساقي دولت
به جام خاص سلطاني مدام آورد مستان را
مولانا
چند رباعي بهاري
با شيطنتي درخت را پير كشيد
يك كوچة بن‌بست به تصوير كشيد
نوروز، ميان بوم نقّاشي خود
تقويم دل مرا پُر از تير كشيد
٭٭٭
اينجا همة درخت‌هامان بيدند
لبخند و بهار، بي‌تو در تبعيدند
بي‌روي تو لحظه لحظه‌هامان مرگند
با تو همة ثانيه‌هامان عيدند
بهار است و هنگام گل چيدن من
به خون گر كشي خاك من، دشمن من
بجوشد گل اندر گل از گلشن من
تنم گر بسوزي، به تيرم بدوزي
جدا سازي اي خصم، سر از تن من
كجا مي‌تواني، ز قلبم رُبايي
تو عشق ميان من و ميهن من
مسلمانم و آرمانم شهادت
تجلّي هستي‌ست، جنان كَندن من
مپندار اين شعله افسرده گردد
كه بعد از من افروزد از مدفن من
نه تسليم و سازش، نه تكريم و خواهش
بتازد به نيرنگ تو، توسن من
كنون رود خلق است درياي جوشان
همه خوشة خشم شد خرمن من
من آزاده از خاك آزادگانم
گل صبر مي‌پرورد دامن من
جز از جام توحيد هرگز ننوشم
زني گر به تيغ ستم گردن من
بلند اخترم، رهبرم، از درآمد
بهار است و هنگام گل چيدن من
سپيده كاشاني
بهار شد
ناگهان
شيشه‌هاي خانه بي‌غبار شد
آسمان نفس كشيد
دشت بي‌قرار شد
بهار شد!
سعيد بيابانكي
سحري ماندگار
فقط براي تو از انتظار خواهم گفت
ز غربت غزل و شام تار خواهم گفت
به يُمن مقدم سبزت براي باغ دلم
ز بوستان هميشه بهار خواهم گفت
و هر شبي كه به يادت ستاره باران است
ز روي ماه تو بي‌اختيار خواهم گفت
و با صداي مؤذّن كه نغمه مي‌خواند
من از تو و گل ياس و هَزار خواهم گفت
و دسته دسته غزل‌هاي سرخ و سبزم را
به شوق آمدنت، بي‌گُدار خواهم گفت
و آن شبي كه تو از آسمان فرود آيي
ز مطلع سحري ماندگار خواهم گفت
و با حلاوت هر ندبه‌اي كه مي‌خوانم
تمام هفته ز اشك انار خواهم گفت
... تو شاه بيت غزل‌هاي غربتي؛ مولا!
بيا كه شعر تو را صدهزار خواهم گفت
سيّده مريم ميرهاشم زاده