مقام شفاعت حضرت فاطمه(س)

آیت الله وحید خراسانی

پيغمبر اكرم(ص) فرمودند:

«اين سور مرا پير کرد. يکي از اين سور، «سورة واقعه» است. عيسي بن مريم(ع)، از جبرئيل سؤال کرد، از جبرئيلي که خدا در قرآن از او تعبير کرده به «شديد القوي»، معني «ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَى ٭ وَهُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلَى»1

گفت: قيامت کي برپا مي‌شود؟

ببينيد همه چنين روزي را در پيش داريم. ما اگر بدانيم که آن روز که در پيش است، چه روزي است و گره‌گشاي آن روز کيست، فاطميّه اين‌چنين نخواهد بود.

پرسيد: قيامت کي برپا مي‌شود؟ عن السّاعـةتا اسم قيامت را برد جبرئيل چنان لرزيد که افتاد. بعد که به خود آمد، گفت:

عيسي! اين علم مخزون خداست؛ چنانچه تو و من نيز نمي‌دانيم و من هم بي‌خبرم.

قيامت حقيقتي است که از شنيدن اسمش، جبرئيل غش مي‌کند! ما چون نمي‌فهميم، آسوده‌ايم. چون بي‌خبريم، آسوده‌ايم. اين متن قرآن است:

«إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ٭ لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ٭ خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ ٭ إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا ٭ وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا ٭ فَكَانَتْ هَبَاء مُّنبَثًّا ...»2

چرا پيغمبر(ص) پير شد؟ کسي بايد اين سوره را بخواند، آنچه در آن هست را بفهمد، بعد «اصحاب ميمنه و مشئمه» را بشناسد، بعد ببيند خدا چه گفته، بعد بفهمد قيامت چيست.

بعد که خدا بيان مي‌کند: «اذا رجّت الارض رجّا ...» اين را بفهمد. يک کلمه بدانيد! روزي که سر کوه اين بيايد با ما چه خواهد کرد؟ وقتي کوه‌ها کنده بشود؛ چنان کنده مي‌شود، به آفتاب نگاه کن در شعاع آفتاب آن ذرّات که مي‌بيني اينها «هباء منبثّا» است! همة اين سلسله جبال اين کوه دماوند را نگاه کن! مثل همان ذرّه‌هايي مي‌شوند که در شعاع آفتاب مي‌بينيد. اين کلام خداست.

حالا توجّه کن، يک حرف ناروا، يک ناسزا، يک وقت به يک جاهل مي‌گويي، اين حساب دارد. يک وقت همان حرف ناروا به مثل شيخ انصاري يا شيخ طوسي گفته مي‌شود، اين حساب عوض مي‌شود، چون اين کلمه به يک عالم گفته شده است. حالا اگر همان ناسزا به سلمان گفته شود؟ اگر به امام گفته شود چه جور حساب عوض مي‌شود؟ ما در هر گناهي به خدا اهانت مي‌کنيم خدايي که عظمتش نامحدود است.

گناه نامحدود، عذاب نامحدود مي‌طلبد. يک روزي است آن روز، خطابش به شخص حضرت خاتم(ص) است، مي‌فرمايد:

آن روز مي‌بيني مردم مست شده‌اند؛ ولي مست نيستند. اين از شدّت عذاب خداست. از شدّت عذاب خدا و از گرفتاري آن روز، پدر، پسر را فراموش مي کند و پسر پدر را و برادر، برادر را.

در چنين گير و داري در چنين اضطراب و غوغايي يک مشکل‌گشا هست. کنار عرش مي‌ايستد. وقتي کنار عرش مي‌ايستد، گفتني نيست، آن پيراهن ـ پيراهن خونين حسين(ع) ـ را باز مي‌کند، بعد که باز کرد، روي دست نمي‌گيرد، روي سرش مي‌کشد. بعد که روي سر انداخت، جبرئيل مي‌آيد، مي‌گويد:

«خدا به تو سلام مي‌رساند و مي‌گويد: هر چه مي‌خواهي بخواه!»

حالا آنچه که وظيفة همه را روشن مي‌کند، اين جمله است، در چنين غوغايي، جبرئيل مي‌گويد: «سلي حاجتک»،3 مرزي ندارد. هر چه که مي‌خواهي. حالا اوّلين کلمه‌اي که فاطمه(ص) مي‌فرمايد، چيست؟ اوّلين کلمه اين است: «يا ربّ شيعتي»4 حالا ما چه بايد بگویيم؟

کسي که در چنين روزي و در چنين غوغايي به

فکر من و تو است، آيا من و تو به اين اندازه براي آن شبي که آن جنازه برداشته شد، قدم برداشته‌ايم؟ کاري کرده‌ايم؟ اين مملکت خواب است! روز سوم

جمادي الثّاني است، بايد بيدار شود. يک‌پارچه بشود «يا زهرا». ما چه جور تحمّل کنيم؟

آن پيغمبري که مقامش به اين اندازه است که خدا در قرآن مي‌فرمايد: «لعمرک». هر وقت من خودم متوجّه اين کلمه مي‌شوم، مبهوت مي‌گردم. خدا مي‌گويد: «لامرک» يعني به جان تو قسم! چنين پيغمبري که خدا او را به جايي که «قاب قوسين او ادني» برد و در مقامي که جبرئيل از رفتن به آن فرو ماند و او گذشت و رسيد به «کان قاب قوسين او ادني، فاوحي الي عبده ما اوحي».

چنين پيغمبري که مبعوث شد، خاک و خاكستر بر سرش ريختند و دندانش را شکستند، براي چه؟ براي اينکه من و تو امروز سر به سجده بگذاريم و بگوييم: «سبحان ربيّ الاعلي و بحمده». نام خدا و تمام انبيا و معارف الهيّه را احيا کرد.

بعد گفت:

«ايّها النّاس! اين فاطمه پارة تن من است، ميوة دل من است.» امانتش را به اين مردم سپرد. بعد نيمه شب اين امانت سپرده را تحويل گرفت، در چه حالي تحويل گرفت؟ اميرالمؤمنين(ع)، کسي که اگر عالم به هم بخورد دل او به هم نمي‌ريزد. کسي که تير به پايش رسيد همه جمع شدند، گفتند: نمي‌توان اين تير را از پايش کشيد، مگر در نماز. چون در نماز روحش به جايي مي‌رفت که گفتني نيست. چنين کسي که زخم ديد و آه هم نکشيد، وقتي جنازه را تحويل مي‌داد، گفت: «اي کاش علي زنده نبود».

حالا وظيفة ما در روز سوم جمادي الثّاني چيست؟ اين روز، چه روزي است؟ هر جا که هستيد، اسمي از هيچ کس نباشد، جز فاطمه. فقط اسم، اسم فاطمة زهرا(س) است. اسم قلب سوختة پيغمبر(ص) است.

هر كاري كه مي‌توانيد انجام دهيد. آنها که مال دارند با مال، آنها که ندارند با هر قدرتي که دارند. هر هيئتي که بيشتر بيرون مي‌آيد مرهم بيشتري بر قلب امام زمان(ع) است. چون من و تو نمي‌بينيم؛ امّا او هر روز مي‌بيند. چه مي‌بيند؟ او هم محلّ قبر را مي‌داند، هم آن کسي را که در قبر خوابيده است را مي‌بيند. هم مي‌بيند چه کسي با چه وضعي خوابيده است. چه بگويم؟ جنازه را غسل مي‌دهند. بدن افتاده مي‌شود.

تعبيري دربارة حضرت زهرا(س) است که وقتي حضرت علي(ع) بدن ايشان را روي مغتسل گذاشت «کان کالخيال». ديگر چيزي از فاطمه(س) باقي نمانده

بود. حالا امام زمان(ع) هر روز آن بدن را مي‌بيند. وقتي نگاه مي‌کند، مي‌بيند که همة ايران غرق عزا و شيون زهرا(ع) است، اين مرهم دل او کاري مي‌کند که شب قدر وقتي صحيفة عملمان را خدمت او مي‌دهند، قلم روي جرايم ما مي‌کشد و سعادت دنيا و آخرت براي شما ذخيره مي‌کند.

مسئله آنقدر مهم است که پيغمبر اكرم(ص) به علي(ع) فرمودند:

«يا علي! فاطمه وقتي در محراب مي‌ايستد، هفتاد هزار ملک مقرّب بر او سلام مي‌کنند و مي‌گويند: «انّ الله اصطفاک و طهرّک و اصطفاک علي نساء العالمين».5 بعد فرمود: «يا علي فاطمة بضعة مني؛ فاطمه پارة تن من و نور چشم من و ميوة دلم است.»

هر يک از اين توصيف‌ها يک کتاب شرح دارد. ميوة قلب من است. بعد فرمود: «يا علي، به فاطمه بعد از من احسان کن». اين کلمه معني دارد. علي(ع) که محتاج سفارش نيست. بفهميد چه خبر است. ختم مطلب اينكه «يا علي! از آن فزع اکبر روز قيامت کسي که در امان است فاطمه است و ذريّة فاطمه و شيعة فاطمه» و اين مزد شما در فاطميّه است.

اگر امسال همّت کنيد و در هر استاني ملاحظه بشود که آنچه در سال قبل براي فاطمه(س) انجام داديد، دو برابر شده است و بعد از آن اگر به «مشهد» رفتيد و به امام رضا(ع) سلام داديد، يا به «قم» آمديد و به حضرت معصومه(س)، دختر موسي بن جعفر(ع) سلام داديد، يا «کربلا» رفتيد و کنار آن قبر شش گوشه، به سيّدالشّهداء(ع) سلام کرديد، مي‌بينيد که اين بزرگواران به شما جور ديگري جواب مي‌دهند و ديگري به شما نظر مي‌کنند. پيغمبر(ص) به شما جور ديگري نظر مي‌کند، مي‌گويد: اين همان است که براي دخترم به سر و سينه مي‌زد. حضرت علي(ع) به شما جور ديگري جواب سلام مي‌دهد، مي‌گويد: اين همان است که براي آن جنازة غريب دل شب خدمت کرد. اين اثر عمل شماست.

بسم ربّ الزّهراء

در روايات زيادي است كه مقام شفاعت كبرا مربوط به صدّيقة طاهره(س) مي‌باشد.

امام باقر(ع) مي‌فرمايند:

«پدرم از جدّم، رسول خدا(ص) حديث كردند كه: در روز قيامت منبرهايي از نور براي انبيا نصب مي‌نمايند و منبر من از همه بلندتر است.

آنگاه خداوند مي‌فرمايد:«اي محمّد! خطبه بخوان و من خطبه مي‌خوانم كه هيچ يك از پيامبران نشنيده باشند و پس از آن براي اوصيا، منبرهاي نوراني نصب مي‌نمايند و منبر وصيّ من عليّ ابن ابي طالب(ع) از همة منبرها بلندتر است و علي(ع) به دستور حق، خطبه‌اي مي‌خواند كه اوصيا نشنيده باشند ... و جبرئيل ندا مي‌دهد كه هان! اهل محشر سرها به گريبان كشيد و ديده‌هاي خود ببنديد، همانا فاطمه(س) به جانب بهشت عبور مي‌كند. حضرت در ملازمت فرشتگان با جلال و جبروت بر در بهشت فرود مي‌آيند، پس فاطمه(س) توقّف مي‌كند و التفات ايشان به جانب صحراي محشر است.

خطاب مي‌رسد: «اي دختر حبيب من! اينك كه دستور داده‌ام به بهشت روي، نگران چه هستي؟»

عرض مي‌كند: «اي پروردگار من! دوست دارم چنين روزي مقام و منزلتم نزد اهل محشر معلوم شود.»

ندا مي‌رسد: «اي دختر حبيب من! برگرد و در مردم بنگر و هر كس كه در قلبش دوستي تو يا يكي از فرزندانت است، داخل بهشت گردان.»

و بعد امام(ع) فرمودند:

«به خدا سوگند در آن روز، فاطمه(س) شيعيان و دوستان خود را از ميان مردم چنان بر مي‌چيند كه مرغ دانه‌هاي خوب را از بد جدا مي‌كند.

آنگاه فاطمه(س) با شيعيان خود در بهشت حاضر مي‌شوند. خدا در دل ايشان مي‌افكند تا دوباره به محشر التفات مي‌كنند، خطاب مي‌رسد: «اين نگراني شما براي چيست؟ همانا دختر حبيب من، از شما شفاعت كرد»، عرض مي‌كنند: «خدايا! دوست داريم قدر ما در چنين روزي معلوم گردد.»

خداوند مي‌فرمايد:

«اي دوستان من! در ميان جماعت بنگريد؛ هر كس كه به خاطر دوستي فاطمه(س) شما را دوست داشت، هر كس به خاطر محبّت فاطمه(س) به شما طعام داد، به خاطر محبّت فاطمه(س) به شما لباس داد، به خاطر محبّت فاطمه(س) شما را به جام آبي سيراب كرد، يا غيبتي را از شما دور گردانيد، دست او را بگيريد و همراه خود وارد بهشت كنيد.»

امام باقر(ع) فرمودند:

«به خدا سوگند كه در محشر جز كافر و منافق و شكّاك نمي‌ماند.»6

پي‌نوشت‌ها: