پيامبر اكرم(ص) روزي از دخترش پرسيد:
«فاطمه! چه درخواست و حاجتي داري؟ هم اكنون فرشتة وحي در كنار من است و از طرف خدا پيام آورده است! تا هر چه بخواهي تحقّق پذيرد.»
فاطمه(س) پاسخ داد:
قالت: شَغَلَني عَن مَسئَلَتِهِ لَذَّةُ خِدمَتِهِ، لا حاجَةَ لِي غَيرُ النَّظَرِ اِلي وَجهِهِ الكَرِيمِ؛1
لذّتي كه از خدمت حضرت حق ميبرم، مرا از هر خواهشي باز داشته است. حاجتي جز اين ندارم كه پيوسته ناظر جمال زيبا و والاي خداوند باشم.»
٭ ٭ ٭
شفاعت
«اِن كُنتَ تَعمَلُ بِما أمَرناكَ وَ تَنتَهي عَما زَجَرناكَ عَنهُ فَأنتَ مِن شيعَتِنا وَ اِلّا فَلا؛2
اگر به آنچه به شما امر ميكنيم، عمل ميكني و از آنچه شما را بر حذر ميداريم، دوري ميكني از شيعيان مايي و الّا هرگز!!»
آن شخص پس از شنيدن پاسخي كلّي، مضطرب شد و با توجّه به ضعفها و سستيهاي خود گفت: واي بر من كه هميشه در آتش جهنّم خواهم بود، همسرش نگراني و زاري او را با سخنان مطرح شده، خدمت حضرت زهرا(س) بازگو نمود.
حضرت فاطمه(س) پاسخ داد.
«لَيسَ هكَذا شيعَتُنا مِن خِيارِ أهلِ الجَنَّةِ وَ كُلُّ مُحِّبينا وَ مَوالي أولِيائِنا وَ مُعادي أعدَائِنا وَ المُسلِمُ بِقَلبِهِ وَ لِسانِهِ لَنا لَيسُوا مِن شيعَتِنَا اِذا خَالَفُوا أوامِرَنا وَ نَواهينا فِي سائِرِ المُوبِقاتِ وَ هُم مَعَ ذلِكَ في الجَنَّةَ وَلكِن بَعدَ ما يُطَهَّرونَ مِن ذُنُوبِهِم بِالبَلايا وَ الرَّزايَا أوفي عَرَصاتِ القِيامَةِ بِأنواعٍ شَدائِدِها أو في الطَّبَقِ الأعلَي مِن جَهَنَّمَ بِعَذابِها اِلي اَن نَستَنقِذَهُم بِحُبِّنا وَ نَنقُلَهُم إلي حَضرَتِنا؛3
[از من] به همسرت بگو چنين نيست (كه او قضاوت كرده است). شيعيان ما از بهترين افراد اهل بهشتند و همة دوستان ما و دوستانِ دوستان ما و دشمنانِ دشمنان ما همه در بهشت خواهند بود. آري كسي كه با قلب و زبان تسليم ما اهل بيت شده؛ امّا از اوامر ما سرپيچي كند و نواهي و موارد پرهيز را محترم نشمرد از شيعيان واقعي ما نخواهد بود.
گرچه اين گروه نيز پس از پاك شدن از گناهان و تحمّل مشكلات روز قيامت و قرار گرفتن اندك زماني در طبقات بالاي جهنّم و چشيدن عذاب، اهل بهشت خواهند بود و ما به خاطر دوستيشان با ما نجاتشان داده و آنان را به پيشگاه خودمان انتقال خواهيم داد.»
پينوشتها:
پانویسهای این مقاله
- ۱
1. رياحين الشريعه، ج 1، ص 105.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. دشتي، محمّد، فرهنگ سخنان حضرت فاطمه(س)، ص 149.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۳
3. بحارالأنوار، ج 65، ص 155؛ تفسير البرهان، ج 4، ص 21.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑