گلستانه

لالايي تو نيست

خوابش نبرده است كه لالايي تو نيست

آغوش مادرانة رؤيايي تو نيست

حس مي‌كنم كه در جگر دخترانه‌اش

جايي براي ماتم دريايي تو نيست

گفتم كه مادرت همه جا هست باز گفت

اين‌كه نشان قبر معمّايي تو نيست

مي‌آيد اين قنوت به چادر نماز تو

جز او كسي كه زينب زهرايي تو نيست

با اينكه خوب شانه به مويش زدم ولي

دستي شبيه دست مسيحايي تو نيست

زينب به غير غصّه كه چيزي نمي‌خورد

حالا كه سفره‌هاي پذيرايي تو نيست

من جاي تيغ، دست به دستاس مي‌برم

اين پيرمرد، حيدر مولايي تو نيست

محمّد امين سبكبار

صبور باش....

آئينه‌دارِ امّ ابيها صبور باش

زينب، در اين دو روزة دنيا، صبور باش

دنيا اسير درد و غم بي‌ملالي است

در اين سكوت سردِ تماشا صبور باش

بابا كه نيست هر چه دلت خواست گريه كن

اّما كنار غربت بابا صبور باش

اين روزهاي غرق محن با برادرت

يا صحبتي ز كوچه مكن يا صبور باش

حرفي نزن ز پهلوي زخمي مادرت

در اين غروب عاطفه تنها صبور باش

كار من از طبيب و مداوا گذشته است

انگار رفتني شده زهرا، صبور باش

امروز تازه اوّل راهست دخترم!

فردا كه پر كشيدم از اينجا صبور باش

يك روز مي‌روي به بيابان كربلا

بر تلّ بي‌قراري و غم‌ها صبور باش

خورشيد خون گرفتة من پيش چشم تو

بر روي نيزه مي‌رود، امّا صبور باش

بر حنجر بريده بزن بوسه جاي من

امّا به خاطر دل زهرا صبور باش

اين آخرين وصيّت مادر به زينب است

تا جان به پاي مكتب مولا صبور باش

از كربلا به بعد عَلَم روي دوش توست

روح حماسه! زينب كبرا! صبور باش

يوسف رحيمی

مثل آدم‌هاي خاكي

آسماني‌ هستي امّا، جسمت از جنس زمين است

گرچه روح مهربانت، با ملائك همنشين است

مثل آدم‌هاي خاكي، درد را مي‌فهمي، آري

در جهان همزاد روحت، دردهاي سهمگين است

بس كه جانسوزست فصل دردهاي بي بديلت

روبه‌روي دردهايت، آه بانو، نقطه چين است

درد تو درد فدك نيست، شكوه از نان و نمك نيست

اي شهيد تهمت و كين! درد تو، قرآن و دين است

چيست سهمت از جهان؟ غم، بيت الاحزاني فراهم

اي عزاتر از محرّم، سهمت از دنيا همين است!

باز توفان مصيبت، بر تو مي‌تازد ز هر سو

از براي چيدن تو، باز ظلمت در كمين است

خشمِ در، ديوار، آتش، ميخ، خشم تازيانه

روز عاشورا است گويي، ذوالجناح درد زين است

بال‌هايت سوخت بانو، در ميان خشم آتش

بين ديوار و دري تو، لحظه‌هاي واپسين است

زخم‌هاي سينة سرخت، مي‌كند رسوا ستم را

بر زبان زخم‌هايت، خطبه‌هاي آتشين است

سوختي پرپر شدي تو، خاك و خاكستر شدي تو

سوختن تقدير شمع و مذهب پروانه اين است

رفتي و مثل معمّا، مانده‌اي در ذهن دنيا

ردّ پاي داغ سرخت، پشت ابهام زمين است

كوثري، خير كثيري، وارث بوي بهشتي

نام سبز و روشن تو، فاطمه، بانوي دين است

رضا اسماعيلي

روي حق نماي تو

علي كه آينة روشن خداي تو بود

هميشه آينه‌اش روي حق نماي تو بود

حديث قدسي «لولاك» معتبر سندي است

كه هر چه كرد خدا خلق، از براي تو بود

به خشت خشت سرايت، بهشت بَرد حسد

كه توتياي مَلك گردِ بورياي تو بود

مَلَك حضور تو را در نماز عاشق شد

وليك شيفته‌تر از مَلك خداي تو بود

ز پا نشست علي تا تو راه مي‌رفتي

كه ديد دوش حسين و حسن عصاي تو بود

نگاه بي‌رمقت با علي سخن مي‌گفت

زبان درد دلت در نگاه‌هاي تو بود

به خانة دل او نور داد و دلگرمي

جواب گرم سلامي كه با صداي تو بود

ز گريه‌ات همه هستي به گريه مي‌افتاد

همين نه شهر مدينه پر از نواي تو بود

علي انساني

گلستان بقيع

بس كه پنهان گشته گل در زير دامان بقيع

بوي گل مي‌آيد از چاك گريبان بقيع

مرغ شب در سوگ گل‌هايي كه بر اين خاك ريخت

از سر شب تا سحر، باشد غزل خوان بقيع

ناله‌هاي حضرت زهرا هنوز آيد به گوش

از فضاي حسرت‌آلودِ غم افشان بقيع

گوش ده تا گرية زار علي را بشنوي

نيمه شب‌ها از دل خونين و حيران بقيع

اين حريم عشق دارد عقده‌ها پنهان به دل

شعله‌ها سر مي‌كشد از جان سوزان بقيع

از دل هر ذرّه ‌بيني جلوه‌گر صد آفتاب

گر شكافي ذرّه ذرّه خاكِ رخشان بقيع

هر گل اينجا دارد از خون جگر نقش و نگار

وه چه خوش رنگ است گل‌هاي گلستان بقيع

بسته‌ام پيمان الفت با مزار عاشقان

خورده عمق جان من پيوند با جان بقيع

اي وليّ حق تسلّا‌بخش دل‌هاي حزين!

خيز و سامان ده به گلزار پريشان بقيع

سينه اين خاك گلگون، هست مالامال درد

كوش اي غمخوار رنجوران به درمان بقيع

اي جهان آباد كن، برخيز و مهر و داد كن

باز كن آباد از نو، كوي ويران بقيع

چون ببيند هر غروبش مات و خاموش و غريب

سيل خون ريزد «شفق» از دل به دامان بقيع

محمّدحسين بهجتي (شفق)

بهار كبود

پوشانده است ابركبودي مدينه را

بر لب نمانده شوق سرودي مدينه را

قنديل ماه رنگ پريده است تا گرفت

گرد عزاي ياس كبودي مدينه را

اي ماه خسته!‌ مرثيه‌اي ساز كرده‌اي؟

اي ابر بغض! عقده گشودي مدينه را؟!

يك عرش از ستاره ببين گريه مي‌كنند

در پردة فراز و فرودي مدينه را

زخم شناسنامة تاريخ ما فدك!

آيينة بهار كبودي مدينه را!!

دنيا بدون فاطمه، تاريك، سوت و كور

فرقي نداشت بود و نبودي مدينه را

اندازة تمام جهان نور هديه داد

يك جانماز و عطر سجودي مدينه را

بر گنبد بقيع دلم آشيان گرفت

با قاصدك نوشت درودي مدينه را

اين كفترِ ضريحِ درِ نيمِ سوخته است

لب تشنة دو قطره شهودي مدينه را

آتش گرفت اگرچه دري كرد شعله‌ور

دست پليد، دست يهودي مدينه را

با يك اشاره صاعقه مي‌ريخت آسمان

تشباد قهر عاد و ثمودي مدينه را

لب وانكرده غير دعاي قبيله را

نفرين كجا؟ كه فاطمه بودي مدينه را

آيينه نيستم كه بچينم گل حضور

يك استغاثه، اذن ورودي مدينه را

خاكم به سر كه قافيه‌انديش مانده‌ام

خالي است جاي سنگ صبوري مدينه را

محمّدحسين انصاري‌نژاد

زهرا اگر نبود... !

زهرا اگر نبود خدا مظهري نداشت

توحيد انعكاس نمايان‌تري نداشت

جز در مقام عالي زهرا فنا شدن

مُلك وجود فلسفة ديگري نداشت

زهرا اگر در اوّل خلقت ظهور داشت

ديگر خدا نياز به پيغمبري نداشت

فرموده‌اند در بركات وجود او

زهرا اگر نبود، علي همسري نداشت

محشر بدون مهرية همسر علي

سوگند مي‌خوريم شفاعت‌گري نداشت

حتّي بهشت با همة نهرهاي خود

چنگي به دل نمي‌زد اگر كوثري نداشت

ديروز اگر به فاطمه سيلي نمي‌زدند

دنيا ادامه داشت، دگر محشري نداشت

علي اكبر لطيفيان