ترديدي نبايد داشت كه غرب، در شرايطي كه بحران در حوزه‌هاي نظري، فرهنگي و مناسبات مادّي را به تجربه نشسته است، اسلام و احياي اسلام را به عنوان يك تهديد بزرگ تلقّي كند.
گسترش اسلام در غرب و بروز تمايلات اسلام‌خواهانه طيّ دهه‌هاي اخير بيش از هر زمان اين تهديد را جدّي و واقعي جلوه مي‌دهد.
«ايالات متّحدة آمريكا» اگرچه در آخرين منزل از تمدّن تكنولوژيك غربي نشسته است؛ امّا فاقد تاريخ و اسطوره است. عمران اين كشور بيش از دويست سال نيست؛ كلوني بزرگي از مهاجران كه به دلايل مختلف گرد هم آمده‌اند. اين امر به منزلة نداشتن عاملي مشترك براي حفظ وحدت ملّي و وحدت رويه است.
بخشي از اين خلأ را قهرمانان نو به نو كه توسط سينما و ورزشگاه‌ها جعل و معرفي مي‌شوند، پر مي‌كنند. قهرماناني كه همگي دولتي مستعجل و عمري كوتاه دارند و بخش ديگر را توهّم دشمني.
از اين نكته نيز نبايد غفلت كرد كه جعل دشمن خارجي در ايالات متّحدة آمريكا، به عنوان عامل مهمّي براي دست‌يابي به وحدت ملّي شناخته شده است. اين استراتژي در ادوار مختلف و به ويژه با جاي‌گير شدن نومحافظه‌كاران در دستگاه اجرايي ايالات متّحده، پر رنگ‌تر از هر زمان خود را در سياست خارجي آمريكا نشان داد.
نو محافظه‌كاران، متأثّر از مباني فكري لئو اشتراوس، پر رنگ جلوه دادن دشمن مفروض خارجي را در سياست خارجي در رأس ساير سياست‌هاي خود قرار مي‌دهند.
در سال‌هاي سخت جنگ سرد، «شوروي» به عنوان دشمن بزرگ غرب و دمكراسي معرفي شد و رسانه‌ها پابه‌پاي سياست‌مداران، همة سياهي‌ها، ترس، ناامني، ديكتاتور منشي و ضدّيت با آزادي و دمكراسي را به سوسياليسم و كمونيسم نسبت دادند و بيش از هفتاد سال از اين جريان سواري گرفتند.
فروپاشي شوروي، ضرورت جاي‌گزيني دشمن جديد را به گردانندگان سياست خارجي آمريكا يادآور شد. بازگشت و احياي اسلام، اين فرصت را فراهم آورد تا اسلام و مسلمانان جاي‌گزين شوروي و كمونيسم شوند.
از اين روست كه عرض مي‌كنم، يكي از دلايل بروز كين‌ورزي ايالات متّحدة آمريكا را به طور خاص دربارة اسلام و مسلمانان بايد به اين موضوع باز گرداند. ادوارد سعيد در كتاب «شرق‌شناسي» مي‌نويسد:
اسلام به چشم «اروپا» و غرب يك تهديد مي‌آيد. امروز، اين بيش از هر زماني جلب توجّه مي‌كند. چون از يك طرف رسانه‌ها بر سر آنچه ظهور، برگشت يا احياي اسلام مي‌نامند، اتّفاق‌نظر و خبر زيادي دارند و از طرف ديگر، بخش‌هايي از دنياي اسلام، «فلسطين»، «ايران» و «افغانستان» كه توسعة تاريخي متفاوت و نابرابري را گذرانده‌اند، به سلطة سنّت غربي به ويژه آمريكا گردن نگذاشته‌اند. نظرات متخصّصان و رسانه‌ها در اين مورد، تقريباً شبيه هم است. جامعة روشنفكران و سياسي ايالات متّحده تلاشي براي اصلاح يا حتّي مخالفت با تصوير زشت اسلام به عنوان تهديد نكرد؛ بلكه اين تصوير را تأييد و بزرگ هم كرد. از هلال بحران برژينيسكي تا بازگشت اسلامِ برنارد لوئيس، همه با تصويري كه رسم شده، هم سو هستند.
انتخاب، بسط و رشد جريان القاعده به عنوان چهره‌اي خشن، ضدّ انساني و نامتمدّن از اسلام و مسلمانان از يك سو كاركرد دامن زدن به اسلام‌هراسي در غرب را داشت و از ديگر سو، جعل رقيبي از ميان اهل عامّه براي مقابله با جريان انقلابي شيعي ايران اسلامي.
جاي تأسّف است اگر اعلام شود، جماعتي از مسلمانان و از جمله سياست‌مداران كشورهاي اسلامي نيز نادانسته با عملكرد خود بر تصوير جعلي ارائه شده از اسلام و مسلمانان، مُهر تأييد زدند و با غفلت از ضرورت اصلاح اين تصويرسازي مغرضانه، اجازه دادند كه دشمنان اصلي اسلام، يعني يهوديّت صهيونيستي به بخش بزرگي از اهداف خودش برسد.
جرياني كه بيش از همه، از وجود خصومت مزمن ميان مسلمانان و مسيحيان و ميان شرق و غرب بهره مي‌برد، يهوديّت صهيونيستي است كه در اين ميانه مجال بهره‌برداري دو سويه از شرق و غرب و سركوب مسلمانان به وسيلة دولت‌هاي غربي را
به دست مي‌آورد. چنان كه تاكنون اين ماجرا ادامه داشته است.
ادوارد سعيد، در كتاب شرق‌شناسي دردمندانه از اين موضوع سخن ميگويد:
كشورهاي جهان سوم همه سرگرم تماشاي برنامه‌هاي تلويزيوني آمريكا هستند و حتّي در موارد زيادي كه اخبار دربارة خود جهان سوم است، كاملاً به چند آژانس خبري وابسته هستند كه اخبار خودشان را از آنها بشنوند. جهان سوم به طور كلّي و كشورهاي اسلامي به طور خاص از منبع خبر، تبديل به مصرف‌كنندگان خبر شدند. شايد بتوان گفت: براي اوّلين بار با چنين مقياسي در تاريخ، دنياي اسلام دربارة خودش از طريق تصوّرات تاريخ و اطّلاعاتي كه در غرب توليد مي‌شود، مي‌آموزد.1
براي ترسيم تصويري كامل‌تر بايد در نظر گرفت كه دانشجويان و انديشمندان در دنياي اسلام براي آنچه به نام مطالعات خاورميانه جريان دارد هنوز به كتابخانه‌ها و مؤسّسات آموزشي اروپايي و آمريكايي محتاجند؛ به عنوان مثال در نظر بگيريد كه يك كتابخانة به درد بخور از كتاب‌هاي عربي در سراسر دنياي اسلام وجود ندارد.
بزرگنمايي دشمني باعث فريب افكار عمومي مردم آمريكا و انحراف ذهني آنها از بحران‌هاي داخلي اين كشور مي‌شود؛ بلكه دست مردان آمريكايي را در دست‌اندازي به نقاط مختلف جهان، اردوكشي نظامي، راه‌اندازي جنگ‌هاي بزرگ و در عين حال كسب حمايت عمومي ساكنان آمريكا نيز باز نگه
مي‌دارد. حسب همين رويكرد است كه آمريكا در وقت حمله به عراق و افغانستان خود را بي‌نياز از همراهي متّحدان اروپايي نيز مي‌شناسد.
بي‌گمان، قرآن‌سوزي، طرح ويژه‌اي است كه در پس خود، برنامه‌اي بزرگ‌تر براي انجام عمليّات نظامي در جغرافياي خارج از ايالات متّحدة آمريكا را پنهان داشته است.
آخرين كلام، كلام آخرين
وقتي از آقاي تري جونز، كشيش ايوانجليك پيش قراول قرآن‌سوزي دربارة علّت مخالفتش با «قرآن» سؤال مي‌شود، به سه نكته اشاره دارد، از نظر او قرآن، كتابي سياسي، حاوي مضامين خشن است و اسلام مي‌خواهد تحت عنوان آخرالزّمان جهان را تصاحب كند.
اگرچه آقاي تري جونز، كشيشي ايوانجليك و پروتستان است و رويكرد آخرالزّماني در او، به دليل نسبتش با ايوانجليسم قوي است؛ ليكن حسب اطّلاعاتي كه دربارة او و سوابقش منتشر شده، تا سال 2008 م. فاقد تحصيلات ديني قابل توجّه بوده و به دليل اتّهاماتي، همچون حقّه‌بازي نيز از «كليساي آلمان» اخراج شده است و حتّي يكي از راهبان «كليساي كلن» اعلام داشته كه آقاي جونز حتّي مناسك مذهبي را هم انجام نمي‌داده است. او پس از اخراج از آلمان به اتّفاق همسرش، اقدام به تأسيس كليسا مي‌كند؛ امّا بيش از آنكه او در بند مذهب و كليسا باشد، سعي در سوءاستفاده از معافيّت مالياتي كليسا كرده و با راه‌اندازي شركت «Ts and company» اقدام به فروش كالا و اموال وقفي و اهدايي مردم به كليسا مي‌كند. او در حالي از قرآن‌سوزي سخن مي‌راند كه حتّي براي يك بار هم قرآن را ورق نزده و حتّي با يك مسلمان هم ارتباط نداشته است. وي يك بار نيز در آلمان به جرم استفاده از عنوان دكترا، ناچار به پرداخت 3800 دلار جريمه مي‌شود.
به اين دليل، به ذكر سوابق تري جونز اشاره كردم تا عرض نمايم، بيان رويكرد و خطر آخرالزّماني اسلام و قرآن، بسيار بزرگ‌تر از آن است كه انديشة معلول تري جونز، مجال پر كشيدن بر بلنداي آن را داشته باشد.
در حالي كه رويكرد به موضوع آخرالزّمان، ظهور دوم مسيح، رويارويي دو نيروي خير و شر در «صحراي مجيدو» و بالأخره تأسيس حكومت جهاني بني اسرائيلي در «بيت المقدّس»، در زمرة موضوعات اصلي و مبتلا به ذهني پر قدرت‌ترين مبلّغان انجيلي و كليساهاي صاحب نفوذ آمريكايي و انگليسي است و طيّ بيش از سي سال اخير، بخش عمدة سياست خارجي ايالات متّحده آمريكا بر اساس همين رويكرد تنظيم شده است و حتّي توسط دولت‌هايي مثل دولت جرج دبليو بوش بسياري از مقدّمات راه‌اندازي جنگ آخرالزّماني آرمگدون فراهم آمد و رسانه‌هاي بي‌شماري با اتّخاذ آرايش آخرالزّماني بر موج ماجرا سوار شده و بر تنور اين جنگ دميدند. مي‌توان نتيجه گرفت كه آقاي تري جونز، تنها مطالبي را تكرار كرده يا وادار به بيان آنها شده تا از اين مجرا، بخشي از استراتژي اصلي غرب يهودي عليه مسلمانان قابليت اجرا بيابد و آقاي كشيش هم به صله و مرحمتي سفارش دهندگان پروژة قرآن‌سوزي.
ادوارد سعيد، منتقد و استاد ادبيات تطبيقي «دانشگاه كلمبيا» و محقّق فلسطيني الاصل انگشت بر موضوع مهم و ويژه‌اي مي‌گذارد، ميگويد: مشرق زمين در حالي بخش پست‌تر جهان قلمداد مي‌شود كه از موهبت وسعت پهناورتر و پتانسيل بيشتر براي قدرت، نسبت به غرب برخوردار است. از اين رو اسلام هميشه متعلّق به مشرق زمين در نظر گرفته شده است و نگاه به آن با دشمني و ترس همراه بوده است.
براي اين وضعيّت دلايلي سياسي، روانشناختي و مذهبي مي‌توان برشمرد؛ ولي همة اين دلايل از برداشتي نتيجه مي‌شود كه اسلام را رقيبي وحشتناك و چالشي آخرالزّماني در برابر مسيحيّت مي‌دانند.
ادوارد سعيد را در آمريكا به عنوان نظريّه‌پرداز ادبي از بنيان‌گذاران نظريّة پسا استعماري، منتقد شرق‌شناسي و فعّال سياسي مي‌شناسند كه ديدگاهش دربارة تعامل غرب با شرق قابل توجّه است.
موضوع تمركز و توجّه غرب مسيحي به منجي‌گرايي و آخرالزّمان، موضوع مهم، ريشه‌دار و در عين حال عجين با فرهنگ و باورهاي عمومي ساكنان آن بخش از جغرافياي زمين است. اساساً مسيحيّت و مسيحيان را از موضوع تبشير و انتظار بازگشت دوبارة مسيح نمي‌توان منفك ساخت. جز اين، مسيحيّت پروتستاني كه جمعيّت حدّاكثري ايالات متّحدة آمريكا و «بريتانيا» را به گرد خويش دارد، بر محوريّت موضوع بازگشت دوبارة مسيح و زمينه‌سازي براي آن، همة تعاليم و آموزه‌هاي خود را متمركز ساخته است. حسب همين موضوع و باور ويژة ساري در ميان عموم ساكنان ايالات متّحده است كه اين كشور را به عنوان كشوري مذهبي و با رويكرد آخرالزّماني مي‌توان شناسايي كرد. مبلّغان اين جريان كليسايي كه به عنوان ايوانجليك شناخته مي‌شوند، همة همّت خود را مصروف تبليغ و بسط موضوع بازگشت مسيح و زمينه‌سازي براي اين بازگشت مي‌نمايند.
شايان ذكر است مهاجران اوّليه از «انگلستان»، با داشتن خُلق و خوي پيوريتاني اين آموزه را به سرزمين تازه كشف شده، منتقل كردند. نوعي مسيحيّت يهودي شده كه مارتين لوتر و كالون بنيان‌گذار آن بودند.
صرف نظر از ميزان تأثيرپذيري ايوانجليك‌ها از لاهوت توراتي كه موضوع اين مقاله نيست، طيّ حدّاقل سه دهة اخير، مبلّغان پر قدرت انجيلي با مدد گرفتن از رسانه‌هاي پر قدرت مدرن و نفوذ در دستگاه سياسي ايالات متّحدة آمريكا، اين امكان را يافتند تا نقش مهمّي را در سياست خارجي اين كشور و رؤساي جمهور آن ايفا كنند تا آنجا كه آنان، تأثير بسزايي در تحريك سياست‌مداران آمريكايي و انگليسي براي حمله به عراق، افغانستان و تشويق آنان براي حمله به ايران داشتند.
در تفسير ارائه شده، اين مبلّغان انجيلي ـ اگرچه مجعول و
محرّف از نظر ما ـ جهان در آستانة ظهور دوم قرار گرفته است. آنان دولت آمريكا را مكلّف به زمينه‌سازي جنگ جهاني و آخرالزّماني آرمگدون در فلسطين اشغالي و سركوب مسلمانان مي‌شناسند.
در تعريف آنها از نيروهاي شرور، مسلمانان و اعراب، نماد شرارت و قرآن، كتاب و آيين نامة شرارت و وحشت شناخته مي‌شود.
وابستگي كشيش آمريكايي، آقاي تري جونز به ايوانجليك‌ها، پرده از جرياني بر مي‌دارد كه سعي مي‌كنند، غرب مسيحي را با شرق اسلامي درگير كرده و آتش جنگ صليبي دوم را به نفع بني اسرائيل (يهوديان صهيونيست) روشن كنند.
اين موضوع، چنان كه آقاي ادوارد سعيد بدان اشاره دارد، حكايت از آگاهي و عمل آقاي تري جونز و ساير مبلّغان انجيلي از چالش آخرالزّماني غرب و اسلام دارد و آتش زدن قرآن نيز در راستاي همين موضوع و آگاهي، قابل شناسايي است.
بسياري از قراين و شواهد، حاكي از هم‌گرايي جدّي ايوانجليك‌ها با يهوديان صهيونيست است. از نظر مذهبي، پروتستان‌ها و مبلّغان ايوانجليك ظهور مسيح را براي بني‌اسرائيل و در بزرگداشت آنان ارزيابي مي‌كنند و خود و عموم مسيحيان را وامدار بني‌اسرائيل و خدمتگزار آنان مي‌دانند. از همين رو، آنان فلسطين را به طور مطلق متعلّق به بني‌اسرائيل دانسته و حاضر به هيچ گونه مذاكره و گفت‌وگويي در اين باره با مسلمانان و فلسطينيان نيستند؛ ضمن آنكه آنان بازگشت يهوديان به فلسطين و تأسيس دولت يهودي در آن سامان را شرط ضروري بازگشت حضرت مسيح(ع) اعلام مي‌دارند. پر واضح است كه آنان، با اين رويكرد، خود را در تعرّض به قرآن و سركوب مسلمانان محق مي‌شناسند و وجود آيات جهادي قرآن و رويكرد مجاهدان مسلمان به مبارزه براي آزادي قدس شريف را در تعارض با خواست‌هاي خود تعريف مي‌كنند، بنابراين، در تلاشي پيگير، سعي در سركوب همة مسلمانان مجاهد و نفي هر گونه باور و حركت جهادي در ميان مسلمانان مي‌كنند.
غرب، راه نجات را در يك جنگ فراگير مي‌شناسد.
چنان كه ذكر شد، غرب در بن بست و بحران حاصل از تاريخ چهارصد سالة بي‌خدا و بي‌آسمان، قبل از آنكه با شرق اسلامي درگير باشد، در خودش درگير و مبتلاست. ادامة شرايط و روند فعلي كه از اوّلين سال‌هاي قرن بيستم ميلادي، نشانه‌هايش نمودار شد، غرب را در خودش نابود مي‌كند و آن را در حوزه‌هاي مختلف و در آستانة تاريخ جديد كه به نام دين و خدا متولّد شده است، به زانو در مي‌آورد.
جز اين، احياي اسلام و رشد و گسترش آن در ميان ساكنان غرب بر سرعت فروپاشي مي‌افزايد و اين وضع جامعة غربي را در مناسبات سياسي، اجتماعي و امنيّتي دچار چالش بزرگ ساخته و در برابر شرق اسلامي، در شرايط انفعالي جدّي قرار خواهد داد.
شايد بتوان بزرگ‌ترين هراس غرب را در قد برافراشتن قدرتي بزرگ در شرق اسلامي دانست. رقيبي كه در دوران كهولت و احتضار تاريخ، تفكّر و فرهنگ غربي، جواني و برومندي را تجربه مي‌كند.
اين قدرت، به دليل رويكرد ديني به عالم و داشتن ادّعاي مديريت كلان بر مبناي قوانين كتاب ديني اسلامي مي‌تواند حوزة تمدّني از دست رفتة شرق را كه طيّ قرون گذشته از شرق درياي مديترانه به غرب آن منتقل ساخت، ديگر بار به شرق منتقل ساخته و موجب بروز ركود و ريزش تمام عيار فرهنگي و تمدّني مغرب زمين شود.
به همان سان كه با انتقال حوزة تمدّني از شرق درياي مديترانه، مشرق زمين دچار ركود و رخوت شد و به زير سلطة غرب رفت.
كلام آخر آنكه، بني‌اسرائيل، كه طيّ قرون گذشته و با آلت فعل قرار دادن غرب مسيحي و ساكنان غرب به بخش‌هاي مهمّي از اهداف و استراتژي‌هاي خود دست يافته است، براي اجراي آخرين بند از قصيدة بلند سلطه‌جويي‌اش و تأسيس حكومت جهاني، فرصت چنداني ندارد. وقايع ذكر شده و شرايط موجود و مطرح حاكي از آن است كه چنانچه در حركتي عاجل و اقدامي سريع، امكان اعلام جهان تك حكومتي را نيابند، ديگر امكان دست‌يابي به فرصتي براي اين امر وجود نخواهد داشت.
دست‌يابي به آخرين مرحله از اين سناريوي جنگي، فائق آمدن بر همة بحران‌ها و بن‌بست‌ها و از جمله متوقّف كردن روند رو به رشد اسلام‌گرايي در گرو ورود فراگير به جنگ جهاني است. نبردي كه با عنوان جنگ صليبي دوم، همة فرصت‌ها و بهانه‌ها را براي سركوب مسلمانان، غصب باقي ماندة سرزمين فلسطين، سركوب نهضت‌هاي اسلامي و بالأخره متوقّف كردن جريان توفندة انقلاب اسلامي ايران را ممكن مي‌سازد.
ايجاد هيجان بالا تا سر حدّ ناشكيبايي در ميان مسلمانان مي‌تواند ضامن بمبي را بكشد كه غرب و سران مجامع مخفي يهودي، از آن براي آغاز آخرين يورش و بزرگ‌ترين آنها استفاده خواهند كرد. چنان كه، بالا گرفتن موج اختلافات داخلي در هر يك از سرزمين‌ها و كشورهاي اسلامي، امكان تضعيف قوا و توانايي بالقوّه و بالفعل آنان را سبب خواهد شد.
نمي‌توان از اين نكته غفلت كرد كه در اين شرايط حسّاس، طرح شعارهاي نو و شبه نظريّه‌هاي عامّه پسند، خارج از چهارچوب اصلي، بناي فرهنگي و سياسي اجتماعي ايران اسلامي، زنگ خطري است كه غفلت از آن، به خسارات جبران‌ناپذير مي‌انجامد.
كلام خود را با اين عبارت ختم مي‌كنم.
شرح اين هجران و اين خون جگر
اين زمان بگذار تا وقت دگر
والسّلام