خاندان روتچیلد، خطرناکترين خانوادة یهودی در جهان
خاندان روتچیلد یکی از مهمترين خاندانهاي یهودی دوران معاصر است که بیشترین نقش را در اقتصاد، سیاست و حوادث در نقاط مختلف جهان دارند.
این خاندان یهودی، ظاهراً ابتدا در آلمان پا به عرصة وجود نهاده؛ امّا تأثير آنان، منحصر به این کشور اروپایی نشده است؛ بلکه آنان با سیاستها و دسیسههاي خود، تمام نقاط مختلف جهان را تحت تأثير قرار داده و به نوعی هر جا حادثهاي پیش ميآید، ردّ پایی از آنان به چشم ميخورد.
این خاندان بر اساس زیرکی خاصّی که دارند، ترجیح ميدهند پیوسته پشت پرده باشند و از آنجا حوادث را پیش ببرند و به همین دلیل است که اطّلاعات چندانی در مورد نقش آنان در حوادث جهان منتشر نميشود و اگر هم کتاب یا مقالهاي دربارة آنان نوشته شود یا به سرعت جمع آوری ميشود یا به طرز شگفت انگیزی نایاب.
با اینکه آنها یکی از بزرگترین ثروتمندان جهانند، امّا اطّلاعات دقیقی در مورد ثروت آنان در دست نیست و به همین دلیل آمارهای مختلفی در این مورد منتشر شده است و به اين ترتيب هیچ کس دقيقاً نميداند آنان چقدر ثروت دارند و سرمایههاي آنان در کجاست.
مؤسّسان و بنيانگذاران این خاندان یهودی بسیار خطرناک یک زوج یهودیاند: 1. امشيل ماير و 2. همسرش، گوتا اشناپر.
اين زوج كه هر دو يهودي بودند، در «فرانكفورت» واقع در جنوب آلمان زندگي ميكردند. امشیل از يهوديان خزري بود. گفتنی است يهوديان خزري در اصل يهوديان اصلي نيستند. آنها قبايلي بودند كه در منطقة «گرجستان» كنوني زندگي ميكردند.
اين زوج یهودی كار خود را از خانة چوبي خود كه به سبك معماری گوتیک در «جودنگاسه»، (خيابان يهوديها) ساخته شده بود، شروع كردند. آنان در طبقة اوّل اين خانه سكونت داشتند و در مغازة كوچكشان و در پيادهرو مقابل آن، به خريد و فروش مشغول بودند. در مغازة آنها، تمامي وسايل مستعمل و دست دوم براي فروش پيدا ميشد. اين مغازة كوچك اكنون نيز به عنوان يادگاري از آن دوران اين امپراتوري اقتصادي، حفظ شده است؛ زيرا اين مغازه پايگاه اوّل و شاهد آغاز حركت و تلاش آنان بود.
در اين مغازه يك سپر سرخ وجود داشت كه به زبان آلماني به آن روتچيلد ميگويند و به همين دليل تمامي پسران امشيل، نام «روتچيلد» را بر خود نهادهاند.
امشيل در سال 1743 م. در فرانكفورت به دنيا آمد و تقدير چنين بود كه او تبديل به يك خاخام شود و به همين دليل به مدرسة ديني فرستاده شد و در آنجا آموزههاي تلمودي و نفرت تلمودي شديد ضدّ مسيحيّت و مسيحيان را آموخت. سپس او به «بانك اوپنهيم» در «هانوفر» فرستاده شد و به مدّت سه سال در آن محل مشغول به كار بود و به اين ترتيب از ظرايف و فنون بانکداری آگاه شد.
امشيل در آن بانك و در شهر هانوفر بود كه با فرمانده فون استورف، نزديكترين فرد به فردريك دوم (1760 ـ 1785 م.) آشنا شد.
امشيل در سال 1770 م. به فرانكفورت بازگشت و با گوتا اشناپر ازدواج كرد. حاصل ازدواج اين دو، پنج پسر و پنج دختر بود.
اين خانواده در آغاز، زندگي متوسطي داشت. امشيل، خود كالاها را در صندوقي ميگذاشت و در شهر ميگشت و به صورت فروشندة دورهگرد كالاهاي خود را به فروش ميرساند و در اين حال، او به ويژه با ملّيگرايان يهودي و متعصّبان ديدار ميكرد تا از آنان آگاهي كسب كند. در حالي كه امشيل در محلّههاي مختلف شهر، وسايل دست دوم ميفروخت، همسرش گوتا نيز در مغازه مشغول به كار بود.
ديري نپاييد كه فون استورف، امشيل را به دليل كاري كه براي او در بانك اوپنهيم انجام داده بود، به فردريك دوم معرفي كرد. در آن زمان، ثروت فردريك دوم هفتاد تا صد ميليون فلورن تخمين زده ميشد و كسي در آن روزها چنين ثروتي نداشت.
فردريك دوم نياز به شخصي پلید و ملعون يا يك عروسك داشت كه از او در كارهاي شبههانگيزش استفاده كند و زماني كه فون استورف در مورد تواناييهاي امشيل و بيوجدانيهاي او با شاهزاده سخن گفت، او امشيل را استخدام كرد.
امشيل، روتچيلد اوّل و بنیانگذار خاندان روتچيلد به شمار ميآيد كه از طريق ثروت هنگفتي كه به چنگ آورد و توزيع جغرافيايي آن ميان فرزندانش در نقاط مختلف جهان، یک امپراتوری بزرگ به وجود آورده و خود بر رأس هرم قدرت قرار داشت و بر اين دنيا حكومت ميكرد.
امشيل ده فرزند ( پنج پسر و پنج دختر) داشت:
1. شارلوت ماير، 2. انسليم، 3. سالومون، 4. ناتان، 5. ايزابلّا، 6. بابيت، 7. كارل، 8. جيمز (جاكوب) 9. جوليا، 10. هزيت. همسر امشيل، گوتا سالها پس از مرگ همسرش زنده بود و در سنّ 96 سالگي از دنيا رفت. وی تا زمان مرگ، در خانة قديمي جودنگاسه در فرانکفورت زندگی ميکرد.
او پيش از مرگ، کلّ جهان خاکی را ميان پنج پسر خود تقسيم كرده بود.
حوزة آلمان را به انسليم، «اتريش» را به سالومون، «انگلستان» را به ناتان، «ايتاليا» را به كارل و «فرانسه» را به جيمز داد و بعدها ايالات متّحدة آمريكا نيز به يكي از نوادههايش به نام شونبرگ داد و نام بيلمونت بر آن گذاشت.
امشيل در بستر مرگ، همة فرزندانش را به فرانكفورت فراخواند و پس از خواندن تلمود به آنان گفت:
فرزندانم! يادتان باشد كه همة زمين بايد ملك و تحت تصرّف ما يهوديان باشد. غيريهوديان حشراتي هستند كه نبايد مالك و صاحب چيزي باشند.
سپس او براي فرزندانش، طرح و نقشة خود را توضيح داد و آنان را مجبور كرد در حضور او سوگند ياد كنند كه در اين راه هيچ يك تكروي نكند و بدون هماهنگي با برادران ديگر دست به انجام كاري نزند و هميشه با هم يكپارچه و در ارتباط باشند.
فرزندان امشيل، بيست و چهار سال بعد، وقتي كه ناتان به دلايل مادّي به دين مسيحيّت گرويد، يكبار ديگر اين سوگند را بر سر قبر پدرشان تجديد كردند. امشيل در سال 1812 م. وفات يافت.
امشيل در دنيا از هيچ چيزي به اندازة كلمة «روم» بدش نميآمد؛ زيرا رهبر مسيحيان (پاپ) در آنجا زندگي ميكرد. پاپ در «رم» و پادشاه رم (ناپلئون دوم) و «رومانوقا» (رومانوقاييها) نامهايي بود كه باعث ميشدند امشيل با شنيدن آن، بسيار خشمگين شود و به همين دليل مزدوران خود را براي نابودي آنها اعزام كرد و يك امپراتوري بر اساس ربا و تجارت طلا به وجود آورد؛ امپراتورياي که عمر آن بسيار بيشتر از عمر امپراتوريهاي شارلمان، ناپلئون اوّل و رومانوقيها بود.
امشيل بر سر يك ميز در جودنگاسه براي همسرش گوتا، خسيسترين و ليئمترين يهودي در فرانكفورت و فرزندانش تمايل به قتل را در خود توضيح داده و تشریح کرده بودكه آنان چگونه بايد با غارت و چپاول مردم، پول به دست بياورند.
از آنجا كه امشيل در مدرسة خاخامي درس خوانده بود، تمامي برنامههاي شيطاني كه به نام «پروتكلهاي بزرگان صهيونيست» معروف شده است، از قبل آگاه بود. او از پاكيزگي نژادي بشري سخن ميگفت. امشيل همچنين به فرزندانش تمامي حيلههاي شيطاني و كابالايي را آموزش داده بود.
اگرچه پنج پسر امشيل فعّاليتهاي تجاري خود را در پنج پايتخت اروپايي آغاز كردند؛ امّا آنها با هماهنگي كامل با هم كار ميكردند و از سال 1812 م. فعّاليت آنان گستردهتر شد و روابط آنها با هم تا آنجا مستحكم بود كه رقابت با آن غول اقتصادي كه آنان به وجود آورده بودند، غيرممكن بود. علّت اصلي موفّقيت اين خاندان در تجارت و به ويژه امشيل در آن زمان، هرج و مرجي بود كه در آن روزها در جهان حكمفرما بود و در آن شرايط، بخت با امشيل مانند ناپلئون بسيار يار بود.
امّا چه كسي باعث به وجود آمدن جنگها و آن هرج و مرجها و نابهسامانيها در اروپا و جهان شد؟
نسل دوم روتچيلدها
ناتان، قدرتمندترين فرزند خاندان روتچیلد بود. او فعّاليتهاي
خود را در «لندن»، سالومون در «وين» و كارل در «ناپل» و جيمز در «پاريس» متمركز كرده بودند؛ در حالي كه انسليم پسر بزرگ امشيل، جانشين پدرش در «بانك فرانكفورت» شد.
راز وانرلو
تاريخنگاران از تفسير و تحليل وقايع جنگ «واترلو» حیران ماندهاند. اين جنگ، معمّای پيچيدهاي هم براي برندگان و هم برای بازندگان بود و اين به آن دليل است كه مورّخان از ببرهاي باغ وحش دنياي سياست بيخبرند. منظور از آن ببرها، روتچيلدها هستند كه همانند خرگوش اقدام به حفر تونل در جاهايي كردند كه قدرت ناپلئون بر آن استوار بود و بسياري از آنان متوجّه مطالبي كه ناپلئون گفت و از آن در تبعيدگاهش شكايت كرد، نشدند. در كتاب ژنرال گورگود، «سخنان ناپلئون در هلنا»، شگفتیهاي ناپلئون که شاید اینگونه به نظر آید که از وهم و خيال سرچشمه گرفته، ميخوانیم. او ميگويد:
سولت، فرماندة دوم در واترلو آن گونه كه بايد به من كمك نكرد. معاونان او با وجود همة دستورهاي من، سازماندهي نشده بودند. آن کار بسيار آسان بود. چرا او اين نظام را در طيّ جنگ در «جيماپ» حفظ نكرد؟
حقیقت این بود که سولت، یهودی بود و بیشتر تمایل داشت دستورهای روتچیلدها را اجرا کند تا اوامر ناپلئون را.
با اینکه ناپلئون لطف زیادی به سولت کرده بود و او را مارشال و دوگ دالماتیا نموده و میلیونها به او پول داده بود؛ امّا سولت به ولی نعمت خود خیانت کرد؛ زیرا یهودیها به این نتیجه رسیده بودند که ناپلئون بیش از حد مسیحی شده و به همین دلیل باید او را از سر راه بر ميداشتند.
ناتان، روتچيلد دوم در واترلو (1815 م.)
ناتان، نقشي افسانهاي در كودتاي واترلو داشت؛ او مبادلات مالي خود را ترك كرده و به ارتش بريتانيا در «بلژيك» پيوست. اگر مارشال گروچي بيست و چهار ساعت را از دست نميداد، پيروزي متّحدان تبديل به يك فاجعه ميشد. او بدون دلیل به همرزمان خود کمک نکرد؛ زیرا سفر آنها بسيار راحت بود؛ گويي كه آنها به گردش ميرفتند. گروچي بارش باران را علّت تأخير پيچيده و معنادار خود دانست؛ هر چند كه او صداي شليك تفنگها را شنيده بود. حال اين تأخير چه علّتي داشته است؟ آيا روتچيلدها به او رشوه داده بودند تا خود را با تأخير به آنجا برساند يا منشي يهودي آنگونه كه دشمنانش ميگويند، او را فريب داده بود؟
روتچيلدها همة اشخاص ذی نفوذ ارتش فرانسه را به فساد كشاندند و آنها شمار بسيار زيادي جاسوس يهود به بلژيك اعزام كردند و تمامي طرحها و نقشههاي ناپلئون را برملا ساختند؛ دقيقاً مانند اتّفاقي كه در زمان جنگ جهاني روي داد و جاسوسهاي يهودي در تمام مناطق مسيحينشين، جاسوسي ميكردند و تمام تلاش خود را براي تشويق و تحريك دو اردوگاه در حال جنگ با هم براي نابودي طرف مقابل به كار گرفتند.
روتچيلدها در سال 1823 م. بود كه توانستند قدرت بیچون و چرای اقتصاد اروپا شوند.
ناتان، بورس لندن را چپاول ميكند
ناتان که در بحبوحة جنگ بود، پس از شکست فرانسه از انگلستان در جنگ واترلو، بدون اينكه حتّي يك ثانيه زمان تلف كند، سوار بر اسب به سوي «بروكسل» رفت به «اوبهاولستيند» رسيد؛ امّا در آن زمان دريا شديداً طوفاني شده بود و هيچ يك از ماهيگيران حاضر نشدند با قايق او را به انگلستان ببرند. اين در حالي بود كه او رشوه و پول زيادي به آنان داده بود. ناتان در آنجا يك ملوان را قانع کرد که با دريافت دو هزار فرانك جان خود را به خطر بيندازد و دست به اين ماجراجويي بزند ودر آن شرایط سخت که احتمال غرق شدن آنها در دریا ميرفت، او را به انگلستان برساند.
اين گونه بود كه پسر امشيل شرور، خود را به لندن رساند و صبح روز بعد، بانكداران، او را مشاهده كردند كه بر يكي از ستونهاي بورس لندن، رنگ پريده، نگران و پريشان تكيه داده بود؛ گويي كه او ناگهان خبر يك فاجعه را شنيده است. در اين زمان، فعّالان بازار بورس شروع به سؤال پرسيدن از او كردند؛ زيرا او تازه از اروپا بازگشته بود. ناتان تظاهر ميكرد كه منظور از سخنان آنان را نميفهمد و او همچنان ساكت و گرفته بود. در اين زمان، مزدوران او در بازار بورس شايعه انداختند انگلستان در جنگ حیاتی و بسیار مهم واترلو شکست خورده است. حال بايد تصوّر كرد كه اين امر چه تأثيري در ارزش سهامها و اسناد داشت؟ ناتان با عرضة همة سهامها و سندهاي خود براي فروش، اين وحشت را دو چندان كرد. اين در حالي بود كه قيمتها معقول و مناسب بود. سرمایه داران دیگر با مشاهدة این امر و از ترس سقوط ارزش سهام ها، سهامهاي خود را با قیمت ناچیزی به فروش گذاشتند و البتّه مزدوران ناتان شروع به خریدرای آن نمودند.
مزدوران او، همة سهامهايي را كه او با قيمت ناچيزي فروخته بود، خریداری کرده و به او باز گرداندند. اين خود يك چپاول و غارت بزرگ بود كه انگليسيها دچار آن شدند.
اندکی بعد، اخبار درست به لندن رسيد و مردم متوجّه شدند كه انگلستان پیروز این جنگ بوده و در نتيجه قيمتها به گونة بيسابقهاي افزايش چشمگيري يافت. بسیاری از سرمایهداران، ورشکست شده و برخی حتّی دچار سکته شدند و این گونه، ناتان در مدّت زمان بسیار کوتاهی پنج ميليون پوند سود كرد.
آن هم تنها در طيّ يك روز. مردم انگلستان در حالي كه غرق در شادي به دليل شكست ناپلئون بودند، چندان متوجّه اين تقلّب آشكار نشدند و البتّه علّت اصلي اين شكست، حيله و نيرنگ ناتان بود كه به وسيلة ایادی خود در ارتش فرانسه آن را عملی کرد و در پايان، ناپلئون متحمّل شكست سختي شد.
اين امر باعث شد كه خاندان روتچيلد، تبدیل به فرمانروايان مطلق اقتصاد انگلستان شوند و بر انگلستان براي تأسيس بانك مركزي كه روتچيلد رئيس آن باشد، فشار وارد سازند.
مدّتی پس از آن ناتان روتچيلد، سخن مشهورش را گفت:
براي من مهم نيست كدام عروسك بر تخت انگلستان بنشيند و امپراتوري بريتانيا را اداره كند؛ امپراتورياي كه خورشيد در سرزمين آن غروب نميكند. كسي كه اقتصاد و بازار مالي را در دست داشته باشد، در حقيقت او فرمانرواي امپراتوري انگلستان است. اكنون من بازار مالي و اقتصاد انگلستان را در دست دارم.
ناتان در اواخر عمر خود بسیار قدرتمند شده بود و کار به جایی رسیده بود که حتّی شاهزادهها را نیز در مقابل خود بسیار کوچک ميدید.
يكي از شاهزادههاي اروپايي به دفتر ناتان روتچيلد رفت. او وارد دفتر شد؛ امّا ناتان كه مشغول خواندن يك سري برگه بود، سرش را بالا نياورد و هنگامي كه متوجّه مهمانش شد، به او گفت:
يك صندلي بيرون بكشد و بنشيند و آن شاهزاده با خشم گفت:
من شاهزاده ولانيم تورن و تاكسيس هفتم، چگونه از من ميخواهي يك صندلي بيرون بكشم و بنشينم؟ ناتان در پاسخ گفت:
حال كه اين گونه است، دو صندلي بيرون بكش و بنشين.
وی به این اصل اعتقاد داشت که: براي تسلّط داشتن بر كشوري، لازم نیست پادشاه آن کشور شد و بر تخت شاهی نشست؛ بلکه باید بر خود پادشاه تسلّط داشت و در آن حال همه چیز در اختیار تو خواهد بود.
خاندان روتچيلد ـ يكي از عوامل توطئة جهاني
بسياري از ما ممكن است اعتقاد به نظريّة توطئه نداشته باشيم و آن را نوعي توهّم بدانيم كه برخی از شرقیها به دليل شكستها و ناكاميهاي پياپيشان آن را به وجود آورده باشند؛ امّا حقیقت این است که این خاندان در توطئههاي زیادی در همه جای جهان نقش داشته و پیوسته تلاش کردهاند که نفوذ امپراتوری خود را در جهان از طرق مختلف افزایش دهند و به همین دلیل این خاندان در مواردی وارد عرصة سیاست شده و سیاستمداران با نفوذ را مطیع و فرمانبر خویش ساختهاند.
از جمله توطئههاي آنان، مشارکت در جنگهاي جهانی و جنگهاي منطقهاي و از جمله جنگ انگلستان با فرانسه، آشوبهاي داخلی اروپا و آمریکا، مسئلة فلسطین، انقلابهاي به ظاهر مردمی در کشورهای مختلف مانند «روسیه»، فرانسه و..، کمکهاي مالی و تسلیحاتی به طرفین درگیر و کارخانههاي اسلحه سازی آنان است.
روتچيلدها يك اصل كلّي داشته كه لرد روتچيلد و برادرانش بر اساس آن فعّاليت ميكردند. آن اصل این بوده که باید آتش جنگها را برافروزيم و ميليونها سود ببريم. جنگها براي روتچيلدها در حقيقت يك نوع سرمايهگذاري به شمار
ميآمد. آنها از طریق تجارت اسلحه، وام دادن به كشورها هنگام جنگ، بازسازي، عمران، آباداني، راه آهن، طرحهاي كشاورزي و صنعتي و... سود سرشاري ميبردند و به همين دليل بود كه روتچيلدها صد ميليون پوند به جنگهاي ناپلئون اختصاص دادند و شاخة انگليسي روتچيلدها نيز به دولت انگلستان حدود شانزده ميليون پوند استرلينگ براي اين جنگ اختصاص داد (ناگفته نماند كه اين سناريو در جنگ جهاني دوم نيز تكرار شد). اين مؤسّسات همچنين منابع مالي در اختيار ديزرائيل، رئيس دولت براي خريداري سهامهاي «كانال سوئز» از دولت «مصر» در سال 1875 م. گذاشتند و در عين حال، نمايندگان خود را به كشورهاي شرقي مانند مصر، «تونس» و «تركيه» ميفرستادند تا آنها را تشويق به وام گرفتن براي طرحهاي مختلف كنند؛ طرحهايي كه در درجة اوّل به نفع سرمايهگذاريها، طرحها و تجارت خودشان بود. آنان براي حمايت از سرمايهگذاريهايشان به صورت فعّال وارد عرصة سياست در تمامي كشورهاي حوزة فعّاليت خود شده و القاب و عناوين بزرگي مانند بارون، لرد و... به دست آوردند.
اين خانواده همچنين، شبكة مناسبات قدرتمندي با پادشاهان و رؤساي دولتها و حكومتها داشتهاند. به عنوان مثال آنان روابط مستحكم و نزديكي با خاندان پادشاهي انگلستان و نخست وزيران و رؤساي جمهوري مانند ديزرائيلي و لويد جرج و همچنين با پادشاهان فرانسه، چه پادشاهان «بوربون» يا پادشاهان پس از انقلاب فرانسه داشتهاند و حتّي برخي از آنان عضو مجلس نمايندگان فرانسه و ديگر كشورها بودهاند.
خاندان روتچيلد يكي از ثروتمندترين خانوادهها در جهان است. روتچيلد در حال حاضر مالك بيشتر بانكهاي بين المللي و شركتهاي اقتصادي بسيار بزرگ، شركتهاي نفتي، معادن، شركتهاي ساخت اسلحه و بسياري ديگر از شركتها در نقاط مختلف جهان است. اين شركت هزينة بسياري از جنگها را پرداخته و به طرفين جنگ در جنگهاي بسياري كمكهاي مالي كرده است و به همين دليل، خاندان روتچيلد تأثير بسيار زيادي در سرنوشت جنگها و پيروزي طرفهايي كه از آن حمايت ميكرده، داشته است.
روتچیلدها و فلسطین
خاندان روتچيلد در ابتدا با طرح مسئلة وطن قومي براي يهوديان توسط هرتزل موافق نبودند؛ امّا دو اتّفاق باعث تغيير نگرش روتچيلدها در اين خصوص شد.
1. مهاجرت گروههاي زيادي از يهوديان به غرب اروپا. اين گروههاي يهودي با آميختن با جوامع جديد مخالفت ميكردند و در نتيجه مشكلات زيادي به اين دليل در جامعه و براي يهوديان پيش آمد و به همين دليل، ناگزير بايد يك راه حل براي بيرون راندن اين گروهها از مناطق تحت سلطة منافع سرمايهگذاري خاندان روتچيلد پيدا ميشد؛
2. انتشار گزارش نهايي كنفرانس كشورهاي بزرگ استعمارگر در سال 1907 م. معروف به گزارش بازمان، نخست وزير وقت انگلستان كه به موجب آن، منطقة شمال «آفريقا» و شرق «درياي مديترانه» وارث احتمالي تمدّن جديد (تمدّن مرد سفيد) است؛ امّا اين منطقه دشمني با تمدّن غربي دارد و به همين دليل بايد اقدامات زير را انجام داد:
1. تقسيم آن؛ 2. عدم انتقال فناوريهاي جديد و مدرن به آن؛ 3. ايجاد دشمني ميان گروههاي مختلف ساكن آنجا؛ 4. ايجاد يك جسم غريب و بيگانه در آن، كه شرق درياي مديترانه را از شمال آفريقا جدا كند.
از بند اخير فوايد زياد ظهور دولت و حكومت يهودي در فلسطين آشكار ميشود و البتّه مبلّغان صهيونيسم از اين مسئله به خوبي استفاده كردند و بر اين اساس، خاندان روتچيلد اين مسئله را پذيرفته و آن را بهترين راه حل براي مشكلات يهوديان اروپا دانستند.
لئونل (يئونل) روتچيلد (1868 ـ 1937 م.)، مسئول شعبة «مؤسّسات روتچيلد» در انگلستان و رهبر يهوديان اين كشور در آن زمان بود.
حاييم وايزمن كه بعدها نخستين رئيس جمهور اسرائيل شد و ناحوم موكولوف خود را به يسئونل روتچيلد نزديك كرده و موفّق شدند او را قانع نمايند كه در دولت انگلستان تلاش كند تا آنان به يهوديان براي ساخت يك وطن قومي در فلسطين كمك كنند و به دليل كشمكش در اين كار، او به عنوان رئيس افتخاري اتّحادية صهيونيستي در انگلستان و «ايرلند» برگزيده شد.
لئونل در اين كار ترديدي از خود نشان نداد؛ بلكه تلاشهاي زيادي انجام داد تا اينكه بيانيّة معروف «بالفور» صادر شد.
او طيّ جنگ جهاني اوّل يك سپاه يهودي داخل ارتش بريتانيا، تشكيل داد و مسئوليّت دعوت به اين سپاه را پذيرفت و براي آن داوطلب گرد آورد.
جيمز آرماند روتچيلد (1878 ـ 1957 م.) رياست هيئت شهركنشين و ساكن كردن يهوديان در فلسطين را عهدهدار بود و منابع مالي براي ساخت شهركها و طرحهايي براي استقرار يهوديان در آنجا را تأمين ميكرد. يكي از مهمترين طرحهاي آنان كه هنوز هم پا برجاست، ساختمان «كنست» اسرائيل در شهر قدس است.
ادموند. د ي روتچيلد كه يكي از پنج پسر جيمز ماير دي روتچيلد (1792 ـ 1868 م.) بود، مؤسّس و رهبر شاخة اين خاندان در فرانسه به شمار ميآيد. اهمّيت اين شخص به دليل مشاركت فعّال و اثرگذاري او در طرحهاي شهركسازي يهودي در فلسطين در اواخر قرن نوزدهم و اوايل قرن بيستم ميلادي است.
برخي از مورّخان بارون ادموند جيمز دي روتچيلد را پدر ساكنان يهودي در فلسطين در روزهايي ميدانند كه به مهاجرت نخست معروف بود. توجّه ادموند جيمز روتچيلد به مسئلة يهوديان يديشي و سكونت دادن يهوديان در فلسطين در دهة هشتاد قرن نوزدهم ميلادي آغاز شد. در اين دوران، شمار زيادي از يهوديان شرق اروپا به غرب اين قارّه و همچنين ايالات متّحدة آمريكا و ديگر مناطق مهاجرت كردند.
و اين مسئله در پي ايجاد خلل مكر مدرنيتة شرق اروپا و سپس توقيف آن روي داد. روتچيلد و برخي از يهوديان ثروتمند ديگر در اروپا، در مورد طرحهاي صهيونيستي ابراز نگراني كردند؛ زيرا آنان بيم آن داشتند كه سرازير شدن اين شمار بسيار زياد از يهوديان شرق اروپا كه داراي فرهنگ يديشي شرق اروپايي و خاصها (از نظر روتچيلدها فرهنگ عقب مانده) بودند و خود را ملزم به انجام آداب و مراسم محافظهكارانه و داراي رنگ و بوي يهوديّت ميدانستند، تأثير منفي بر غرب و مركز اروپا بگذارد.
بنابراين، رسيدن اين گروه از يهوديان يديشي، در حقيقت تهديدي براي جايگاه اجتماعي و پايگاه طبقاتي آنان داشت و به همين دليل آنان در پي اجراي طرحي بودند كه به آن اسكان صهيونيستها ميگويند؛ يعني تلاش يهوديان جهان غرب براي اسكان ديگر يهوديان (يهوديان شرق اروپا) در فلسطين. خود روتچيلد طيّ يك مصاحبه هوشمندانه، اين تفاوت را بيان كرده است و آن زماني بود كه از او سؤال شد اگر دولت صهيونيستي تأسيس شود، ميخواهد در آن دولت عهدهدار چه پستي باشد؟ او گفت: البتّه سفير آن دولت در پاريس.
روتچيلد در ابتدا، مؤيّد صهيونيسم سياسي هرتزل نبود و نخستين ديدار ميان اين دو در سال 1896 م. در پاريس، بسيار سرد توصيف شده و او ميگفت: هرتزل جز يك دشنورا، يعني يك گدا نيست كه همانند هزاران گداي ديگر شرق اروپايي كه به مركز و غرب اروپا ميآمدند، مشغول گدايي است.
علاوه بر اين روتچيلد بر اين عقيده بود كه طرح صهيونيستي به طور كامل يك طرح غير عملي و محكوم به شكست است و فلسطين توانايي گنجايش مهاجرت عظيم گروهي را ندارد. او عقيده داشت سلطان عثماني با وجود نیاز به پول، فلسطين را به صهيونيستها نميدهد تا در آن وطني تأسيس كنند؛ بلكه او تنها به دادن برخي وعدههاي مبهم كه هيچ ارزشي ندارد، اكتفا ميكند. او همچنين بيم آن را داشت كه برپايي يك دولت يهودي باعث برانگيخته شدن احساسات ضدّ يهودي شود و مردم خواهان طرد و بيرون راندن يهوديان از كشورهايي شوند كه در آن زندگي ميكنند. به همين دليل، روتچيلد ترجيح ميداد كار اسكان يهوديان در فلسطين بسيار آرام، كُند و تدريجي انجام شود؛ امّا با گسترش يافتن شهركنشيني و اسكان يهوديان كه تحت نظر او انجام ميشد و با موفّقيت طرحهاي مختلفي كه او در فلسطين بنيانگذاري كرده بود، همراه بود. روابط او با سازمان صهيونيسم جهاني مستحكمتر از پيش شد و به ويژه اين رابطه پس از جنگ جهاني اوّل نزديكتر شد و او از نفوذ خود براي كسب موافقت فرانسه با بيانيّة بالفور و قرار دادن فلسطين به عنوان يكي از تحت الحمايههاي بريتانيا، استفاده كرد.
سكونت دادن يهوديان در فلسطين، داراي ابعاد سياسي خاصّي بود. روتچيلد پيوسته با منافع سرمايهداري امپرياليسم فرانسوي در ارتباط بود و آن نيز ميخواست نفوذ خود را در شرق گسترش دهد و با شوق و اشتياق فراوان، به ميراثي ميانديشيد كه مرد بيمار اروپا (امپراتوري عثماني) به زودي بر جاي ميگذاشت. نتيجه اينكه طرح صهيونيستي در پايان، بخشي از طرح و برنامهريزي امپرياليستي براي تجزيه و تقسيم امپراتوري عثماني بود.
روتچيلد توجّه خود را معطوف به اسكان يهوديان در فلسطين كرد و آن زماني بود كه جنبش دوستداران صهيون كه در آن زمان كارهاي سكونت دادن يهوديان را عهدهدار بودند، به او روي آوردند. علاوه بر اين، رهبران شهركنشين (ريشون لتسيون) كه از يك بحران مالي سخت رنج ميبردند، رو به او آورده و از او خواستند براي فعّاليتهايشان در فلسطين به آنان كمك مالي كند و البتّه ناگفته پيداست كه شهركهاي صهيونيستنشين اوّليه كه در فلسطين ساخته ميشد، بدون كمكهاي روتچيلد نميتوانستند دوام بياورند.
روتچيلد در طيّ سالهاي 1883 تا 1899 م. حدود يك ميليون و ششصد هزار پوند استرلينگ به شهركنشينيان داد و اين در حالي بود كه جنبش دوستداران صهيون تنها هشتاد و هفت هزار پوند استرلينگ كمك كرده بودند.
روتچيلد اواخر سال 1883 م. زميني در فلسطين براي ساخت يك شهرك كشاورزي نمونه براي خود خريداري كرد و نام مادرش را بر آن گذاشت.
او همچنين چندين كارگاه صنعتي براي شهركنشينان ايجاد كرد كه كارگاه شيشهسازي، كارگاه استحصال روغن زيتون و چندين آسيابخانه از جملة آنها بود.
وي در تأسيس «هيئت برق فلسطين» در سال 1921 م. نقش داشت؛ امّا مهمترين و گستردهترين صنعتي كه او در راهاندازياش نقش داشت، صنعت شرابسازي بود كه روتچيلد تلاش ميكرد آن را با صنعت شراب تحت مالكيّت روتچيلدها در فرانسه مرتبط سازد.
ميزان توجّه روتچيلد و حمايتهاي او از شهركهاي صهيونيستنشين به حدّي رسيد كه به او لقب پدر الشيوف يعني پدر شهركهاي صهيونيستي داده شد. هنگامي كه
شهركنشينان صهيونيست دچار اختلاف نظر شدند، ليوبنسكر يكي از رهبران و انديشمندان جنبش دوستداران صهيون به آنان هشدار داد و با اشاره به خاندان روتچیلدگفت:
کلیدهاي شهركهاي صهيونيستي در پاريس است.
روتچيلد ادارة طرحهايش را در فلسطين در سال 1899 م.
به انجمن شهركنشينان يهودي واگذار كرد و مبلغي حدود چهار ميليون فرانك به آن داد تا خود بتواند خويش را تغذية مالي كند. در سال 1924 م. «انجمن شهركسازي صهيونيستي» را در فلسطين كه رياست آن را پسرش جيمز آرماند (1878 ـ 1957 م.) بر عهده داشت، تأسيس كرد. روتچيلد از طريق اين هيئت، بيش از سي شهرك صهيونيستنشين در تمام نقاط فلسطين ايجاد كرد و حجم بخششهاي او به اين طرحها پس از سال 1900 م. به حدود هفت ميليون فرانك طلا رسيد.
روتچيلد در كنار پيشبرد طرحهاي اقتصادي، وارد عرصة آموزش و پرورش نيز شد و در سال 1923 م. كمك مالي زيادي به مدارس موجود در شهرك صهيونيستي كه با بحران مالي روبهرو بود، نمود. او همچنين هزينههاي لازم برای طرح حاييم وايزمن را تأمین كرد تا وی بتواند نخستین دانشگاه عبري در قدس را بنيانگذاري كند.
در سال 1929 م. روتچيلد به عنوان رئيس افتخاري «آژانس يهود» كه صد سال قبل تأسيس شده بود، برگزيده شد. بيگمان حمايتهاي روتچيلد و ديگر ثروتمندان يهود از جنبش صهيونيسم، صرفنظر از نيّتها يا منافع شخصي، يك مسئلة بسيار مهم بود؛ زيرا اگر اين حمايتها نبود، اين جنبش پا نميگرفت و به هيچ وجه نميتوانست در فلسطين ريشه بدواند.
حمايت و تأييد روتچيلد از طرح صهيونيستي، بيانگر هويّت يهودي او يا اصل و ريشة يهوديانش نبود؛ بلكه اينها نشان دهندة وابستگي كامل او به تمدّن غربي و تشكيلات استعمارگري غربي بود. علاوه بر اين صهيونيست بودن او نيز بيانگر وابستگيهاي غربي او و آميختن در تمدّن غربي بود. بنابراين طرحهاي صهيونيستي به هيچ عنوان چالشي براي طرحهاي استعمارگري غربي به شمار نميآمد؛ زيرا طرحهاي صهيونيستي در حقيقت جزئي از يك كل است؛ يعني جزئي از همان استعمارگري و ملاحظه ميشود كه روتچيلد در ابتدا با طرحهاي صهيونيستي مخالفت ميكرد؛ امّا بعدها جزو حاميان آن درآمد. حقيقت اين است كه مخالفت او با اين طرحها و در نهايت حمايت او از آن، نشئت گرفته از وابستگيهاي او به ساختار تمدّن غربي و تلاش براي خدمت به منافع غرب است.
روتچيلد اقدام به حمايت از طرحهاي صهيونيستي كرد؛ امّا حمايت او به معناي تأكيد بر استقلال اين طرح نبود؛ زيرا كليدهاي آن همچنان در پاريس و لندن باقي ماند. متوجّه ميشويم كه با آغاز اين طرح، روز به روز بر وابستگي آن بر غرب و سپس انتقال كليدهاي آن به «واشينگتن» آشكار است.
صهيونيستهاي غرب، يهودياني هستند كه بخششها و كمكها را از ساير همكيشانش جمعآوري ميكنند و آن را براي يهوديان ديگر در سرزمين موعود ميفرستند. عموماً در اين سيكل، يهودي كمك كننده و يهودي فعّال در زمينة جمعآوري كمكها در جهان غربند؛ امّا يهودياني كه به آنها كمك ميشود، يهوديان يديشي هستند و از ديرباز تاكنون اين روش در جهان يهودي حاكم بود و يهوديان شوروي به اسرائيل مهاجرت ميكردند؛ امّا يهوديان جهان غرب تنها براي آنها سوت و كف ميزنند و از آنها حمايتهاي مالي و سياسي ميكنند و خانههاي آنان را مجهّز به كولر و سيستمهاي تهوية مطبوع مينمايند.
بیانیة بالفور و روتچیلدها
آرتور جيمز بالفور، وزير امور خارجة انگلستان نامهاي به لرد روتچيلد نوشت و از او خواست که با استفاده از نفوذش، آمریکا را نیز وارد جنگ آن زمان انگلستان کند و اين نامه بعدها به اعلامية بالفور معروف شد. متن اين اعلاميّه به شرح زير بود:
وزارت امور خارجه
دوم تشرين الثاني سال 1917 م.
لرد روتچيلد عزيز
بسيار ماية خوشحالي است كه به نيابت از حكومت اعلي حضرت، مطلب زير كه تأمين كنندة آرزوهاي يهوديان و صهيونيستهاست و به وزارت امور خارجه پيشنهاد و آن وزارتخانه با آن موافقت كرده است، به اطّلاع جنابعالي برسانم.
حكومت اعلي حضرت به موضوع تأسيس محلّي براي ملّت يهود در فلسطين به ديدة موافق مينگرد و نهايت سعي خود را براي تحقّق اين وضعيّت به كار ميگيرد، مشروط بر اينكه هيچ گونه
اقدامي كه ناقض حقوق مادّي، معنوی و ديني پيروان ديگر اديان غيريهودي در فلسطين و حقوق و وضعيّت سياسي يهوديان در كشورهاي ديگر باشد، صورت نگيرد.
بسيار مایة خرسندی است اگر اتّحادية هيئتهاي صهيونيستي را در جريان اين مطلب قرار دهيد.
ارادتمند شما
آرتور بالفور
اين متن، نامة شومي بود كه آرتور بالفور، وزير امور خارجة بريتانيا در تاريخ دوم ماه نوامبر 1917 م. به لرد روتچيلد، آن اختاپوس يهودي فرستاد و او هم در مقابل، مشهورترين رشوه را در تاريخ به خاندان پادشاهي و دولت فرصت طلب داد و بعدها به اعلامية بالفور معروف شد و جنبش صهيونيسم جهاني، آن را به عنوان يك مستند قانوني، دست ماية اقدامات بعيد خود قرار داد.
بارون ادموند دی روتچیلد، شیطان شهرک نشینی یهودی
صهیونیستها به دلیل این خدمت بزرگ بارون دی روتچیلد و سکونت دادن یهودیان در فلسطین و در نهایت تأسیس دولت اسرائیل، عکس وی را بر اسکناس پانصد شیکلی رژیم صهیونیستی چاپ کردهاند و البتّه چاپ عکس شخصی بر اسکناسهاي یک کشور، خود دلیل روشنی است که آن شخص حتماً خدمات شایان و قابل توجّهی به آنان نموده است.
علاوه بر این، عکس برخی از اعضای این خاندان در داخل کنيسة رژیم صهيونیستی نصب شده و این خود دلیل دیگری مبنی بر خدمات ارزندة خاندان روتچیلد به صهیونیستها است.
خاندان روتچیلد و تلاش برای نزدیک کردن مسیحیان به یهودیان
خاندان روتچيلد خدمات مالي زيادي به واتيكان و پاپ كردهاند. با اين كار، راه را براي صدور بيانية بيگناهي يهوديان از خون مسيح از سوي واتيكان را هموار كردند. به اين ترتيب همه نوع لعن و نفرين در دعاهاي كليساهاي كاتوليك در لبان ضدّ يهوديان پايان يافت و شايد اين مهمترين خدمت روتچيلدها به يهوديان باشد. اين امر باعث شد كه راه براي هم پيماني مسيحيّت و صهيونيسم در دوران معاصر و ظهور پديدهاي به نام مسيحيّت صهيونيستي هموار شود و آنان را موفّق ساخت، بتوانند بار ديگر اراضي كشورهاي اسلامي و عربي را از افغانستان گرفته تا عراق به اشغال خود در آورند.
اهمّيت اين خانواده بدين جهت است كه بازوي قدرت نورانيها براي حكومت بر جهان و جنگافروزيها، توطئهها و كودتاها در تمام كشورهاي جهان به شمار ميآيد.