نگاهي به تحرّكات مشكوك تشكيلات فراماسونري
سعید مستغاثی
يكي از خصوصيات و ويژگي‌هاي تشكيلات فراماسونري،
نو به نو شدن در هر زمان، منحرف نمودن اذهان از سازمان اصلي با قرائت‌هاي مختلف و دگرگون از تاريخ، مفاهيم و شاخص‌هاي ماسوني‌گري به شمار مي‌آيد. اين ويژگي تقريباً از همان دوران نخست شكل‌گيري اين تشكيلات مخوف صهيوني در عملكردها و تحرّكات آن، بارز و مشخّص بود، مثلاً در حالي كه اساس تشكيلات فراماسونري از همان نخستين سال‌هاي اوّليه هزارة دوم ميلادي و پس از اوّلين جنگ‌هاي صليبي، توسط فرقة موسوم به شواليه‌هاي معبد شكل گرفت و به تدريج در سراسر اروپا گسترش پيدا كرد؛ امّا در تاريخ‌هاي رسمي، تاريخ شكل‌گيري نخستين لژهاي ماسوني را مربوط به قرن هجدهم ميلادي و تشكيلات بنّايان آزاد و اشخاصي مانند دزاگوليه دانستند.
تا همين اواخر، شركت اين تشكيلات را در انقلاب‌هاي «فرانسه» و «آمريكا» انكار مي‌كردند يا نفوذ سياسي، فرهنگي و اقتصادي آن را در مراكز قدرت منكر مي‌شدند.
تا ساليان دراز، حضور اعضاي لژهاي مختلف ماسوني در نهادهاي قدرت دوران قاجار و پهلوي تكذيب مي‌شد و اصلاً وجود چنان تشكيلاتي را افسانه جلوه مي‌دادند؛ امّا مسائل مختلف و افشاگري برخي روحانيون و نويسندگان مبارز در سطح داخل و خارج، باعث برافتادن پرده‌هاي راز و رمز اين تشكيلات مخوف در همان سال‌ها گرديد.
تشكيلات فراماسونري، معمولاً در شرايطي كه به تدريج پرده از رازهايش بر مي‌افتد، شروع به پوست اندازي و نو به نو شدن مي‌نمايد و خود طيّ برنامه‌هايي سيستماتيك شروع به افشاگري عليه سازمان قبلي كه از حيّض انتفاع افتاده و به اصطلاح ديگر سوخته به حساب مي‌آيد، مي‌كند. اين مسئله در طيّ دهة 1340ش. مقارن با دهة 60 م. نيز اتّفاق افتاد. در طيّ اين سال‌ها ناگهان سه جلد كتاب توسط اسماعيل رايين دربارة تشكيلات فراماسونري ايران و لژهاي مختلف و اعضاي آن، با عنوان «فراموشخانه و فراماسونري در ايران» به چاپ رسيد . اين اتّفاق كه براي نخستين بار در ايران رخ مي‌داد، آن هم در شرايطي كه مراكز سياسي و اقتصادي و فرهنگي كشور در تيول تشكيلات فراماسونري بود، رويداد حيرت آوري مي‌نماياند.
امّا بعداً مشخّص شد كه در آن سال‌ها، تشكيلات فراماسونري در ايران، مشغول به اصطلاح پوست اندازي بوده و لژهاي مختلف را در يك سازمان بزرگ با عنوان «لژ بزرگ ايران» متشكّل مي‌كرده كه در رأس آن شريف امامي (يكي از معدود ماسون‌هاي درجة 33) حضور داشته است. سال‌ها بعد كه خاطرات اسدالله علم (وزير دربار شاه) انتشار يافت، روشن شد كه اساساً هزينه و امكانات انتشار كتاب‌هاي سه جلدي اسماعيل رايين، توسط ساواك تأمين شده بوده است.
در آن سه جلد كتاب، اگرچه به درستي سازماندهي، چارتر تشكيلاتي و چگونگي عضويت و اسامي بسياري از ماسون‌هاي ايران چاپ شده بود؛ امّا از عملكرد سياسي، اقتصادي و فرهنگيشان و همچنين تأثير در تصميم‌گيري‌هاي مراكز قدرت رژيم شاه سخني به ميان نيامده بود. علاوه برآن، دربارة تشكيلات جديد، يعني «لژ بزرگ ايران» نيز مطلبي درج نشده بود؛ ضمن اينكه قدرت اين تشكيلات به رخ مردم كشيده شد و به نوعي رعب و وحشت در دل مردم، به خصوص طبقة به اصطلاح روشنفكر و شبه روشنفكر ايجاد گرديد.
در طيّ سال‌هاي پس از پيروزي انقلاب اسلامي ، خيلي‌ها به دنبال همان تشكيلات و سازماني بودند كه با چارتر مشخّص در كتاب رايين افشا شده بود؛ در حالي كه سال‌ها پيش از آن افشاگري، كلّ تشكيلات به لحاظ سازماندهي و ارتباطات، اساساً تغيير كرده بود!
سومين مثالي كه مي‌توان دربارة خودافشاگري‌هاي تشكيلات فراماسونري ارائه نمود، موجي است كه از اوايل هزارة سوم و پس از علني شدن جريان آخرالزّمان‌گراي صليبي، صهيوني، در جهان به راه افتاد و تعداد زيادي مقاله و كتاب در اين باره به
چاپ رسيد و فيلم‌هاي متعدّدي نيز برهمين اساس ساخته و با سر و صداي بسيار بر پردة سينماهاي جهان نقش بست كه مهم‌ترين آنها سه گانة دن براون، يعني «رمز داوينچي»، «فرشتگان و شياطين» و «سمبل گمشده» بود كه دو قسمت اوّل توسط ران هاوارد كارگرداني شده و طيّ سال‌هاي 2005 و 2007 م.
اكران گرديد. در اين زمينه كار به جايي رسيده كه حتّي شبكه‌هاي تلويزيوني معلوم الحال ماسوني مانند BBC و VOA نيز در فيلم‌هاي مستندي به افشاي اسرار سازمان فراماسونري مي‌پردازند!
در اين كتب و فيلم‌ها، بسياري از اسرار كهن ماسوني برملا شد و علاوه براينكه به اصطلاح اطّلاعات سوختة ماسوني در معرض ديد عموم قرار گرفت، يك نوع قدرت نمايي رواني هم توسط اين تشكيلات صورت پذيرفت. اين در حالي بود كه تشكيلات ماسوني سال‌ها پيش از آن، بازهم پوست اندازي كرده و در شكل و شمايل جديد فرقه‌ها و شبه عرفان‌ها و صدها و هزاران فرقة به اصطلاح معنويّت‌گرا ظهور يافته بود.
تلاش برخي خبرنگاران و نويسندگان و كارشناسان در ايران و ديگر كشورها موجب شد تا برخي مراكز مهمّ تصميم‌گيري
فراماسون‌ها، همچون «بيلدربرگ» يا كميتة 300 در معرض افشاگري قرار گيرند و خيل اسناد و مداركي كه خصوصاً در سال‌هاي پس از انقلاب دربارة نفوذ و كارنامة سياه تشكيلات ماسوني در جريان بسياري از فجايع تاريخي ايران و جهان انتشار يافت، باعث گرديد تا اين تشكيلات نهان روش، دست به يك موج ديگر خودافشاگري بزند كه اين بار ظاهرگرايي، رواج سطحي‌نگري و دور ساختن افكار عمومي از حوزه‌هاي نفوذ تشكيلات فراماسونري (اعمّ از سياسي، اقتصادي، نظامي و به خصوص فرهنگي و هنري) در دستور كار قرار گرفت.
به دنبال توليد فيلم‌هايي مانند رمز داوينچي، فرشتگان و شياطين، گنجينة ملّي و ... مجموعه‌هاي مستندي نيز توليد شد كه اذهان را از شاخص‌هاي حضور افكار ماسوني در عرصه‌هاي فرهنگي، هنري و علمي به سوي ظواهر و نمادها و برخي اطّلاعات سوخته، مانند بازخواني ساختارهاي قديمي اين تشكيلات سوق دادند. نمونه فيلم‌هايي از اين نوع را افرادي مانند: ديويد اك جلوي دوربين برده كه با هزينة تشكيلات فراماسونري در سطوح وسيعي نيز در سراسر جهان پخش شد.
متأسّفانه افشاگري‌هاي انحرافي و فريبندة امثال، ديويد اك بر برخي از محقّقان و افراد و گروه‌هاي ضدّ ماسون در ايران و جهان تأثير گذارد و آنها را به جاي تعمّق در تفكّرات و شاخص‌هاي انديشه‌هاي ماسوني و بررسي نفوذ و رخنة عناصر آن در عرصه‌هاي فرهنگي و علمي و طرّاحي برنامه‌هاي سياسي، اقتصادي براي قبضه نمودن مراكز قدرت، به افراط در نمادگرايي و سمبليسم، اصلي كردن اين نمادها و سمبل‌ها در تحرّكات ضدّ ماسوني بسنده كردند كه بعضاً اين افراط‌هاي غيرواقعي به سطح لوث نمودن فعّاليت‌هاي ضدّ ماسوني كشيده شد.
از اين دست آثار، مي‌توان به مجموعة مستند «Arrival» اشاره كرد كه با نام ظهور در ايران تكثير و توزيع شده است. در اين مجموعه، ضمن پرداختن افراطي به نمادها و نشانه‌هاي مختلف ماسوني، از تحليل انديشه‌ها و تفكّرات مخرّب فراماسونري به شدّت پرهيز شده و مخاطب را در سطح يك سري ظواهر نگاه داشته و به وي اجازه نمي‌دهد كه پديدة فراماسونري را در عمق انديشه و فكر، بررسي و تحليل نمايد. چنين گرايشي متأسّفانه در برخي از سخنراني‌هاي داخلي كه بعضاً در دانشگاه‌ها و مراكز علمي و آكادميك نيز برنامه دارند، مشهود است كه به دليل عدم حضور فعّال محقّقان و پژوهشگران معتبر اين حوزه در محافل و مجامع علمي، بعضاً بازار داغي هم پيدا كرده‌اند.
به نظر مي‌آيد براي تشخيص چنين جرياني و تلاش جهت تصحيح مسير فعّاليت عناصر ياد شده، كافي است كه به برخي از شاخصه‌هاي بارز تشكيلات، تفكّر و انديشة فراماسونري كه
اساساً ريشه در تاريخ اين تشكيلات داشته و با گذر زمان هم هيچ تغييري نكرده، توجّه نماييم:
1. نماياندن فراماسونري به عنوان يك ايده و سازمان مستقلّ سياسي و فكري و دور ساختن آن از هرگونه شائبة صهيونيستي، در حالي كه بنا به نوشته‌ها و اسناد مختلف و كهن صهيوني، تشكيلات فراماسونري شاخه‌اي از امپراتوري جهاني صهيونيسم محسوب شده و از ديرباز به عنوان بازوي سياسي، اقتصادي و فرهنگي آن عمل كرده است؛
2. باستان‌گرايي، مهم‌ترين شاخصة تفكّر امروز فراماسونري است. تفكّري كه از همان زمان ورود نخستين فراماسون‌ها به اين سرزمين، ترويجش در دستور كار قرار گرفت. عمدة هدف نيز نه احترام و اكرام تاريخ باستان يا گذشتة مثلاً باشكوه اين آب و خاك بلكه تنها و تنها القاي اين فريب و نيرنگ تاريخي بود كه ايران داراي تاريخ با شكوهي از 2500 سال پيش به اين سو بوده (يعني بدون تعارف 5000 سال تاريخ مشخّص قبل از آن را ناديده گرفتند!) ولي در حملة اعراب (بخوانيد مسلمانان) نابود شده و از بين رفته است!! در واقع آنچه مراد ماسون‌ها از اين باستان‌گرايي يا آركائيسم (ايران منهاي اسلام) بوده و هست، جز هجمه عليه تمدّن پرشكوه اسلامي و دين خاتم و جلوه‌هاي تاريخي و اجتماعي آن نيست. امروز نيز اين نوع باستان‌گرايي به انحاي مختلف در مكتوبات و سخنراني‌ها و فيلم‌هاي جريان به اصطلاح روشنفكري و همچنين جريان‌هاي نوظهور سياسي، فكري به چشم مي‌خورد. جرياني كه تاريخ تمدّن اسلامي را طيّ حاكميت 10 قرني‌اش بر دنياي خاموش قرون وسطا و پس از آن و همچنين تأثير اساسي آن در شكل‌گيري تمدّن امروز بشري ناديده مي‌گيرد؛
3. ترويج تفكّرات اومانيستي (انسان محوري) و سكولاريستي (جدايي دين از زندگي و اجتماع) در اشكال و فرم‌هاي مختلف هنري، فكري و انديشه‌اي به نحوي كه خدا را از زندگي بشر خارج كرده و به جاي آن مسائلي از قبيل ارادة انساني يا معنويّت‌هاي غير الهي را بنشانند. اين تفكّراتي است كه شاخص‌ترين ماسون‌هاي دوران رنسانس، تحت عنوان نهضت روشنگري تئوريزه كرده و طيّ 3 - 4 قرن اخير در اشكال مختلف ادبي، هنري و علمي به خورد بشريّت داده‌اند. از جمله حضور تعيين كنندة اين تفكّرات صهيوني در دروس و سرفصل‌هاي درسي علوم انساني دانشگاه‌ها يكي از آسيب‌هاي جدّي جامعة فرهنگي و هنري ما به حساب آمده است؛
4. ترويج ليبراليسم به عنوان سيستم سياسي، اجتماعي منتج از اومانيسم و سكولاريسم؛
5. ترويج اباحه‌گري و بي‌بند و باري و جدّي نگرفتن آن در سطح جامعه؛
6. تسامح و تساهل در اصول و احكام ديني مانند حجاب، روابط زن و مرد و ... ؛
7. ناكارآمد جلوه دادن قواعد اسلامي در مديريت جامعه و ارتجاعي نشان دادن و واپس‌گرا نماياندن قوانين ديني مانند قصاص، حضانت، ارث و ... براي مسائل امروز؛
8. ناديده گرفتن ولايت فقيه در تداوم نبوّت پيامبران و امامت ائمة اطهار(ع) و به عنوان نيابت امام عصر(عج)؛
9. غرب‌زدگي و خودباختگي نسبت به تجدّد و مدرنيسم غرب؛
10. تسامح در برابر فرقه‌هاي صهيوني از قبيل بهائيّت و وهّابيت و همچنين فرقه‌هاي نوپديد.
متأسّفانه نشانه‌هاي متعدّدي را از حضور عناصر فوق در عرصه‌هاي فرهنگي، هنري و علمي امروز جامعة اسلامي‌مان شاهديم. از تحسين و تجليل عناصر و عوامل پيشاني سفيد ماسون تحت عنوان دانشمند و فيلسوف و متفكّر و فرهيخته و ...گرفته (كه در نشريات و رسانه‌هاي مختلف صورت مي‌گيرد) تا چاپ مكتوبات و برنامه‌هاي ديداري و شنيداري در تضعيف و خدشه‌دار ساختن اصول و احكام و قوانين اسلامي تا محدود ساختن صهيونيسم و تفكّرات صهيوني به اسرائيل و فلسطين تا پرهيز از تبيين ابعاد شرك آميز، نژادپرستانه، سرمايه سالارانه و سلطه طلبانة انديشة صهيونيسم و مصاديق آشكار و پنهانش در عرصه‌هاي فرهنگي و هنري و علمي و تا ... آنچه بيان شد، نشان مي‌دهد كه تشكيلات فراماسونري در يك سازماندهي نوين، امروزه وراي نمادسازي و سمبل‌گرايي در عرصة يك جنگ نرم تمام عيار با تماميّت اسلام درگير شده و همة نيروهايش را به اين ميدان فراخوانده است تا در يك درگيري نفس‌گير پس از فروپاشي ايدئولوژيك جامعة اسلامي (همچون تجربة آندلس)، فروپاشي فيزيكال آن را شاهد باشد.
امروز ناديده گرفتن اين تهاجم فرهنگي همه جانبه (كه مقام معظّم رهبري آن را به طور رسمي از آذر ماه 1368 م.
يعني فقط حدود 6 ماه پس از آغاز ولايتشان گوشزد كرده و طيّ اين 22 سال در هر فرصت و در بسياري از بياناتشان مراحل مختلف آن را تبيين نموده و ضرورت مقابلة برنامه‌ريزي شده را يادآور شده‌اند) جز تأثير انديشه‌هاي ماسوني نيست، انديشه‌اي كه تمامي طرح و برنامه‌هاي فوق را جز توهّمي بيش ندانسته و تحت تأثير القائات صهيونيست‌هايي مانند كارل پوپر و دانيل پايپز (كه توهّم توطئه را تئوريزه نمود) آن را حاصل خيالات و تصوّرات كهنه شده به حساب مي‌آورند.