گلستانه

ستاره‌اي بدرخشيد و ماه مجلس شد

ستاره‌اي بدرخشيد و ماه مجلس شد

دل رميدة ما را انيس و مونس شد

نگار من كه به مكتب نرفت و خط ننوشت

به غمزه مسئله آموز صد مدرّس شد

به بوي او دل بيمار عاشقان چو صبا

فداي عارض نسرين و چشم نرگس شد

به صدر مصطبه‌ام مي‌نشاند اكنون دوست

گداي شهر نگه كن كه مير مجلس شد

طرب سراي محبّت كنون شود معمور

كه طاق ابروي يار منش مهندس شد

لب از ترشّح مي پاك كن براي خدا

كه خاطرم به هزاران گنه موسوس شد

كرشمة تو شرابي به عارفان پيمود

كه علم بي‌خبر افتاد و عقل بي حس شد

چو زر عزيز وجودست شعر من آري

قبول دولتيان كيمياي اين مس شد

ز راه ميكده ياران!‌ عنان بگردانيد

چرا كه حافظ از اين راه رفت و مفلس شد

حافظ

از چشم تو...

آه اي عباي خستة پيچيده! آه اي دو چشم تا به سحر بيدار

بايد تو را به خويش بياموزد، دنيا اگر كه خواب و اگر بيدار

برخيز! شب سحر شده و بايد، از چشم تو طلوع كند خورشيد

ديشب دوباره خواب تو را ديده‌ست، چشمان بي‌قراري هر بيدار

خميازه‌هاي غار فرا گيرند، از كوه وحي و حادثه جاري شو

در خانه انتظار تو را دارد، چشمي كه مانده است به در بيدار

از كوچه‌هاي خاك گذر كن تا، پيراهنت سپيده بيافشاند

اينك ببين كه پشت سرت مانده، چشمان هر چه كوي و گذر بيدار

سودابه مهيجي

گل خورشيد

عرق وقتي از آن رخسار آتشناك مي‌ريزد

«گل خورشيد مي‌رويد اگر برخاك مي‌ريزد»

براي فهمت از خود مي‌رود دريا و مي‌آيد

و هر دم ناتوان بر ساحل ادراك مي‌ريزد

به شرح راز لبخندت، چو لب وا مي‌كند غنچه

به شوقت شعله‌ور هر گل، گريبان چاك مي‌ريزد

به شادي نگاه ماه تو هر دم به شاباشي

هزاران اختر و خورشيد بر افلاك مي‌ريزد

به مستي تو چرخي مي‌زند هستي و حيرت نيست

اگر خون شرابت در رگان تاك مي‌ريزد

خوشا باران كه رقصان پيش تو بر خاك مي‌افتد

و از جان بوسه‌ها بر پيكرت بي‌باك مي‌ريزد

خوشا خاكي كه مي‌گيرد نشاني از قدم‌هايت

اگر آلوده مي‌خيزد غبارش، پاك مي‌ريزد

و اين آيينه مشكاتي‌ست با مصباح رخسارت

همان «نور علي نوري» كه در لولاك مي‌ريزد

به روي هر دو عالم ساية مهرت چنان افتاد

كه بر سر دوزخ از بي‌كاري خود خاك مي‌ريزد

مهدي الماسي

خندة غنچه

خندة غُنچه مرا ياد تو مي‌اندازد

در دلم، خانه‌اي از نور خدا مي‌سازد

بس تفاخر كند اين باغ به صحرا و به دشت

كه به يمن نفست، بر همگان مي‌نازد

جامه‌ات سبز، چمن سبز، همه صحرا سبز

پرچمي سبز، به تكريم تو مي‌افرازد

باغ، خندان و غزل خوان و زمين پر نعمت

همة دشت، به توصيف تو مي‌پردازد

خندة سبز چمنزار به هنگام بهار

به همه زردي و هر سَردي و غم مي‌‌تازد

مست و دلشاد ز ديدار تو، هر رهگذري

به تماشاي تو عالم دل و جان مي‌بازد

مصطفي معارف

رداي سبز رسالت

دوان دوان ز فراسوي نور مي‌آيد

امين‌ترين كليمان ز طور مي‌آيد

رداي سبز رسالت به دوش خود دارد

از آسمان نگاهش ستاره مي‌بارد

شتاب پاي محمّد خليل آسا بود

شب هلاكت بت‌هاي لات و عزّي بود

نسيم خندة او مژدة سحر دارد

به دست همّت خود پرچم ظفر دارد

شعاع نور جبينش به كهكشان رفته

به مرزهاي سماوات بيكران رفته

سپيده طبل افق را مدام مي‌كوبد

مسير آمدنش را فرشته مي‌روبد

ترانة لب او «اقرأ باسم ربّك» بود

تبسّمش مي‌ عرفاني ملائك بود

دريده پردة شب را به نور سيمايش

حريم خلوت خورشيد چشم گيرايش

طنين هر قدمش شادباش مي‌گويد

به زير هر قدمش سبزه‌زار مي‌رويد

زمين مريد طريق مسيح نعلينش

هزار بوسه زند بر ضريح نعلينش

كران رحمت او وسعت هزاران نيل

به ارتفاع مقامش نمي‌رسد جبريل

خدا دوباره به عشق نبي تبسّم كرد

بهشت قرب خودش را به نام مردم كرد

به گوش مي‌رسد از سمت سرزمين خلود

صداي خواندن چاووش حضرت داوود

بزرگ‌زادة ايل مبشّران بهشت

امير قافله سالار كاروان بهشت

مسيح مكّه شد و روح مرده را جان داد

به مرگ دختركان عشيره پايان داد

به قوم حق طلبان اذن مي‌ گساري داد

سپاه و لشگر ابليس را فراري داد

مدبّرانه به قتل خرافه فتوا داد

به دست غنچة لب، حكم جلب غم را داد

خدا كند به نگاهي شويم مقدادش

شويم ساكن خوشبخت شيعه آبادش

خدا كند كه بخواهد ابوذرش باشيم

كنار گنبد خضرا، كبوترش باشيم

بخند حضرت آقا كه ياسرت باشم

بهشت هم بتوانم مجاورت باشم

من از تبار ارادت ز كوي سلمانم

هزار مرتبه شكر خدا مسلمانم

به خال حضرت معشوق خود گرفتارم

من از قبيلة مجنون، ز ايل عمّارم

من از پيالة دستت شراب مي‌خواهم

براي دار جنونم طناب مي‌خواهم

اگر چه غرق گناهم بيا حلالم كن

سياه دل نشدم، لطف كن بلالم كن

وحيد قاسمي

بخوان به نام خدا

غنوده كعبه و امّ القري به بستر خواب

ولي به دامن غار حرا دلي بي تاب

نخفته، شب همه شب، ديدة خدا بينش

ز ديده رفته به دامن سرشك خونينش

بسان مرغ شباهنگ ناله سر كرده

به كوه، نالة جانسوز او اثر كرده

دلش، لبالب اندوه و محنت و غم بود

به كامش، از غم انسان شرنگ ماتم بود

وجود وي همگي درد و التهاب شده

ز آتش دل خود همچو شمع آب شده

كه پيك حضرت دادار، جبرئيل امين

عيان به منظر او شد، خطاب كرد چنين:

بخوان به نام خدايي كه ربّ ما خلق است

پديدآور انسان ز نطفه و علق است

بخوان كه ربّ تو باشد ز ما سوا اكرم

كه ره نموده بشر را، به كاربرد قلم

به گوش هوش چو اين نغمة سروش شنيد

هزار چشمة نور از درون او جوشيد

ز قيد جسم رها شد، به ملك جان پيوست

شكست مرز مكان را، به لا مكان پيوست

درون گلشن جانش شكفت راز وجود

گشود بال در آن دم به بارگاه شهود

به بزم غيب چو تشريف قربتش دادند

در آن مشاهده منشور عزّتش دادند

چو غرقه گشت وجودش به بحر ذات احد

غبار ميم، بشد زائل از دل احمد

به بي‌نشاني مطلق ازو نشان برخاست

حجاب كثرت موهوم از ميان برخاست

دوباره چون به مكان، رو، ز لامكان آورد

اميد و عشق و رهايي به ارمغان آورد

درود و رحمت وافر، ز كردگار قدير

بر آن گزيدة يزدان، بر آن سراج منير

محمود شاهرخي

راز بزرگ

درهاي مكّه رو به رويت باز خواهد شد

هفت آسمانت غرق سور و ساز خواهد شد

با اتّفاق تازه و ناب نگاه تو

دنيا به فكر واژة پرواز خواهد شد

تنها «امام جمعة» دنيا تو خواهي شد

الله اكبر...! ناگهان اعجاز خواهد شد

دنيا طوافت مي‌كند، تو كعبه خواهي شد

بانگ اذانت بهترين آواز خواهد شد

آدم فرشته مي‌شود با آيه‌هاي تو

يعني بهشت ديگري آغاز خواهد شد

راز بزرگ چشم معبدها و مسجدها!

ديگر بگو كي برملا اين راز خواهد شد؟

فاطمه ناظري