بشارت سبز
چگونه وصف كنند عارفان كمالت را؟
چگونه شرح دهند عاشقان جمالت را؟
براي درك تو عمريست شاعران شهير
خريده‌اند به جان آتش ملالت را
براي وصف دقيق تو مثل شاخه نبات
سپرده‌اند به حافظ خيال خالت را
به نام سرو و صنوبر نظامي و سعدي
كشيده‌اند به تصوير اعتدالت را
و گفته‌اند به فردوسي و به مولانا
به مثنوي بنويسند وصف حالت را
به شاعران معاصر براي قوّت ذوق
خورانده‌اند دو سه قطره از خيالت را
ميان اين همه شاعر ولي هنوز كسي
نداده روشن و رُك پاسخ سؤالت را
به ناگزير و به ناچار عاشقان دچار
گرفته‌اند ز ديوان خواجه فالت را
«بر آستان تو مشكل توان رسيد» آمد
كه كس هوس نكند قُلّة مَحالت را
تو آن بشارت سبزي كه صبحگاه اَزَل
خدا بدل به يقين كرد احتمالت را
سپس براي دگرديسي زمين عقيم
به خاك ريخت شبي يك نم از زُلالت را
و ظهر روز دگر ـ در ميان تابستان ـ
ز خاك تيره برآورد نونهالت را
و تا هنوز بلند است و سبز و تازه و تَر
بي‌آنكه كهنه كند چرخ ماه و سالت را
بهروز ياسمي
عدالت روشن
اي بهترين دليل تبسّم ظهور كن
فصل كبود، خندة ما را مرور كن
چرخي بزن به سمت نگاه غريب ما
از كوچه‌هاي بي‌كسي ما عبور كن
ما زائر تبسّم باراني تو‌ايم
ما را به حقّ آينه‌ها، خيس نور كن
اي راز سر به مُهر اهورايي و شگفت!
در ذهن ما سؤال درخشان خطور كن
ما را به التهاب معمّاي خود ببر
در ناگهان جلوة خود، غرق شور كن
ما را ببر به خلوت كشف و شهود خويش
ما را به راه سير و سلوك غيور كن
ما بي‌شكيب نور تو را آه مي‌كشيم!
يا جلوه كن و يا دل ما را صبور كن
روح زمين كبود شب و دشنه است و ظلم
ما را براي چيدن ظلمت جسور كن
اي آخرين تبسّم نور محمّدي!
جان جهان، عدالت روشن، ظهور كن
اوقات دريا هميشه آبي نيست
اوقات دريا هميشه آبي نيست،
گاهي هم
كه بوي گريه‌هاي ما
در تنفّس خاموش بادها مي‌پيچد،
خيزاب‌هاي خفته
با تلنگرِ نسيمي
بيدار مي‌شوند و
آوازهاي گُم شده‌اي را
به يادمان مي‌آورند
كه در دهان ناگشودة صدف‌ها
جا مانده است.
بيا برويم
بيا، امشب هم،
بر صخره‌هاي خيسِ انتظار بنشينيم
شايد كه آن مسافرِ غريب
از غربتِ گريه‌هايمان
باز آيد
تيمور تُرنج
آفتاب دور از دست
و پيش از آنكه دلم بي‌تو متّهم گردد
و پشت من كه نباشم دوباره خم گردد
شما بگو كه كدامين خيال دور از دست
جواز رفتنم از روزهاي غم گردد؟
شما بگو ز كدامين مسير بايد رفت؟
چگونه زمزمة رود «مي‌روم» گردد؟
شما بگو كه كدامين درخت پير ستبر
ستون اصلي و سُكّان قايقم گردد؟
براي رد شدن از راه آسماني نور
كدام چشم مرا مثل جام جم گردد؟
كدام خلسه بيايد مرا ز خود ببرد
كدام جذبه كليد در حرم گردد؟
چه وقت مي‌شود اي آفتاب دور از دست
تمام هدف دلم «عاشقت شدم» گردد؟
خدا كند كه به عمر شما اضافه شود
ز عُمر اهل زمين هر چقدر كم گردد
چقدر ندبة دلتنگ، كاش در اين چشم
به جاي گريه، گُلِ رويتان رقم گردد
عيسي دمي ديگر...
بيا كه لحظه لحظه مي‌رسد بر ما غمي ديگر
بيا بگذار روي زخم‌هامان، مرهمي ديگر
به روي راه‌ها با چشم اقيانوس مي‌بينم
كه وقتي مي‌نهي پا را، بجوشد زمزمي ديگر
تمام ماجراهاي زمين تكرار خواهد شد
به جنگ ديو خواهد رفت، روزي رستمي ديگر
تمام مردم دنيا، تو را با نام مي‌خوانند
تو اي بهرام و اي داوود و اي عيسي دمي ديگر
شبي تنهاي تنها، باز مي‌خواندم غزل‌ها را
صدا مي‌آمد از هر جا: كمي ديگر، كمي ديگر
حسين بخشي
چشم به راه تو
اي خوب! چشم عالم و آدم به راه توست
خورشيد، زنده در هوس روي ماه توست
هر صبح مي‌دمد به اميد تو آفتاب
چشم سپيده بر خطّ خال سياه توست
سوسوي زندگي است به سويي اگر هنوز
از كوكب دعاي شب و اشك و آهِ توست
از مرغ آرميده، همه، در پناه توست
رنگ گناه، روي جهان را سياه كرد
تنها چراغ روشن اين شب، نگاه توست
هر جا كه باز مي‌كند آغوش، زندگي
مژده رسد كه نوقدمي از سپاه توست
كنعان به بوي پيرهنت مي‌زند نفس
جاه جهان ـ‌عزيزـ به «ژرفا»ي چاه توست
در آرزوي لطفِ «رَبيعُ الأَنام» باز
چشم بهار هم ـ گل نرگس ـ به راه توست
سيّد ابوالقاسم حسيني (ژرفا)
تو در كدام ثانيه مي‌اُفتي اتّفاق؟!
حالا سه شب گذشته كه من توي اين اتاق...
شب‌هاي من ولي همه بي ماه ... بي‌چراغ
فنجان چاي سرد شده ... رخت‌هاي چرك
ظرف غذا كه ريخته و سر رفته از اجاق
خودكار بيك و كاغذ بيكار روي ميز
حتّي براي شعر ندارم دل و دماغ
پُر كرده است خلوت پاييزي مرا
يك گربه پشت پنجره، يك صبح پُر كلاغ
دورم من از تو: ماهي دور از زلال آب
دور از توام: پرندة دور از هواي باغ
سرد است خانه، منتظرم تا بياورد
از تو كلاغ قصّه خبرهاي داغ ـ داغ
من در كدام لحظه به چشم تو مي‌رسم؟
تو در كدام ثانيه مي‌اُفتي اتّفاق؟!
چشم به راه
در بر گرفته خلوت دل را غبارها
اي علّت شكفتن گل در بهارها
با چلچراغ و آينه و آب، سال‌هاست
صف بسته‌اند در طلبت بي‌قرارها
رقصي‌ست ماهيان به غم خو گرفته را
در پا نهادنت به دل چشمه‌سارها
اي ناگهان! درخشش بي‌ادّعا بتاب
بر شانه‌هاي مؤية شب زنده‌دارها
هر چند تا ظهور تو در بند عُزلت است
مضمون بكر بال رها در حصارها
ما چشم بر نهايت راهت نهاده‌ايم
تا ممكن است، باشد از اين انتظارها
زهرا محدّثي خراساني
روح سلام در تن هستي
اي جان جان جان جهان‌هاي مختلف!
ايمان عاشقانه جان‌هاي مختلف!
روح سلام در تن هستي كه زنده‌اي
همواره در نسوج زبان‌هاي مختلف
رؤياي دل‌نواز صدف‌هاي ساحلي
درياي مهربان كران‌هاي مختلف
ما مانده‌ايم چون رمه‌هايي رها شده
در گرگ و ميش ذهن شبان‌هاي مختلف
دارد يقين چوبي‌مان تيغ مي‌خورد
در آتش هجوم گمان‌هاي مختلف
آقا! در آبه عرصة هيجاي روزگار
ما را بگير از هيجان‌هاي مختلف
علي محمّد مودّب