آخرالزّمان در کتاب پيامبر آخرالزّمان

حسین جاوید جهرمی

در شش آيه از «سورة انعام» به علائم و نشانه‌هاي آخرالزّمان و قيام جهاني حضرت مهدي(عج) ‌اشاره شده است.

قرآن و روايات متواترة اسلام و كتاب‌هاي مقدّس آسماني و نوشته‌هاي گروهي از مدّعيان نبوّت، به زبان‌هاي گوناگون و تعبيرات مختلف، بشريت را به يك آيندة درخشان و عصر مشعشعي نويد و بشارت داده‌اند كه جهان در آن عصر، روضة رضوان شود و نمونه‌اي از حيات در بهشت برين، در همين جهان تشكيل شود كه گويي جهان، آفرينش نويني به خود گرفته است.

در آن عصر، زمام اجتماع كبير جهاني از دست بيدادگران بيرون مي‌رود و حكومت و داوري به دست با كفايت برگزيدگان خدا و پرهيزگاران مي‌افتد و رياست و دولت حقّة الهي و زمامداري جهان بشريت، به امر لازم الاجراي الهي در آن زمان، مخصوص موعود كلّ ملل، حضرت مهدي قائم آل محمّد(ص) است.

در شش آيه از سورة انعام به علائم و نشانه‌هاي آخرالزّمان و قيام جهاني حضرت مهدي(عج) ‌اشاره شده است.

خداوند در آية 31 سورة انعام مي‌فرمايد: «حَتَّي إِذَا جَاءتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً؛1 تا هنگامي كه ناگهان ساعت (قيامت) فرا مي‌رسد.» «السّاعه» به علائم و نشانه‌هاي آخرالزّمان و پديد آمدن آنها پيش از ظهور و قيام حضرت مهدي(عج) ‌اشاره دارد.2

در آية 40 اين سوره از قرآن کريم آمده است: «قُلْ أَرَأَيْتُكُم إِنْ أَتَاكُمْ عَذَابُ اللهِ! أَوْ أَتَتْكُمُ السَّاعَـةُ! أو أتتكم الساعه3؛ بگو اي محمّد آيا هيچ فكر كرده‌ايد اگر عذاب پروردگار به سوي شما آيد و ساعت (قيامت) بر پا شود؟»

روايتي از پيامبر اكرم(ص) دربارة ساعت قيامت نقل شده است كه قبل از آن 10 نشانه و آيت بروز مي‌كنند كه تمام آنها از علائم ظهور و قيام حكومت جهاني حضرت مهدي(عج) است.4

خداوند در آية 44 اين سوره مي‌فرمايد: «فَلَمَّا نَسُواْ مَا ذُكِّرُواْ بِهِ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتَّي إِذَا فَرِحُواْ بِمَا أُوتُواْ أَخَذْنَاهُم بَغْتَةً فَإِذَا هُم مُّبْلِسُونَ؛5 هنگامي كه (اندرزها سود نبخشيد) آنچه به آنها يادآوري شده بود، فراموش كردند. درهاي همه چيز (از نعمت‌ها) را به روي آنها گشوديم تا (كاملاً) خوشحال شدند (و دل به آنها بستند) ناگهان آنها را گرفتيم (و سخت مجازات كرديم). در اين هنگام همه مأيوس شدند (و درهاي اميد به روي آنها بسته شد).»

ابي حمزه از امام باقر(ع) نقل مي‌كند: حضرت دربارة «أخذهم بغته فاذا هم مبلسون» فرموند: «يعني قيام قائم».6

در آية 89 سورة انعام آمده است: «فَإِن يَكْفُرْ بِهَا هَؤُلاء فَقَدْ وَكَّلْنَا بِهَا قَوْمًا لَّيْسُواْ بِهَا بِكَافِرِينَ7؛ و اگر نسبت به آن كفر ورزند (مهم نيست زيرا) كساني را نگاهبان آن ساخته‌ايم كه نسبت به آن كافر نيستند.»

امام صادق(ع) دربارة «قوما ليسوا بها بكافرين» فرمود: «‌اشاره به اصحاب و ياران حضرت مهدي(عج) است.»8

در آية 115 سورة انعام آمده است: «وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ صِدْقًا وَعَدْلاً لاَّ مُبَدِّلِ لِكَلِمَاتِهِ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ9؛ و كلام پروردگار تو با صدق و عدل به انجام رسيد، هيچ كس نمي‌تواند كلمات او را دگرگون سازد و او شنوندة دانا است.»

در بيش از ده حديث آمده كه اين آية شريفه «وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ»؛ بين دو چشم يا بر بازو يا بين دو كتف هر امامي نوشته شده است و در زيارت نامه‌هاي اهل بيت(ع) كلمات الله اطلاق بر ائمة اطهار(ع) شده است. «نحن الكلمات

التّامات»؛ كه اوّل آنها حضرت اميرالمؤمنين(ع) و آخر آنان حضرت مهدي(عج) است.10

خداوند در آيه 158 سورة انعام مي‌فرمايد: «يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لاَ يَنفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِن قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا قُلِ انتَظِرُواْ إِنَّا مُنتَظِرُونَ؛11 آن روز كه اين آيات و نشانه‌ها تحقّق پذيرد، ايمان آوردن افرادي كه قبلأ ايمان نياورده‌اند يا عمل نيكي انجام نداده‌اند، سودي به حالشان ندارد، بگو (اگر كه شما چنين انتظارات غلطي داريد) انتظار بكشيد، ما هم انتظار (كيفر شما را) مي‌كشيم.»

عليّ بن رباب از امام صادق(ع) نقل مي‌كند كه حضرت دربارة اين آية شريفه فرمودند: «مراد از آيات، حضرت قائم (ع) است»، سپس فرمودند: «در زمان ظهور و قيام حضرت مهدي(ع) ايمان آوردن كساني كه پيش از قيام، ايمان نياورده بودند، سودي ندارد؛ هر چند كه ايمان به امامان قبل از او داشته باشند.»

آنگاه فرمودند: «خوشا به حال دوست‌داران قائم ما، كه انتظار ظهور آن حضرت را در حال غيبت او دارند و خوشا به حال اطاعت‌كنندگان حضرتش در زمان ظهور، دوستان و اولياي خدا هستند، ‌ترس و بيمي بر ايشان نيست و هيچ گاه محزون و غمناك نمي‌شوند.»12

در چهار آيه از سورة ابراهيم به علائم و نشانه‌هاي آخرالزّمان و قيام جهاني حضرت مهدي(عج) اشاره شده است.

خداوند در آية پنج سورة ابراهيم مي‌فرمايد: «وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللهِ»13 و «أَيَّامِ اللهِ» را به آنها يادآور مي‌شود. از مثني الحناط، از امام باقر(ع) و امام صادق(ع) روايت است كه در ذيل اين آية شريفه فرمودند: «أَيَّامِ اللهِ، روزهاي خدا، سه روز است، روز قيام قائم، رجعت و روز قيامت.»14

در آية 24 سورة ابراهيم آمده است: «أَلَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللهُ مَثَلاً كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّمَاء15؛ آيا نديدي چگونه خداوند كلمة طيّبه (و گفتار پاكيزه) را به درخت پاكيزه‌اي تشبيه كرده كه ريشة آن (در زمين) ثابت و شاخة آن در آسمان است؟»

سلام خثمعي مي‌گويد: بر امام باقر(ع) وارد شدم و دربارة اين آية شريفه پرسش کردم، حضرت فرمودند: «سلام بر درخت محمّد و فروع آن علي، اميرالمؤمنين و ميوة آن حسن و حسين و شاخة آن فاطمه و فروع آن شاخه، اماماني كه از فرزندان فاطمه(س) و برگ‌هاي آن درخت كه شيعيان و دوست‌داران اهل بيت(ع) هستند.»16 به درستي كه حضرت قائم(عج) آخرين امام معصوم از فرزندان فاطمه و علي(ع) است، پس به تحقيق اين آية شريفه شامل و منطبق بر حضرت است.

خداوند در آية 44 سورة ابراهيم فرموده است: «فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُواْ رَبَّنَا أَخِّرْنَا إِلَي أَجَلٍ قَرِيبٍ؛17 آن روز كه ظالمان مي‌گويند: پروردگارا مدّت كوتاهي ما را مهلت ده.» محمّد بن مسلم از امام باقر(ع) در تفسير اين آية كريمه روايت نقل مي‌كند كه حضرت فرمودند: «مي‌خواستند (ظالمان و ستمگران) تا خروج حضرت قائم(ع) مهلت گيرند.»18

در آية 45 اين سوره آمده است: «وَسَكَنتُمْ فِي مَسَاكِنِ الَّذِينَ ظَلَمُواْ أَنفُسَهُمْ؛19 شما نبوديد كه در منازل و (كاخ‌هاي) كساني كه به خويشتن ستم كردند، سكنا گزيديد».

جمعي در محضر امام صادق(ع) بودند، سخني از خانه‌هاي بني‌عبّاس به ميان آمد، مردي گفت: خداوند خرابي آنها را به ما بنماياند، امام صادق(ع)فرمودند: «چنين مگو. آنجا مسكن حضرت قائم(ع) و اصحابش خواهد شد؛ مگر نشنيده‌اي كه خداوند مي‌فرمايد: «وَسَكَنتُمْ فِي مَسَاكِنِ الَّذِينَ ظَلَمُواْ أَنفُسَهُمْ».20

پي نوشت: