تقديم به روح دريايي خواهرم آيات
شاعر بخوان ...
افتاده است لرزه به افكار كاخها
ترسيده است چشم ستمكار كاخها
شاعر! بخوان كه فصل غزلخوانيات رسيد
ديگر بس است رونق اخبار كاخها
از واژههاي شعلهورت سخت ميرمند
دشداشههاي نفتي و بودار كاخها
خلخالهاي گم شدة صد زن غريب
آويخته است از در و ديوار كاخها
از آيههاي محكمي و ديدني شده است
صبح تلاوت تو و انكار كاخها
شاعر بخوان و بر صلهات افتخار كن
پهلوي توست زخمي مسمار كاخها
وقتش رسيده چشم بدوزي به جادّهها
گويي سواري از پس آوار كاخها
محمد رضا وحيدزاده
به حنجرة به خون نشستة شاعر شجاع بحريني، آيات القرمزي
غزل گفتن از بهار
اين حقّ توست حقّ غزل گفتن از بهار
شب خواني مكاشفهاي روشن از بهار
وقتي كه شهر در قُرق زرد گرگ بود
ميخواستي اجازة گل چيدن از بهار؟!
با دست بسته، دستخوش تازيانهاي
ننويس خواهرم پس از اين اصلاً از بهار!
خواهر! تمام باغ لگدكوب تانكهاست
خواهر! كفن بدوز نخ و سوزن از بهار!
شلّاق، حكم وحشي آل يزيدهاست
اين وحشت هميشة اهريمن از بهار
از دور دست تپّه زيتون ميآوري
شعري شبيه وسعت يك خرمن از بهار
در شهر، روي دست تو تقسيم ميشود
زنبيلهاي پونه و آويشن از بهار
از پشت آن دريچة مسدود گوش كن
در كوچهها ترنّم مرد و زن از بهار
تا خواب «يك ستارة قرمز» نوشتهاي
فانوسهاي يخ زده شد روشن از بهار
اي آية شهيد رسولان غزل بخوان
در بحر خون خوش است تتن تن تن از بهار
ميخواهم از شما بنويسم اگرچه دير
گسترده شد قلمرو چشم من از بهار
براي كودكان بحرين و همة كودكان جهان كه در آتش كينة ديكتاتورها ميسوزند
شيون
مرا در آغوش بمبها رها كردهاند
و هر روز
ناخنهايم بر روي كاغذ شيون ميكشند
تا گريههاي هر روزهام را به تو تقديم كنم
جهان هر روز كوچك ميشود
شبيه دهي بيكدخدا
حتّي كوچكتر از آوازهاي بومي مردمي
از جنگلهاي دور
كه نظاره ميكند
چگونه گلولهها
همبازي كودكان جهان شدهاند
٭ ٭ ٭
من بزرگ نشدهام
آرزوهايم هنوز كودكانه است
وقتي مردان سياست
به جاي گل، گلوله به سوي تو پرتاب ميكنند
و هر روز
كودكاني در گوشة جهان
خونشان بر بشقابهاي ماهواره ميچكد
تا خبري تازه بر روي آنتنها مخابره شود
ديروز «قانا»
امروز «بحرين، يمن و مصر»
و فردا
كودكي ديگر در دستان مادرش جان ميسپارد
بيآنكه بزرگان عرب
حتّي به اندازة كودكي
كه مادرش شانه به شانة موجها
آرزوهايش را به دريا ميريزد
خم به ابرو بياورند
عبدالرّضا شهبازي