شوق ظهور
مولا! سلام، جز غم دوري ملال نيست
دارم هزار سينه سخن ... كو؟ مجال نيست
آلوده‌ست آب و هواي جهان، عزيز!
آبي درون چشمة دنيا، زلال نيست
مولا! دروغ نه، به خدا يك حقيقت ست
«انسان» در اين زمانه به جز يك محال نيست!
دنيا شده‌ست انجمن گنده لات‌ها
جايي در اين ميانه براي «كمال» نيست
طاعون ظلم، روح زمين را جويده‌ست
در چشم اين زمانه «عدالت» سؤال نيست
«دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر
كز ديو و دد ملولم و من ...»، بي‌خيال نيست!
سيرم از اين جهان دغل، سيرِ سيرِ سير
امّا براي شِكوه دگر، حسّ و حال نيست
در سر هواي وصل تو دارم، همين و بس
چون شيعة نگاه تو هستم، محال نيست
روحم قيام كرده به شوقِ ظهور تو
اي نازنين، زمان ظهور و وصال نيست؟!
تقديم به تمامي كودكاني كه مي‌ميرند تا مدالي بر سينة سربازي نصب شود
بچّه‌هاي دو كوچة بالاتر
بچّه‌هاي دو كوچه بالاتر
زير توپ و تفنگ مي‌خوابند
آسمان را لحافشان كردند
روز و شب روي سنگ مي‌خوابند
٭ ٭ ٭
بچّه‌هاي دو كوچه بالاتر
توي هر كفششان پر از جنگ است
جاي سارا انار و دارا عشق
دفتر مشقشان پر از جنگ است
٭ ٭ ٭
صبح‌ها مي‌دَوَد پي آنها
مرگ با كيف مدرسه در راه
جاي برنامه كودك و بازي
شب و كابوس چكمه‌هاي سياه
٭ ٭ ٭
نافشان را گلوله مي‌بُرد
در جهاني لبالب از كينه
هر زمان كودكي كه مي‌ميرد
مي‌شود يك مدال بر سينه
سيّد محسن حسيني
سروده شد با دلي سوخته براي مسلمانان ميانمار كه در خاموشي جهان، مي‌سوزند
براي مسلمانان ميانمار
به اين آتش برس! هيزم مهيّا كن! مهيّاتر!
گلستانيم ما در آتش نمرود زيباتر
مهيّا كن كه ما از آتش شيطان نمي‌ترسيم
كه در آغوش آتش مي‌شود ققنوس ماناتر
خبر از دود آه ما به دل‌ها مي‌رود مادام
تو با هر شعله نفريني‌تري، هر شعله رسواتر
تو مثل شعله‌ها با نعرة مستانه‌ات دل‌خوش
و ما را ناله‌اي مانده‌ست از فرياد، گيراتر
دريغا پيرو بودا به كار زنده سوزاندن
دريغاتر از اين غوغاي خاموشي! دريغاتر!
شما را مُردگاني هست سر تا پاي در آتش
شما در زندگاني نيز مي‌سوزيد، پيداتر
بسوزانيدمان، خورشيد محشر نيز در راه است
خدا، تنها خدا با ماست، با مايي كه تنهاتر